komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Ef. 1:13,14 [zadatek ducha świętego]

"W którym i wy usłyszawszy słowo prawdy, dobrą nowinę o zbawieniu waszym, w którym i uwierzywszy zostaliście opieczętowani Duchem obietnicy, (tym) Świętym, który jest poręką dziedziczenia naszego, ku odkupieniu pozyskania dla siebie, ku pochwale blasku Jego." (GP)

Streszczenie komentarza: w Ef. 1:13,14 apostoł Paweł pisze o Bogu, który przeznaczył niektórych do uczestnictwa w Ciele Chrystusowym ("W którym"). W tym celu jest im ogłoszona Ewangelia ("usłyszawszy słowo prawdy"), przez którą otrzymują możliwość pokuty i nawrócenia się do Boga ("uwierzywszy"). Tak czyniąc, otrzymują zadatek ducha świętego w postaci miłości prawdy - woli jej poznawania, stosowania oraz służby Ewangelii ("który jest poręką"). Tak stajemy się własnością Boga - jego niewolnikami, ponieważ nasze życie zostaje odtąd podporządkowane Bożej służbie. Zadatek ducha służy odkupieniu własności Boga (wierzących obdarzonych zadatkiem), ponieważ wartość ofiary Pana w postaci świadectwa o prawdzie, które złożył przez swoją służbę, znajduje zastosowanie w przemienianiu osobowości wierzących na obraz Mistrza ("ku odkupieniu"). Proces ww. przemiany Biblia nazywa pieczętowaniem, ponieważ w ten sposób struktura prawdy znajduje odwzorowanie w charakterze ("zostaliście opatrzeni pieczęcią Ducha Świętego"). Wierzący, którzy podejmą i wiernie wypełnią swoje poświęcenie, mają nadzieję otrzymania nagrody stanowisk współkrólów i współkapłanów z Jezusem Chrystusem w nieśmiertelnej chwale ("dla uwielbienia jego chwały").

W powyższym streszczeniu komentarza zaproponowałem ogólny ogląd sensu Ef. 1:13,14. Poniżej natomiast chciałbym skupić się na znaczeniu poszczególnych elementów:

"Ku pochwale blasku Jego" - w wykładzie pisałem o tym, że proces reformy (zbawienia) człowieka przebiega w dwóch etapach. Znaczna większość ludzi doświadczy go w przyszłym Królestwie Chrystusa. W obecnym wieku Ewangelii doświadczają go nieliczni - ci, którzy zostali wybrani i do tego celu przeznaczeni, zgodnie z . Wybrani, którzy z powodzeniem wykonają swoje poświęcenie w obecnym czasie, będę królami i kapłanami z Jezusem Chrystusem w przyszłym Królestwie, w chwale Boskiej natury i wraz z nim będą podnosić zmartwychwstałą ludzkość do stanu sprawiedliwości (1 Kor. 9:24-27; ; 1 Pt. 2:9; Obj. 5:9,10). Poszczególne elementy, które wymienia Ef. 1:13-14, opisują ten proces reformy, którego dokonuje Bóg dla obecnie powoływanych.

"W którym [Chrystusie] i wy" - warunkiem dla wybranych, aby mogli osiągnąć cel swojego powołania w królewskiej chwale, jest uczestnictwo w Chrystusie. Pojęcie Chrystusa oznacza Pomazańca (pomazanego duchem) i jako takie odnosi się jednostkowo do Pana Jezusa, potomka Dawida, proroka na miarę Mojżesza (Pwt. 18:18,19; Jer. 23:5-8) lub kolektywnie do tych, którzy są pomazywani duchem wzorem Jezusa Chrystusa. Tak rozumiany Chrystus posiada Głowę w postaci naszego Pana oraz Ciało w postaci wierzących (Rzym. 12:4,5; 1 Kor. 12:12,13,27). Mówiąc na początku 13 wersetu o tym, że efezjanie są w Chrystusie, Paweł odnosi się do ich członkostwa w Ciele Chrystusa. Ponieważ jednak czytamy o tym, że w Chrystusie byli już na etapie słuchania słowa Ewangelii, zanim jeszcze uwierzyli, najwyraźniej Paweł mówi o Boskim wyborze i przeznaczeniu do członkostwa w Ciele. W Ciele Chrystusowym jesteśmy, odkąd zostaliśmy wybrani przez Boga, a wybór ten zgodnie z oświadczeniem apostoła Pawła miał miejsce "przed założeniem świata" (Ef. 1:4; por. Rzym. 4:13-16, ). Poprzez czynności, które wymienia Ef. 1:13-14, wybrani zostają w Chrystusie 'utwierdzeni', tzn. rzeczywiście weń włączeni ().

Uczestnictwo w Ciele Chrystusa oznacza naszą przemianę na obraz Pana Jezusa w każdym składniku osobowości. W wykładzie podałem definicję duszy (osobowości) jako 'składającej się' z dwóch elementów: ducha (umysłu) i ciała (charakteru). Wiara działa w umyśle, obejmując symboliczne rozum (przekonania) i serce (wolę). Celem jednak jest przemiana zupełnej osobowości, także w elemencie ciała (charakteru). Wybrani, którzy przez wiarę i otrzymanego ducha przemieniają swoje ciało na obraz Jezusa Chrystusa, stają się w tym sensie uczestnikami Ciała Chrystusa. Apostoł Paweł potwierdza, że celem naszego wyboru jest to, abyśmy taki zupełny stopień utożsamienia z charakterem Pana osiągnęli. "Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga. (9) Nie z uczynków, aby nikt się nie chlubił. (10) Jesteśmy bowiem jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków, które Bóg wcześniej przygotował, abyśmy w nich postępowali" ( UBG; ; 2 Kor. 3:18).

"Usłyszawszy słowo prawdy, dobrą nowinę o zbawieniu waszym" - nie chodzi o słuchanie w sensie dosłownym, ale o zrozumienie i przyjęcie Ewangelii. W Rzym. 11:8 apostoł Paweł cytuje proroka mówiącego o Izraelu, że "Bóg dał im ducha twardego snu, oczy, aby nie widzieli, i uszy, aby nie słyszeli" (UBG). To nie znaczy, że cały naród był głuchy i ślepy w sensie fizycznym, ale rzeczywiście byli zupełnie nieczuli na naukę Bożą. W związku z tym nasz Pan mówi: "Utyło bowiem serce tego ludu, stępiały ich uszy i zamknęli swe oczy, żeby przypadkiem oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, a sercem nie zrozumieli i nie nawrócili się, i żebym ich nie uzdrowił" (Mt. 13:15 UBG). Inaczej rzecz się ma z naśladowcami Chrystusa, których 'uszy słyszą' i 'oczy widzą' (Mt. 13:16). Na tym etapie mówimy zatem nie tylko o słuchaniu Ewangelii, ale także przekonaniu, że jest to nauka Boża.

"W którym i uwierzywszy" - wiara, która jest przekonaniem o zbawieniu w Chrystusie, jest ze słuchania (Rzym. 10:17). Samo przyjęcie Ewangelii nie wyczerpuje jednak celu powołania, dlatego w dalszych słowach Paweł mówi o wierze: "w którym i uwierzywszy..." Wiara w języku polskim ma właściwie wyłącznie znaczenie przekonania, tymczasem w grece to zarówno przekonanie, jak i zaufanie, tzn. przekonanie połączone z działaniem (zobacz komentarz Biblijny do ). Element przekonania został pokazany przez Pawła we fragmencie "usłyszawszy słowo prawdy, dobrą nowinę o zbawieniu waszym"; "w którym i uwierzywszy" mieści w sobie element dodatkowy w postaci opartego na przekonaniu działania.

Uwierzenie, o którym mówi Ef. 1:13-14, jest synonimem pokuty i nawrócenia, bowiem tylko w ten sposób możemy 'aktywować' nasze przekonanie o Jezusie Chrystusie, które nabyliśmy przez słuchanie Ewangelii. Mówi o tym najwyraźniej apostoł Piotr. Zapytany przez Żydów, którzy właśnie uwierzyli w Jezusa Chrystusa (tzn. nabyli przekonanie), co mają teraz zrobić, "Wtedy Piotr powiedział do nich: Pokutujcie i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na przebaczenie grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego" ( UBG). Dowiadujemy się tutaj jednocześnie, co będzie skutkiem takiego nawrócenia, a mianowicie "dar Ducha Świętego". Ta sama informacja pojawia się w Ef. 1:13,14 - "i wy usłyszawszy słowo prawdy ... i uwierzywszy zostaliście opieczętowani Duchem obietnicy..." (GP). Mamy zatem ducha Bożego, który jest pieczęcią Boga 'odciśniętą' na tych, których sobie wybrał i przeznaczył w tym celu, a jednocześnie, jak czytamy w Ef. 1:14, jest "poręką dziedziczenia naszego" (GP).

"Który jest poręką dziedziczenia naszego" - greckie arrabon przetłumaczone w przekładzie interlinearnym jako 'poręka' oznacza zadatek - wypłacenie części kwoty jako gwarancji dokończenia transakcji w przyszłości. Duch jest zatem zadatkiem dziedzictwa wybranych. Dziedzictwem natomiast sług Pańskich jest sprawiedliwość (Iz. 54:17). Duch, którego otrzymuje przeznaczony lud Pana jest narzędziem w kierunku jej uzyskania, ponieważ nie tylko motywuje do porzucenia grzechu i czynienia dobra, ale skłania serce człowieka w kierunku prawdy. Prawda natomiast jest niezbędnym elementem chrześcijańskiej dojrzałości (Ef. 3:14-19; 4:13-15). Dlatego duch jest zadatkiem sprawiedliwości: Pan Bóg nie 'wlewa' w sposób cudowny znajomości swojej prawdy w umysły wierzących, ale daje nam narzędzie w postaci miłości prawdy i motywacji do jej poszukiwania. Nasz Pan zapewnia, że dar życia przychodzi nie przez poznanie, ale przez poznawanie, czyli przez ciągłą pracę (). To przez ciągłą naukę wypracowujemy te przymioty, które mają wartość dla Boga; dlatego dar ducha jest dla wierzących początkiem rozwoju w prawdzie, a jednocześnie zapewnieniem, że wierne wykonanie naszego poświęcenia przyniesie upragnioną nagrodę.

Powyżej w komentarzu pisałem o tym, że zupełna osobowość obejmuje ducha (umysł) i ciało (charakter). Członkami Ciała Chrystusa stajemy się, kiedy obraz prawdy zostaje odzwierciedlony w charakterze. Jeśli ten proces przebiega w pełni, tzn. zarówno w sensie przemiany każdego elementu osobowości, jak i dojrzałości poznania prawdy, wówczas powiemy o ; wówczas Chrystus jest w nas, a my w nim. Zadatek nie obejmuje jednak ciała. Według "miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany" (UBG). Serce jest w Biblii symbolem woli. Duch wlany w serce 'przymusza' wierzących do podejmowania ofiary dla prawdy, wzorem Jezusa Chrystusa (). W naszym przypadku to jednak nie tylko praca ewangelizacji, nauczania i prorokowania, ale także udział w intensywnym procesie uczenia się - rozwój umysłu na obraz Pana. Ponieważ pojęcie zadatku nie dotyczy zupełnej osobowości, a jedynie jej aspektu w postaci świadomości, Nowy Testament nie nazywa zadatkowania zrodzeniem, ale . Tym, co inicjuje zadatek, jest nowy umysł - .

"Ku odkupieniu pozyskania dla siebie" - greckie peripoiēseōs przetłumaczone w przekładzie interlinearnym jako 'pozyskanie dla siebie' oznacza własność. Apolytrosis oznacza odkupienie - wypłacenie pełnej wartości za uwolnienie. W Jn. 8:33,34 Jezus mówi, że każdy, kto grzeszy, jest niewolnikiem grzechu. Uwolnienie człowieka spod tej niewoli wymagało zapłacenia przez Pana odpowiedniej ceny - ceny wydania świadectwa o prawdzie, o zasadach Boskiej sprawiedliwości (, 14:6, 18:37). Odkupienie oznaczać zatem będzie zastosowanie tej ceny okupu w rzeczywistym doprowadzeniu charakteru do stanu sprawiedliwości - tak, abyśmy otrzymali dziedzictwo sług Pańskich, o którym była mowa powyżej. Duch miłości prawdy jest zadatkiem tego dziedzictwa, ponieważ niezbędnym warunkiem wykonywania Boskich zasad jest ich znajomość - zrozumienie prawdy. Z tego też powodu duch jest "ku odkupieniu" - ponieważ miłość prawdy jest początkiem zastosowania za człowieka ceny odkupienia, jaką zapewnił Jezus.

W jakim sensie następuje odkupienie własności Boga - w szerokim znaczeniu własnością Najwyższego jest wszystko, co istnieje; "Do PANA należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy" (Ps. 24:1 UBG). Wybrani, którzy okazują wiarę w Ewangelię, stają się jednak własnością w szczególnym sensie. Zadatek w postaci ducha prawdy czyni ich bowiem niewolnikami Boga; celem ich życia staje się teraz Ewangelia, jej poznawanie, głoszenie i nauczanie. "Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem" (2 Kor. 5:20 UBG). "A wszystko, co czynicie, z serca czyńcie, jak dla Pana, a nie dla ludzi; (24) Wiedząc, że od Pana otrzymacie dziedzictwo jako zapłatę, gdyż służycie Panu Chrystusowi" (Kol. 3:23,24 UBG). Wykonujemy naszą służbę, będąc jednak nadal w obecnym czasie narzędziem niedoskonałym, dlatego Paweł pisze w Ef. 1:14, że zadatek ducha jest niezbędny w kierunku odkupienia własności Boga - odkupienia nas wierzących.

"Zostaliście opieczętowani Duchem obietnicy" - pojęcie ducha jako pieczęci ma ścisły związek z naszym udziałem w . Na początku komentarza opisałem, w jaki sposób stajemy się uczestnikami Ciała Chrystusa: pojęcie ciała jako takie odnosi się do charakteru (wzorców postępowania zapisanych w naszym ciele). Jeśli są to wzorce zgodne z charakterem Chrystusa, tym samym Chrystus jest w nas, a my w nim jako członkowie jego Ciała. Proces, który czyni nas członkami Chrystusa, Pismo św. nazywa pieczętowaniem. Warto jednak cofnąć się o krok, aby przypomnieć sens zadatku ducha jako miłości prowadzącej do poznawania prawdy. Rozwój znajomości w sferze rozumowej "nie załatwia" jeszcze tematu usprawiedliwienia, ponieważ sprawiedliwość osobowości musi dotyczyć zarówno umysłu, jak i charakteru. Dlatego niezbędne jest 'przeniesienie' wzoru prawdy z umysłu do charakteru - ukształtowanie go od nowa przez świadome praktykowanie zasad Bożych. Tak jak pieczęć odciska wzór na materiale plastycznym, odciska wzór prawdy w charakterze.


Słowa kluczowe: Ef. 1:13-14, pieczęć ducha, zadatek ducha, odkupienie
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska
GP - Grecko-Polski Nowy Testament, wydanie interlinearne
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 26-07-2019


komentarzbiblijny.pl