komentarzbiblijny.pl

Rekomendowane przeglądarki: Chrome, Firefox, Opera. Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > >


Komentarze do listu do Filipian

Omówione fragmenty: [1:9-11] [1:12-18] [1:21-24] [2:6-8] [2:10,11] [2:12,13] [2:17] [3:3] [3:8-11] [3:12-15] [3:18,19] [3:20,21] [4:3] [4:8] [4:17]

Flp. 1:9-11

"I o to się modlę, aby wasza miłość coraz bardziej obfitowała w poznanie i we wszelkie zrozumienie; (10) Abyście mogli rozpoznać to, co lepsze, żebyście byli szczerzy i bez zarzutu na dzień Chrystusa; (11) Napełnieni owocami sprawiedliwości, które przynosicie przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga" (UBG)

Komentarz: agape, o której mówi werset 9, jest miłością prawdy. Wybrani, którzy zostali nią obdarzeni, mają zainteresowanie w słuchaniu nauki i wprowadzaniu jej w życie, przez co w coraz większym stopniu wydają właściwy owoc uczynków. Usprawiedliwienie, określone w wersecie 11 jako 'napełnienie owocami sprawiedliwości', wymaga nie tylko uczynków, ale także zrozumienia, jakiego rodzaju uczynki są wymagane. Dopiero współpraca tych dwóch elementów - zrozumienia i uczynków - może być podstawą rzeczywistej reformy charakteru człowieka, a tym samym pojednania z Bogiem.

Flp. 1:12-18

"A chcę, bracia, abyście wiedzieli, że to, co mnie spotkało, spowodowało jeszcze większe rozkrzewienie ewangelii; (13) Tak że moje więzy z powodu Chrystusa stały się znane w całym pałacu i u wszystkich innych. (14) A wielu braci w Panu nabrało otuchy z powodu moich więzów i z większą odwagą, bez lęku zaczęło głosić słowo. (15) Niektórzy wprawdzie z zazdrości i sporu, inni zaś z dobrej woli głoszą Chrystusa. (16) Jedni ze sporu głoszą Chrystusa nieszczerze, sądząc, że dodadzą ucisku moim więzom; (17) Inni zaś z miłości, wiedząc, że jestem przeznaczony do obrony ewangelii. (18) Cóż więc? Mimo wszystko każdym sposobem, czy obłudnie, czy szczerze, Chrystus jest głoszony. Z tego się raduję i będę się radował" (UBG)

Komentarz: dlaczego apostoł Paweł cieszy się z głoszenia Ewangelii, nawet jeśli dzieje się to 'z zazdrości i sporu'? Celem ewangelizacji jest 'wyłowienie' z tłumu tych, którzy zostali wybrani przez Boga, aby stanowić Jego Kościół w obecnym czasie. Warunkiem uczestnictwa w Kościele jest jednak pokuta, a warunkiem pokuty - zapoznanie się z Ewangelią. Dlatego z punktu widzenia zgromadzania Kościoła nie są istotne pobudki głoszących, ale to, żeby nauka o Chrystusie dotarła do właściwych osób. Głoszenie Ewangelii jest priorytetem apostoła Pawła, co on sam podkreśla od początku omawianego fragmentu.

Flp. 1:21-24

"Dla mnie bowiem życie to Chrystus, a śmierć to zysk. (22) Lecz jeśli życie w ciele jest dla mnie owocem mojej pracy, to nie wiem, co mam wybrać. (23) Jedno i drugie bowiem mnie naciska: chcę odejść i być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze; (24) Lecz pozostać w ciele jest bardziej potrzebne ze względu na was" (UBG)

Komentarz: wypowiadając słowa z wersetów 23 i 24, apostoł Paweł daje wyraz swojej wierze, że po śmierci dostąpi zmartwychwstania do natury duchowej i będzie z Panem. Ta perspektywa była dla niego o wiele cenniejsza niż "życie w ciele", jednak poczucie obowiązku za współwierzących nakazywało kontynuować pracę, która została mu powierzona. Zestawienie takich dwóch perspektyw: życia w ciele i życia z Panem pokazuje, że apostoł nie spodziewał się oczekiwać na zmartwychwstanie tysięcy lat, aż rozpocznie się Królestwo Chrystusa, ale spodziewał się spotkania z Panem bezpośrednio po zakończeniu swojej ziemskiej misji.

Flp. 2:6-8

"Który, będąc w postaci Boga, nie uważał bycia równym Bogu za grabież; (7) Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi; (8) A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej" (UBG)

Komentarz: Jezus w swoim bycie przedludzkim posiadał postać Boga - nie naturę. Greckie morfe oznacza kształt, formę, wygląd zewnętrzny. Zatem nasz Pan manifestował się innym stworzeniom tak, jak sam Bóg, nie posiadając jednak Boskiej natury. Co więcej, nie uznał bycia równym Bogu za rzecz, którą zamierzał przywłaszczyć (werset 6 w tłumaczeniu uwzględniającym greckie harpagmos w formie biernej - rzecz, która ma zostać zrabowana), ale wręcz przeciwnie - przyjął postać (morfe) sługi i jako taki ogołocił samego siebie i uniżył aż do śmierci, przeznaczając na ofiarę wszystko, czym stał się jako człowiek.

Flp. 2:10,11

"Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią. (11) I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca" (UBG)

Komentarz: podczas dnia sądu każde stworzenie zostanie przyprowadzone do uznania królewskiej władzy Chrystusa i podporządkowania się jej, przynajmniej w warstwie zewnętrznej. Istotą sądu będzie zreformowanie charakteru niewybranych, podobnie jak obecny Wiek Ewangelii służy reformie wybranych. Tak rozumiany sąd obejmuje nauczanie, próbowanie, karcenie i dopiero na końcu - wyrok. Apostoł Paweł wskazuje w wersetach 10 i 11, że każde stworzenie zistanie temu procesowi poddane, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku zakończy się on sukcesem.

Flp. 2:12,13

"Dlatego, moi umiłowani, tak jak zawsze byliście posłuszni, nie tylko w mojej obecności, ale jeszcze bardziej teraz, pod moją nieobecność, z bojaźnią i drżeniem wykonujcie swoje zbawienie. (13) Bóg bowiem sprawia w was i chęć, i wykonanie według jego upodobania" (UBG)

Komentarz: Bóg współpracuje z tymi, których sobie wybrał, przez udzielenie swojej ofiarniczej miłości agape, która jest właśnie tym czynnikiem motywującym, o którym mówią wersety 12 i 13. Człowiek może (a nawet powinien) samodzielnie rozwinąć przekonanie o istnieniu Boga i podjąć refleksję na temat swojego postępowania i sensu życia, ale przekształcenie tych działań w trwałą wiarę wymaga działania Pana Boga.

Flp. 2:17

"Lecz choćbym został złożony na ofiarę i w posłudze waszej wiary, raduję się i cieszę z wami wszystkimi" (UBG)

Komentarz: zadaniem zrodzonych z ducha nowych stworzeń jest podejmowanie - wzorem Jezusa Chrystusa - ofiary dla Słowa Bożego w jego badaniu, nauczaniu i ewangelizacji. Pisząc o przelaniu krwi, Paweł nawiązuje do oczekującej go męczeńskiej śmierci, która będzie przypieczętowaniem tej jego ofiary ponoszonej na rzecz Kościoła.

Flp. 3:3

"My bowiem jesteśmy obrzezaniem, którzy w duchu służymy Bogu i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele" (UBG)

Komentarz: obrzezanie jest fizyczną reprezentacją ofiary ciała, którą podejmują wszyscy wierzący w Chrystusa. Stary człowiek, który jest przeznaczony na śmierć, jest zastępowany człowiekiem nowym, kształtowanym przez ćwiczenie w wykonywaniu prawa Bożego - dlatego Paweł pisze, że w duchu służymy Bogu. Wzmianka o pokładaniu ufności w ciele dotyczy przestrzegania Zakonu Mojżeszowego, którego przepisy (m.in. ten dotyczący obrzezania) dotyczyły postępowania z ciałem. Pokładanie ufności to przekonanie, że przez takie literalne zabiegi możemy być przed Bogiem usprawiedliwieni.

Flp. 3:8-11

"Owszem, wszystko uznaję za stratę dla znakomitości poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana, dla którego wszystko utraciłem i uznaję to za gnój, aby zyskać Chrystusa; (9) I znaleźć się w nim, nie mając własnej sprawiedliwości, tej, która jest z prawa, ale tę, która jest przez wiarę Chrystusa, to jest sprawiedliwość z Boga przez wiarę; (10) Żeby poznać jego i moc jego zmartwychwstania oraz swój udział w jego cierpieniach, upodabniając się do jego śmierci; (11) Abym jakimkolwiek sposobem dostąpił powstania z martwych" (UBG)

Komentarz: w wersecie 9 Paweł kontrastuje sprawiedliwość z prawa ze sprawiedliwością z wiary - ta pierwsza jest uzyskiwana własnym wysiłkiem człowieka, który przestrzega przepisów prawa; ta druga 1) jest z Boga, ponieważ została zapewniona przez Jezusa Chrystusa, który dał jej wzór, 2) jest z wiary, która jest darem Boga dla wybranych w elemencie poświęcającej miłości agape.

Werset 10 wymienia środki, które prowadzą do uzyskania tej Bożej sprawiedliwości. Występująca tutaj grecka fraza tu gnonai auton właściwie może być przetłumaczona jako "przez poznanie". "Po to, żeby poznać" jest tłumaczeniem gramatycznie możliwym, ale nie uwzględnia kontekstu. Ponieważ usprawiedliwienie jest procesem rzeczywistej reformy charakteru, poznanie Chrystusa jest środkiem prowadzącym do tego celu, a nie na odwrót.

Jesteśmy zatem usprawiedliwieni przez poznanie Jezusa, poznanie mocy jego zmartwychwstania i współudział w jego cierpieniach - Boska miłość agape, która udzielana jest wybranym, jest miłością prawdy i jako taka motywuje do zdobywania wiedzy o Chrystusie (gnosis - poznanie), a przez to jest źródłem nowego zrodzenia (zmartwychwstania) oraz ofiary ciała złożonej na ołtarzu służby dla Słowa Bożego. Wybrani, którzy mają udział we wszystkich tych doświadczeniach, mają w perpektywie zmartwychwstanie do natury duchowej (werset 11).

Zrodzenie z ducha jest udziałem w mocy zmartwychwstania Chrystusa, ponieważ nasz Pan jako pierwszy doświadczył zrodzenia z ducha, kiedy zaraz po chrzcie u Jana zstąpił nań duch Boży, a głos z nieba oznajmił, że stał się on synem Boga (dotychczas będąc synem Józefa i Marii).

Flp. 3:12-15

"Nie żebym to już osiągnął albo już był doskonały, ale dążę, aby pochwycić to, do czego też zostałem pochwycony przez Chrystusa Jezusa. (13) Bracia, ja o sobie nie myślę, że już pochwyciłem. Lecz jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a zdążając do tego, co przede mną; (14) Biegnę do mety, do nagrody powołania Bożego, które jest z góry w Chrystusie Jezusie. (15) Ilu więc nas jest doskonałych, tak myślmy. A jeśli o czymś inaczej myślicie, i to wam Bóg objawi" (UBG)

Komentarz: nagrodą powołania Wieku Ewangelii jest zmartwychwstanie do Boskiej natury, do czego apostoł dąży, ale czego - póki życia w ciele - nie osiągnął. Ten cel powinni widzieć przed sobą wszyscy doskonali - wszystkie zrodzone z ducha nowe stworzenia. A jeśli go nie widzą, duch miłości do prawdy, którego otrzymali w darze, pozwoli im ten cel dostrzec i osiągnąć.

Flp. 3:18,19

"Wielu bowiem, o których wam często mówiłem, postępuje inaczej, a teraz nawet z płaczem mówię, że są wrogami krzyża Chrystusa. (19) Ich końcem jest zatracenie, ich Bogiem jest brzuch, a ich chwała jest w hańbie; myślą oni o tym, co ziemskie" (UBG)

Komentarz: wrogami krzyża są zrodzeni z ducha, którzy jednak nie podejmują swojego poświęcenia i żyją dla spraw tego świata. Ponieważ sąd nad domem Bożym trwa obecnie, nowe stworzenia, które zostaną znalezione przez Pana całkowicie bezowocnymi, rzeczywiście czeka zatracenie - koniec egzystencji we wtórej śmierci.

Flp. 3:20,21

"Nasza zaś ojczyzna jest w niebie, skąd też oczekujemy Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa. (21) On przemieni nasze podłe ciało, aby było podobne do jego chwalebnego ciała, zgodnie ze skuteczną mocą, którą też może poddać sobie wszystko" (UBG)

Komentarz: ojczyzna jest tłumaczeniem greckiego politeuma, które właściwie oznacza prawo przebywania bez formalnego obywatelstwa. Celem nowych stworzeń jest zmartwychwstanie do natury duchowej. Boska miłość agape jest zadatkiem tej przyszłej chwały, ale ostatecznego wyniku każdy będzie mógł być pewny po wykonaniu swojego poświęcenia. Dlatego obecnie dzięki otrzymanemu duchowi prawdy oglądamy duchowe krajobrazy z perspektywy stworzeń cielesnych, aby przy inauguracji Królestwa zostać przemienionymi do natury duchowej i otrzymać w pełni nasze niebieskie obywatelstwo.

Flp. 4:3

"Proszę też i ciebie, wierny towarzyszu, pomagaj tym, które razem ze mną pracowały w ewangelii, wraz z Klemensem i z innymi moimi współpracownikami, których imiona są w księdze życia" (UBG)

Komentarz: księga życia jest symboliczną reprezentacją wszystkich pierworodnych - zrodzonych z ducha nowych stworzeń. Apostoł Paweł mógł wiedzieć, kto zapisany jest w księdze, ponieważ jest to widoczne przez stosunek osoby do Słowa Bożego, jej gorliwość w badaniu i nauczaniu.

Flp. 4:8

"W końcu, bracia, co prawdziwe, co uczciwe, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co chwalebne, jeśli jest jakaś cnota i jakaś chwała – o tym myślcie" (UBG)

Komentarz: greckie logidzomai, które często jest tłumaczone jako 'przemyslajcie' lub 'rozważajcie', oznacza także 'liczcie sobie'. Mieści zatem w sobie zarówno element rozsądzania prawdy, co jest szczególnym zadaniem nowych stworzeń, ale także budowanie na pozyskanym zrozumieniu swojego charakteru.

Flp. 4:17

"Nie żebym pragnął daru, ale pragnę owocu, który by wzrastał na wasze konto" (UBG)

Komentarz: troską apostoła Pawła jest duchowy przychód na duchowym rachunku Filipian - wydawanie owoców ducha poprzez gotowość udzielania materialnego wsparcia potrzebującym.


Słowa kluczowe: list do Filipian komentarz opracowanie interpretacja
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska (2017)
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 14-05-2018


komentarzbiblijny.pl