komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz Biblijny do 2 Pt. 1:1-4

"Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którzy otrzymali wiarę równie cenną jak nasza, dzięki sprawiedliwości naszego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. (2) Łaska i pokój niech się wam pomnożą przez poznanie Boga i Jezusa, naszego Pana; (3) Jako że jego Boska moc obdarzyła nas wszystkim, co potrzebne do życia i pobożności, przez poznanie tego, który nas powołał do chwały i cnoty. (4) Przez to zostały nam dane bardzo wielkie i cenne obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie" (UBG)

Streszczenie komentarza: w myśl 2 Pt. 1:1-4, celem powołania wieku Ewangelii jest skompletowanie zarządu przyszłego Królestwa Chrystusa - tych, którzy otrzymają stanowisko w Boskiej naturze i zasiądą z Panem na tronie chwały ("abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury"). Bóg powołuje swoich wybranych poprzez udzielenie mocy ducha prawdy, który prowadzi Kościół do pogłębionego zrozumienia Słowa Bożego oraz ukształtowania charakteru na obraz Pana ("jego Boska moc obdarzyła nas wszystkim, co potrzebne"). Narzędziem rozwoju Kościoła jest odkupieńcza ofiara Jezusa Chrystusa, który złożył świadectwo o prawdzie i tak dostarczył wzoru, w jaki mamy być przemienieni. W ten sposób "dzięki sprawiedliwości naszego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa" otrzymujemy wiarę, ponieważ duch prawdy prowadzi wybranych do jej zrozumienia, pełnego przekonania oraz odwagi działania w poświęceniu śladem Jezusa Chrystusa ("do tych, którzy otrzymali wiarę"). Warunkiem przyjęcia ducha przez wybranych jest podjęcie pokuty ("uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie").

Motywem przewodnim 2 Pt. 1:1-4 jest powołanie ewangeliczne. Apostoł Piotr uwzględnia jednak w tym fragmencie szereg mniejszych wątków, do których nawiązuje czasem zaledwie jednym słowem, a które mają swoje samodzielne miejsce w doktrynie. Poniżej proponuję podsumowanie wyżej wspomnianych nauk Nowego Testamentu z odniesieniem do sformułowań, których w swoim liście używa Piotr.

Wielkie i cenne obietnice

W 2 Pt. 1:10,11 apostoł pokazuje, co jest celem powołania: "Dlatego, bracia, tym bardziej starajcie się umocnić wasze powołanie i wybranie. To bowiem czyniąc, nigdy się nie potkniecie. (11) W ten sposób hojnie będzie wam dane wejście do wiecznego królestwa naszego Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa" (UBG). W obecnym wieku Ewangelii nie są jednak zgromadzani poddani Królestwa - w odpowiednim bowiem czasie "będzie się zginać każde kolano, będzie przysięgać każdy język ... że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca" (Iz. 45:23,24; ). Obecnie kompletowany jest zarząd - ci, którzy w przyszłym wieku będą królami z Jezusem Chrystusem, zgodnie z Obj. 5:9,10. W myśl 2 Pt. 1:4, uzyskanie tak wysokiego stanowiska oznaczać będzie dla wybranych także uzyskanie chwalebnej, Boskiej natury. Przypomnieniem tej obietnicy rozpoczyna apostoł Piotr drugi list, podobnie jak rozpoczął w ten sposób list pierwszy, błogosławiąc Boga, który zrodził nas "Do dziedzictwa niezniszczalnego i nieskalanego, i niewiędnącego, zachowanego w niebie dla was" (1 Pt. 1:3,4 UBG).

Poznanie

Warunkiem osiągnięcia celu chwały, o którym pisze Piotr, jest poznanie. Dwukrotnie jednak apostoł używa greckiego epignosis zamiast gnosis, które opisuje jedynie rozumową ocenę prawdy. Wynika to z faktu, że w Nowym Testamencie poznanie obejmuje wszystkie aspekty zachowania: zarówno rozum, jak i charakter. Poznanie rozumowe opisuje umiejętność świadomej oceny faktów, dokonywania interpretacji, wyciągania wniosków. Poznanie w charakterze oznacza wypracowanie cech - podświadomych sposobów reagowania w określonych okolicznościach - zgodnych z posiadanym zrozumieniem prawdy. Rozwój charakteru wymaga pracy umysłu w poznawaniu oraz pracy woli w świadomym, regularnym stosowaniu nabywanej wiedzy (Jak. 1:22-25). Stąd pojęcie - tak jak pieczęć przenosi posiadany wzór na materiał plastyczny, duch przenosi posiadany obraz prawdy na plastyczny materiał charakteru. Zapoczątkowanie nowego umysłu przez ducha prawdy Biblia określa mianem ; kiedy przemianie ulega charakter, mówimy o nowego człowieka - dziecka Bożego ().

Powołanie przez chwałę i cnotę

W 2 Pt. 1:3 apostoł pisze, że Bóg powołał nas dosłownie "przez swoją chwałę [gr. doxa] i cnotę [gr. arete]" (nie: do chwały i cnoty). Pojęcie chwały oznacza manifestację ducha, manifestacją ducha natomiast jest prawda. O naszym Panu czytamy, że był pełen łaski i prawdy - pełen prawdy w pełni poznania, w umyśle i charakterze (Jn. 1:14). W 2 Kor. 3:18 natomiast czytamy, że "my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana" (UBG). "Patrzymy na chwałę Pana", kiedy w zwierciadle Ewangelii obserwujemy jego postępowanie. Czynimy to, abyśmy sami byli przemieniani "z chwały w chwałę" - aby nasz charakter wydawał ten sam owoc ducha jak miało to miejsce w przypadku Pana Jezusa. Warunkiem jest, abyśmy byli "przemienieni w ten sam obraz", to znaczy charakter wierzących musi zostać ukształtowany w znajomości prawdy na wzór Jezusa Chrystusa.

Jesteśmy z kolei przemieniani w obraz Pana "za sprawą Ducha Pana", ponieważ warunkiem rozwoju usposobienia na wzór Chrystusa jest posiadanie ducha w elemencie woli poznawania i służby dla prawdy. Piotr pisze o tym jako o 'powołaniu przez cnotę'. Greckie arete w rzeczywistości oznacza odwagę, gotowość działania. Dlatego apostoł Paweł pisze, że "miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany" ( UBG). Serce jest 'siedzibą' woli; arete jest wolą, bezkompromisowym dążeniem do poznawania, stosowania i ogłaszania Słowa Pańskiego. Stąd Piotr pisze o powołaniu przez chwałę i cnotę/ odwagę. Wybrani, którzy pokutują w imię Jezusa Chrystusa ("uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie"; 2 Pt. 1:4), otrzymują w darze ducha miłości prawdy. Kontakt z treścią Pism powoduje w nich potrzebę zagłębienia się w znajomość Słowa Bożego, nauczenia się go, a także służby na jego rzecz.

Dlatego Piotr rozpoczyna werset 3 stwierdzeniem, "że jego Boska moc obdarzyła nas wszystkim, co potrzebne do życia i pobożności" (UBG). We wstępie pisałem o celu powołania, którym jest chwała Boskiej natury w zarządzie Królestwa Chrystusa. Ponieważ ci, którzy obejmą Królestwo, będą mieli moc stanowienia i egzekwowania prawa, przygotowanie tej klasy musi logicznie oznaczać jej wyszkolenie w znajomości i stosowaniu zasad prawdy. I taki też jest cel Kościoła. Jezus mówi: "Wy jesteście światłością świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. (15) Nie zapala się świecy i nie stawia jej pod naczyniem, ale na świeczniku, i świeci wszystkim, którzy są w domu. (16) Tak niech wasza światłość świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca, który jest w niebie" (Mt. 5:14-16 UBG). Żeby wykonać to zadanie, Bóg w pełni wyposaża swoich wybranych: swoim Słowem oraz duchem, który nie tylko pozwala rozeznawać treść prawdy, ale także daje moc odwagi do głoszenia (Mt. 10:19,20).

Warto też zauważyć, dlaczego to obdarzenie "nas wszystkim, co potrzebne do życia i pobożności" jest przez poznanie (epignosis). Wcześniej pisałem, że rozwój charakteru polega na świadomym inicjowaniu powtarzalnych zachowań, w wyniku czego w podświadomości "wycierają się" nowe ścieżki postępowania. W parze z tym procesem zachodzi proces inny: nabieramy doświadczenia w stosowaniu zasad Biblijnych. Doświadczenie natomiast jest niezbędnym warunkiem rozwoju znajomości nauk do dojrzałości. Pisze o tym apostoł Paweł: "... staliście się ludźmi, którzy potrzebują mleka, a nie stałego pokarmu. (13) Każdy bowiem, kto żywi się tylko mlekiem, jest niewprawny w słowie sprawiedliwości, bo jest niemowlęciem. (14) Natomiast pokarm stały jest dla dorosłych, którzy przez praktykę mają zmysły wyćwiczone do rozróżniania dobra i zła" (Hbr. 5:11-14 UBG). Stały pokarm Słowa jest zatem właściwy dla ludzi dojrzałych: takich, którzy zdobyli doświadczenie w stosowaniu zasad, a tym samym ukształtowali charakter w solidnych podstawach prawdy.

Dar wiary przez sprawiedliwość Boga i Jezusa Chrystusa

W komentarzu do pisałem o definicji wiary podanej przez apostoła Pawła: wiara jest 1) emanacją 'spraw argumentem nie widzianych' (duchowego porządku) w umysłach wierzących oraz 2) podstawą spraw 'obiecywanych przez nadzieję', jeśli tylko nasze przekonanie jest zaufaniem (zdolnością do działania na podstawie przekonania). Ponieważ Boski porządek rzeczy ma charakter logiczny, a nie fenomenalny, uczymy się prawdy nie poprzez zmysły, ale dzięki mocy ducha, który pozwala organizować dane zmysłowe w uporządkowany system i dostrzegać związki między nimi. Treścią wiary jest zatem określony obraz świata natomiast mocą wiary jest przekonanie, że działając w oparciu o ten obraz, postępujemy w sposób godny Pana. Dlatego Piotr pisze "do tych, którzy otrzymali wiarę" (2 Pt. 1:1 UBG). Wiara rozumiana zgodnie z pawłową definicją jest bowiem produktem powołania przez chwałę i cnotę - jest wynikiem działania ducha, który pozwala rozumieć prawdę (logikę Boskiego porządku) i daje odwagę do jej stosowania.

Piotr dodaje jednak, że wiarę otrzymujemy "dzięki sprawiedliwości naszego Boga i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa" (2 Pt. 1:1 UBG). Sprawiedliwość jest obowiązkową dobrą wolą realizowaną przez umiejętność stosowania zasad prawdy. Wzór stosowania zasad dla sprawiedliwości pokazał nasz Pan swoją służbą. On sam mówi o sobie: "Ja jestem drogą, prawdą i życiem" (Jn. 14:6 UBG). Wcześniej w komentarzu była mowa o tym, że celem naszego powołania jest przemienianie się na obraz charakteru naszego Pana: "Tych bowiem, których on [Bóg] przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi" ( UBG). Sam Jezus z kolei jest wiernym obrazem charakteru swojego Ojca (Jn. 7:16,28,29, 17:11,20-23). Jeśli wiernie postępujemy w naszym poświęceniu, dając się prowadzić duchowi i Słowu Bożemu, wówczas rzeczywiście kształt naszej wiary coraz bardziej odpowiada wzorowi pozostawionemu przez Pana i jest darem ducha Bożego dla nas.


Słowa kluczowe: 2 Pt. 1:1-4, powołanie, poznanie
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 28-07-2020


komentarzbiblijny.pl