komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Flp. 4:3 [księga życia]

"Proszę również ciebie, prawdziwy druhu we wspólnym jarzmie, dopomagaj tym niewiastom, które wraz ze mną walczyły ramię w ramię dla dobrej nowiny, razem z Klemensem oraz resztą moich współpracowników, których imiona są w księdze życia." (NW)

Streszczenie komentarza: niniejszy komentarz dotyczy poruszonego w Flp. 4:3 tematu księgi życia - czym jest księga życia i skąd apostoł Paweł wiedział, kto jest w niej zapisany. Zapisani w księdze życia są wszyscy poświęceni przez Boga w chrzcie duchem. A poświęceni są wszyscy, którzy mają wiarę i się do Boga nawracają. Apostoł Paweł wiedział, że osoby wymienione w Flp. 4:3 są nawrócone i oddane Bogu, w związku z czym mógł powiedzieć, że ich imiona są zapisane w księdze życia.

Apostoł Paweł stwierdza w Flp. 4:3, że Ewodia i Syntycha, a także Klemens i inni współpracownicy Pawła, są zapisani w księdze życia. Czym jest księga życia i skąd Paweł mógł wiedzieć, czy ktoś jest w niej zapisany?

Niewiele jest w Biblii kontekstów związanych z tym tematem, ale te, które są, pozwalają z zadowalającą miarą dokładności odpowiedzieć zarówno na pytanie, czym jest księga życia, jak i kto jest w niej zapisany. Apostoł Paweł pisze w liście do Hebrajczyków, do 'braci świętych i uczestników powołania niebiańskiego': "Ale wy przystąpiliście do góry Syjon i do miasta Boga żywego, Jerozolimy niebiańskiej, i do miriadów aniołów, w ogólnym zgromadzeniu, i do zboru Pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach" (Hbr. 3:1, 12:22,23 NW). Zatem mamy informację, że w niebie zapisani są święci. O tym, że zapis ten jest zapisem w księdze życia, mogą świadczyć świadectwa z Obj. 3:5, 13:8 oraz 20:15. Jeśli więc określimy moment, w którym stajemy się w oczach Boga świętymi, określimy tym samym moment, w którym jesteśmy zapisani w księdze życia.

Z punktu widzenia nauki Biblijnej, świętymi (gr. hagios) stajemy się w momencie poświęcenia nas (gr. hagiazo) przez Boga, kiedy to stajemy do biegu po nagrodę "powołania niebiańskiego", tj. zmartwychwstania do chwały w niebie jako członkowie Ciała Chrystusowego (Rzym. 12:4,5; 1 Kor. 9:24,25; ; 1 Pt. 1:3,4). Poświęcenie z kolei ma miejsce w chrzcie duchem (zobacz komentarz Biblijny do ). Dlatego w Obj. 3:5 jest powiedziane, że imię zwycięzcy nie będzie wymazane z księgi. Imiona poświęconych zostają tam umieszczone przy chrzcie, zatem zwycięskie dokończenie poświęcenia może tylko skutkować pozostawieniem ich w księdze na swoim miejscu.

Powyższe wnioski znajdują także potwierdzenie w tekstach Starego Testamentu. W Ps. 69:28,29 czytamy: "Do winy ich dodaj winę, niech nie dostąpią u Ciebie usprawiedliwienia. Niech zostaną wymazani z księgi żyjących i niech nie będą zapisani z prawymi!" (BT). Zatem zapisani w księdze życia są ci, którzy zostali przez Boga usprawiedliwieni. Rzeczywiście, poświęcenie jest także aktem usprawiedliwienia, bowiem "jesteśmy poświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz uczynioną" ( BG). Ofiara Chrystusa jest za nas w ten sposób rzeczywiście wykorzystana. Nasze ludzkie, obciążone wyrokiem adamowym życie zostaje przeznaczone na śmierć, a my jesteśmy stworzeni od nowa jako "nowe stworzenie" (zobacz komentarz Biblijny do ).

Dlatego Paweł pisze w kontekście chrztu duchem, że "kto umarł, został uwolniony od swego grzechu" - umarł, ponieważ został przez Boga dosłownie uśmiercony, złożony na ofiarę (Rzym. 6:7 NW). Ale jednocześnie został także podniesiony do nowego życia poprzez otrzymanie od Boga zadatku jego ducha (). Dlatego jesteśmy "jako żywi spośród umarłych" - potępienie na smierć w Adamie już nas nie dotyczy (Rzym. 6:13 NW). Zatem w księdze życia zapisani są ci, którzy są świętymi - zostali przez Boga poświęceni na śmierć w chrzcie duchem - a jednocześnie także zostali w ten sposób usprawiedliwieni, uzyskując "uwolnienie na podstawie Okupu" (Kol. 1:14 NW).

Kolejnym tekstem, który warto przytoczyć w tym kontekście, jest Wj. 32:33, gdzie Bóg zapowiada: "Kto zgrzeszył przeciwko mnie, tego wymażę ze swej księgi" (NW). Oczywiście popełniamy grzechy, będąc w stanie poświęcenia, ale wymagają one pokuty i orędownictwa Jezusa Chrystusa przed Bogiem na naszą rzecz (). Grzech samowolny musi z naszego życia zniknąć, "Bo jeśli rozmyślnie trwamy w grzechu po otrzymaniu dokładnego poznania Prawdy, to już nie pozostaje żadna ofiara za grzechy" (Hbr. 6:4-8, 10:26-29 NW). Wymazanie z księgi życia, czyli po wykorzystaniu zasługi Chrystusa, będzie dla nas jednoznaczne z bezpowrotną utratą życia, przejściem do stanu wtórej śmierci.

Skąd apostoł Paweł wiedział, że Ewodia, Syntycha, Klemens i pozostali współpracownicy są zapisani w księdze życia? Ponieważ zapisani w niej są ci, którzy są poświęceni, można równie dobrze zapytać, skąd Paweł wiedział, że wymienione osoby są poświęcone? Najwyraźniej odpowiada na to pytanie apostoł Piotr, który mówi do zgromadzonych w dniu Pięćdziesiątnicy: "Nawróćcie się ... i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego" ( BT). Zatem, najprościej mówiąc, ochrzczeni duchem świętym (w poświęceniu i nowym zrodzeniu) są ci, którzy się nawracają do Boga, symbolizując to swoim chrztem. Paweł oczywiście wiedział, że miał do czynienia z osobami nawróconymi, ochrzczonymi i wiernie pracującymi dla Pana, dlatego mógł o nich powiedzieć, że jako tacy są zapisani w księdze życia.


Słowa kluczowe: Flp. 4:3, księga życia
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
BT - Biblia Tysiąclecia
BG - Biblia Gdańska
NW - przekład Nowego Świata
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 17-11-2014


komentarzbiblijny.pl