komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz Biblijny do Hbr. 10:10

"Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze." (BT)

Streszczenie komentarza: poświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa, jeśli wstępujemy na tę samą drogą poświęcenia - ofiarowania własnych ciał - którą podążał Jezus Chrystus. Podjęcie tego kroku jest możliwe "raz na zawsze", tzn. jeśli ktoś z poświęconych ostatecznie odpada od łaski, przyprowadzenie go ponownie do pokuty jest niemożliwe.

Hbr. 10:10 jest jednym z wielu przykładów dylematu, z którym borykają się tłumacze Biblii, tzn. jak przetłumaczyć greckie hagiazo. Tłumacze Biblii Tysiąclecia oddają je jako 'uświęcić', ale już np. w Biblii Gdańskiej przeczytamy w tym miejscu o poświęceniu: "Przez którą wolę jesteśmy poświęceni przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz uczynioną". Słowa te nie są w naszym języku synonimami. Słownik języka polskiego PWN definiuje czasownik 'uświęcić' jako "nadać czemuś lub komuś cechy świętości". 'Poświęcić' natomiast oznacza "oddać coś komuś lub jakiejś ważnej sprawie lub zrezygnować dla nich z kogoś, z czegoś". Jak zatem mamy rozumieć Hbr. 10:10, gdzie jesteśmy "[hegiasmenoi] przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa"?

HAGIAZO, CZYLI W JAKI SPOSÓB BÓG CZYNI NAS ŚWIĘTYMI

Przede wszystkim warto zauważyć, że hagiazo jest blisko spokrewnione z greckim hagios - 'święty'. Świętym z kolei jest ktoś, kto 1) jest czysty, niewinny, bez skazy lub 2) został oddzielony do wykonywania szczególnej służby. Świętych w pierwszym znaczeniu trudno jest spotkać nawet wśród wierzących, "Bo wszyscy zgrzeszyli i brakuje im chwały Bożej" ( NW). Niemniej celem Boskiego planu zbawienia jest, aby wszystkim dać możliwość stania się świętymi w sposób rzeczywisty - "Macie zatem być doskonali, tak jak wasz Ojciec niebiański jest doskonały" (Mt. 5:48 NW). Usprawiedliwieni w Chrystusie jesteśmy po to, aby móc powrócić do sprawiedliwości faktycznej, a nie tylko przypisanej.

Aby przywrócić człowiekowi sprawiedliwość w charakterze, Bóg zapewnił środki w postaci 1) swego Syna oraz 2) swego ducha. Syn swoją ofiarą sprawowaną aż do śmierci dał upadłemu człowiekowi przykład doskonałego posłuszeństwa Bogu i doskonałej sprawiedliwości (Hbr. 12:1-3). Duch jest medium, dzięki któremu mamy moc uwierzyć w Jezusa i nawrócić się, aby iść jego śladem (Mt. 11:29; ). Biblia nazywa tę zmianę mianem chrztu duchem, w którym jesteśmy zanurzeni w śmierć z Jezusem Chrystusem, aby następnie przez wynurzenie powstać do nowego życia. Tak w pewnym skrócie opisuje ten proces chrztu apostoł Paweł w , warto jednak ten skrót nieco bardziej rozwinąć, ponieważ jego istotnym elementem jest hagiasmos - poświęcenie.

Jeśli przywołany wcześniej słownik PWN definiuje poświęcenie jako 'rezygnację z kogoś, z czegoś', poświęcenie w chrzcie duchem jest rzeczywiście rezygnacją - rezygnacją z nas samych. Bóg daje nam bowiem ducha, który "przynagla nas ... aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł" ( BT). Miłość Boża, która w nas działa przez ducha, prowadzi nas przede wszystkim w stronę wypełniania Bożej sprawiedliwości, której owoc mamy dopełnić, a to oznacza rezygnację z człowieka obcego sprawom Bożym, którym dotąd byliśmy (Jn. 15:1-10; ; ). Dlatego w Rzym. 6:3-5 apostoł Paweł mówi o zanurzeniu w śmierć Chrystusa. Tym, co umiera, jest nasza dawna osobowość. Jednocześnie rodzimy się jako nowy człowiek, nowy umysł i nowe serce zorientowane na sprawy Boże - "nowe stworzenie" (; Ef. 4:20-24; ).

POŚWIĘCENIE "PRZEZ OFIARĘ CIAŁA JEZUSA CHRYSTUSA"

Dlaczego apostoł Paweł pisze w Hbr. 10:10, że "[hegiasmenoi - poświęceni] jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa"? Zwykle patrzymy na ofiarę naszego Pana wyłącznie przez pryzmat Golgoty. Tymczasem ofiara Jezusa rozpoczęła się w momencie chrztu w Jordanie, kiedy to symbolicznie wypowiedział słowa z Hbr. 10:5-7 - "Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę - w zwoju księgi napisano o Mnie - abym spełniał wolę Twoją, Boże" (BT). Istotą ofiary naszego Pana było zachowanie doskonałego posłuszeństwa (Mt. 4:4; Rzym. 5:19), jej podstawowym elementem natomiast głoszenie Ewangelii, jak sam o tym mówi: "Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie" (Jn. 18:37 BT). Danie świadectwa prawdzie w warunkach, w jakich działał Jezus Chrystus, wiązało się z ofiarą życia nie tylko w sensie przeznaczenia go na służbę Ewangelii, ale także w sensie literalnego poddania się wyrokowi śmierci.

My zatem "poświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa" wówczas, kiedy okazujemy wiarę w niego i wchodzimy na tę samą drogę poświęcenia, którą podążał Chrystus. Nasze poświęcenie jest bowiem możliwe wyłącznie dlatego, że przyszedł nasz Pan i dał nam przykład. Wymaganiem Pana Boga wobec wybranych jest, aby w swoim poświęconym życiu podążali śladem Jezusa 'w sposób nieodchylający się', abyśmy też na końcu naszej drogi byli zupełnie przemienieni na jego chwalebny obraz (2 Kor. 3:18; GP). To jest według słów apostoła Pawła cel powołania nas przez Boga wiarą, tj. "do odwzorowania według obrazu jego Syna" ().

To odwzorowanie będzie jednak możliwe tylko na drodze poświęcenia, i to poświęcenia naszych ciał, naszego ludzkiego życia. Tak jak ofiarę z własnego ciała uczynił nasz Pan, tak i my: "A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej" ( BT). Tutaj także pojawia się element "rozumnej służby". Ofiara naszego Pana była ofiarą 'rozumną', tzn. jej istotą było wydanie 'świadectwa prawdzie' (Jn. 18:37). W tej służbie Jezus poświęcił zupełnie swoje życie i my, jeśli chcemy być już tym razem nie poświęceni, ale "uświęceni ... przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa", od tej służby Ewangelii - 'rozumnej służby' - nie możemy się uchylać. Nasze życie także musi zostać zużyte dla służby prawdzie i ogłaszaniu chwały Bożej, po to bowiem zostaliśmy wybrani "rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem na szczególną własność - żebyście szeroko oznajmili wspaniałe przymioty tego, który was powołał..." (1 Pt. 2:9 NW). Jeśli tego nie wykonujemy, uchylamy się do naszej podstawowej pracy, a także i od wykonywania naszego poświęcenia.

POŚWIĘCENIE "RAZ NA ZAWSZE"

Paweł dopowiada w końcu w Hbr. 10:10, że poświęceni jesteśmy "raz na zawsze". To bynajmniej nie oznacza, że "raz zbawiony, na zawsze zbawiony". Odpadnięcie od wiary jest możliwe, co wiemy zarówno z Pisma, jak i praktyki życia. Wydaje się, że sens tej jednorazowości został przez apostoła wyjaśniony w Hbr. 6:4-6 - "Jest bowiem niemożliwe - jeśli chodzi o tych, którzy raz na zawsze zostali oświeceni i którzy zakosztowali wspaniałomyślnego daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami ducha świętego, i zakosztowali wybornego słowa Bożego oraz mocy nadchodzącego systemu rzeczy, a jednak odpadli - żeby ich znowu ożywić do skruchy" (NW). Określenie "raz na zawsze" w Hbr. 10:10 oznacza zatem, że powrót potomków Adama do społeczności z Bogiem jest możliwy tylko raz. Jeśli odpadamy od wiary, doświadczywszy wcześniej narodzenia z ducha, nie ma możliwości powrotu, ponieważ nie ma możliwości przyprowadzenia takiego człowieka z powrotem do pokuty.

Jeśli rozumiemy, że jesteśmy poświęceni przez ofiarę naszego Pana w podążaniu śladem tej ofiary w poświęceniu, łatwo dostrzec, dlaczego może to być akt jednorazowy. Jeśli przyjęliśmy Chrystusa całym sercem i umysłem, z pełnym przekonaniem, zostaliśmy także oświeceni w rozumieniu spraw ducha, a jednak wszystko to odrzucamy, to w jaki sposób przyjąć to z powrotem? Apostoł Paweł zapewnia, że jest tylko jedna ofiara i tylko raz uczyniona (Hbr. 9:12,26). Jedna jest też Boża sprawiedliwość i ciągle te same warunki poświęcenia. Zatem żadna nowa oferta zbawienia nie może zostać takiej osobie przedstawiona. Wówczas pozostaje już tylko "jakieś straszliwe oczekiwanie sądu" (Hbr. 10:26-29). Trwajmy zatem w naszym poświęceniu z tą świadomością, że "poświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze" (Hbr. 10:10).

Potrzebujemy mieć tę świadomość, że ofiara Jezusa Chrystusa jest nie tylko nieskończonym błogosławieństwem, ale także odpowiedzialnością wybranych. Pod Zakonem ofiar było wiele, ale żadna z nich nikogo nie wydoskonaliła, bowiem "przy tych ofiarach dzieje się przypomnienie grzechów" (Hbr. 10:1-3 BG). Inaczej jest z ofiarą naszego Pana, przez którą jesteśmy poświęceni i śladami której idąc, mamy nadzieję na osiągnięcie tego właściwego, wymaganego Boską sprawiedliwością stanu serc i umysłów. Ta ofiara rzeczywiście może "przystępujących doprowadzić do doskonałości" (Hbr. 10:1 NW). "Skoro więc, bracia, mamy śmiałość, jeśli chodzi o drogę wstępu do miejsca świętego dzięki krwi Jezusa - drogę, którą on nam otworzył jako nową i żywą drogę przez zasłonę, to jest swoje ciało - i skoro mamy wielkiego kapłana nad domem Bożym, przystąpmy" ().


Słowa kluczowe: Hbr. 10:10, poświęcenie, hagiazo
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
NW - przekład Nowego Świata
BT - Biblia Tysiąclecia
BG - Biblia Gdańska
GP - Grecko-Polski Nowy Testament, wyd. Vocatio
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 26-10-2015


komentarzbiblijny.pl