komentarzbiblijny.pl

Rekomendowane przeglądarki: Chrome, Firefox, Opera. Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > >


Komentarze do Dziejów Apostolskich

Omówione fragmenty: [1:5,8] [1:6,7] [2:38] [4:12] [7:6] [13:19,20] [14:23] [16:30-34] [26:18-20]

Dzieje 1:5,8

"Jan bowiem chrzcił wodą, ale wy po niewielu dniach będziecie ochrzczeni Duchem Świętym ... Ale przyjmiecie moc Ducha Świętego, który zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie, w całej Judei, w Samarii i aż po krańce ziemi" (UBG)

Komentarz: zrodzenie z ducha i chrzest duchem nie są pojęciami tożsamymi. Werset 8 mówi dosłownie: przyjmiecie moc tego ducha, który do was przyszedł (czas przeszły). Duch już przyszedł, ponieważ apostołowie otrzymali nowe zrodzenie wtedy, kiedy uwierzyli w Jezusa Chrystusa. Nie otrzymali jednak jeszcze wówczas chrztu duchem, ponieważ istotą chrztu jest rozwój w zrozumieniu. Uczniowie tymczasem aż do Pięćdziesiątnicy pozostawali w znacznym stopniu nieświadomi odnośnie sposobu wypełniania się Boskiego planu. Języki ognia, które wówczas zaświeciły nad ich głowami, symbolizowały oświecenie, którego doświadczyli przez wylanie ducha. Ponadto, otrzymali moc ducha - nadzwyczajne dary (np. mówienie językami), które miały pomóc im 'być świadkami aż po krańce ziemi'.

Dzieje 1:6,7

"Tak więc zebrani pytali go: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi? (7) Lecz on im odpowiedział: Nie do was należy znać czasy i pory, które Ojciec ustanowił swoją władzą" (UBG)

Komentarz: przywrócenie królestwa Izraelowi będzie elementem Chrystusowej epifanii, dlatego pytanie uczniów de facto jest pytaniem o czas objawienia się naszego Pana wszelkiemu ciału i objęcia przez niego władzy nad ziemią. Odpowiedź udzielona uczniom wskazuje, że nikt nie jest upoważniony, aby to wiedzieć przed czasem i rzeczywiście historia wielu wieków pokazuje, że nikt dotychczas nie wskazał właściwej daty. W Mt. 24:30 Jezus mówi, że czas końca obecnego systemu stanie się jawny wraz z pokazaniem się znaku Syna Człowieczego - będzie to znak manifestacyjnie widoczny dla wszystkich i nikt nie będzie miał wątpliwości, co on zapowiada. Dopóki nie ma znaku na horyzoncie, dopóty pytanie o czas rozpoczęcia się królestwa Chrystusowego pozostaje bez odpowiedzi.

Dzieje 2:38

"Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego" (UBG)

Komentarz: pokuta (gr. metanoia) oznacza zmianę myślenia - porzucenie dotychczasowego sposobu myślenia i działania sprzecznego z Boską sprawiedliwością. Chrzest zanurzenia jest symboliczną reprezentacją tego, czego doświadczamy w pokucie. Zanurzenie wyobraża śmierć 'starego człowieka' po to, aby mógł narodzić się 'człowiek nowy', wydający dobre owoce ducha. Ten element został podkreślony w wypowiedzi apostoła przez zaznaczenie, że pokuta jest 'na przebaczenie grzechów' - Biblijny sens przebaczenia to przykrycie szatą sprawiedliwości, zastąpienie grzechów pozytywnym postępowaniem. Wybrani, którzy tak czynią, stają się odbiorcami 'daru ducha', tzn. Boskiej poświęcającej miłości agape, która jest zapewnionym przez Boga narzędziem rozwoju nowego stworzenia - nowego charakteru w Chrystusie.

Dzieje 4:12

"I nie ma w nikim innym zbawienia. Nie ma bowiem pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni" (UBG)

Komentarz: imię, o którym mówi werset 12, to charakter; to sposób myślenia i postępowania. Zbawieni jesteśmy nie przez to, że wypowiadamy imię Jezusa, ale przez to, że jesteśmy w jego imieniu - rozwijamy się na jego obraz. Nie ma pod niebem żadnego innego imienia, ponieważ tylko w Jezusie Bóg pokazał obraz moralnej doskonałości, który muszą odzwierciedlać wszystkie istoty obdarzone prawem do życia.

Dzieje 7:6

"I tak mu Bóg powiedział: Twoje potomstwo będzie przebywać w obcej ziemi, wezmą je w niewolę i będą je uciskać przez czterysta lat" (UBG)

Komentarz: 400 lat uciskania nie jest okresem przebywania Izraela w Egipcie, bowiem ten trwał 215 lat. Jest to czas ich przebywania "w obcej ziemi" - najpierw w Kanaanie, gdzie przebywał Abraham i jego potomkowie, ale bez prawa własności, a następnie w Egipcie. Ucisk zakończył się w momencie wyjścia narodu wybranego pod wodzą Mojżesza z Egiptu, rozpoczął się natomiast 400 lat wcześniej, kiedy 5-letni Izaak był prześladowany przez swojego starszego brata Ismaela.

Dzieje 13:19,20

"A gdy wytępił siedem narodów w ziemi Kanaan, rozdzielił przez losowanie między nich ich ziemię. (20) A potem przez około czterysta pięćdziesiąt lat dawał im sędziów, aż do proroka Samuela" (UBG)

Komentarz: wersja Dziejów 13:19,20 w tłumaczeniu Biblii Gdańskiej jest dzisiaj powszechnie podważana jako niezgodna z najnowszymi znaleziskami. Nie ma jednak także jednolitego stanowiska wśród badaczy, co wspomniany w tym fragmencie okres 450 lat oznacza. Dwa najczęściej wyrażane stanowiska zakładają, że 1) 450 lat jest okresem podboju i podziału Kanaanu między plemiona oraz 2) jest to okres od narodzenia Izaaka do podziału ziemi i początku okresu sędziów. Każde z tych stanowisk poważnie koliduje jednak z kontekstowymi informacjami zawartymi w Biblii. Jedyną przesłanką, która wyklucza przyjęcie 450 lat jako okresu sędziów, jest 1 Kr. 6:1, która pozostawia na ten okres 350 lat. Występuje jednak tutaj bezpośrednia kolizja z Sdz. 11:26 - te dwa wersety po prostu nie mogą być jednocześnie prawdziwe. Dlatego rozsądnym wydaje się być pogląd części badaczy, że do 1 Kr. 6:1 wkradł się błąd podczas przepisywania i podany tam okres w rzeczywistości trwał 580 lat.

Dzieje 14:23

"A gdy w każdym kościele ustanowili starszych, modląc się i poszcząc, powierzyli ich Panu, w którego uwierzyli" (UBG)

Komentarz: greckie cheirotoneo oznacza właściwie podniesienie bądź wyciągnięcie rąk. W kontekście Dziejów 14:23 oznacza włożenie rąk na osobę w akcie nadania jej starszeństwa w społeczności przez osobę posiadającą odpowiedni autorytet. Nie oznacza natomiast demokratycznego głosowania, co jest oczywiste z faktu, że nakładania rąk dokonywali w tym przypadku Paweł i Barnabas. Nie wydaje się, aby w takim gronie przeprowadzali oni głosowanie nad kandydaturami. Raczej, podjąwszy decyzję, ogłosili ją całej społeczności poprzez włożenie rąk na nowych starszych.

Dzieje 16:30-34

"A wyprowadziwszy ich z więzienia, powiedział: Panowie, co mam czynić, abym był zbawiony? (31) A oni odpowiedzieli: Uwierz w Pana Jezusa Chrystusa, a będziesz zbawiony, ty i twój dom. (32) I głosili słowo Pańskie jemu i wszystkim jego domownikom. (33) Tej samej godziny w nocy wziął ich ze sobą, obmył ich rany i natychmiast się ochrzcił, on i wszyscy jego domownicy. (34) Wprowadził ich do swego domu, zastawił przed nimi stół i weselił się, uwierzywszy Bogu z całym swoim domem" (UBG)

Komentarz: wiara ma w sobie element przekonania i działania. Przekonanie i związane z nim działanie motywowane miłością obowiązkową (pobożnością) jest obowiązkiem człowieka, dlatego Piotr mówi strażnikowi: uwierz. Wiara, która w pełni współpracuje z Bogiem, jest dla człowieka źródłem zbawienia, nie tylko w sensie uwolnienia od grzechu, ale także uzyskania daru życia.

Dzieje 26:18-20

"Dla otworzenia ich oczu, aby odwrócić ich od ciemności do światła, od mocy szatana do Boga, aby otrzymali przebaczenie grzechów i dziedzictwo między uświęconymi przez wiarę we mnie. (19) Dlatego też, królu Agryppo, nie byłem nieposłuszny temu niebieskiemu widzeniu. (20) Ale głosiłem najpierw tym, którzy są w Damaszku, w Jerozolimie, w całej Judei, i poganom, żeby pokutowali i nawrócili się do Boga, i spełniali uczynki godne pokuty" (UBG)

Komentarz: w wersecie 20 apostoł Paweł mówi, co jest treścią jego Ewangelii - pokuta z grzechów i nawrócenie do Boga. Pokuta oznacza porzucenie dawnego sposobu myślenia i postępowania, nawrócenie oznacza przyjęcie zasad Ewangelii za nasze własne. Podjęcie tych działań jest obowiązkiem każdego człowieka. Ich skutek natomiast został opisany w wersecie 18. Miłość agape, która jest darem Boga dla wybranych, prowadzi przede wszystkim do 'otwarcia oczu ich' przez umiłowanie prawdy, jej poszukiwanie i zgłębianie. Wzrost w znajomości z kolei prowadzi do uwolnienia od grzechów, ponieważ lepsza znajomość zasad prawa Bożego we współpracy z duchem posłuszeństwa prowadzi do coraz bardziej skutecznego wydawania owocu ducha przy jednoczesnym unikaniu nieprawości. Rozwinięcie w ten sposób charakteru na obraz Jezusa Chrystusa zapewni nam stosowne do tego 'dziedzictwo wśród poświęconych przez wiarę', z najwyższą nagrodą zmartwychwstania do niezniszczalnej Boskiej natury.


Słowa kluczowe: Dzieje Apostolskie komentarz
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska (2017)
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 30-05-2018


komentarzbiblijny.pl