komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz Biblijny do Hbr. 10:14

"Albowiem jedną ofiarą doskonałymi uczynił na wieki tych, którzy bywają poświęceni." (BG)

Streszczenie komentarza: Hbr. 10:14 podaje Biblijną definicję doskonałości, według której doskonałymi jesteśmy, będąc wolnymi od oskarżenia przed Boską sprawiedliwością. W ten sposób doskonałymi byli Adam z Ewą, ale doskonałymi w obecnym czasie mogą być również ci, którzy są przez Boga poświęcani i w tym poświęceniu trwają.

DWA ZNACZENIA DOSKONAŁOŚCI

Temat doskonałości przewija się w Piśmie od samego początku. Doskonali byli Adam z Ewą, ale doskonałość tę utracili. Misja naszego Pana służyła jej przywróceniu, ale nawet wierzący dzisiaj nie mówią o sobie, że są doskonali. Doskonałość widzimy jako coś, co mieliśmy i coś, co mieć możemy w przyszłości, ale tymczasem jesteśmy zanurzeni w grzechu, słabości i upadku.

Jakby na potwierdzenie tej myśli apostoł Paweł pisze w : "Nie jakobym ... już został doprowadzony do doskonałości ... Bracia, ja jeszcze nie uważam, że to pochwyciłem" (NW). W kolejnym wersecie Paweł wyjaśnia jednak, co ma na myśli, mianowicie "nagrodę Bożego powołania w górę" (Flp. 3:14 NW). Tą nagrodą jest nic innego jak uzyskanie nieśmiertelnej natury duchowej na Boskim poziomie istnienia (1 Pt. 1:3,4; ). Rzeczywiście, dopóki jesteśmy w ciele, nikt z nas nie może powiedzieć, jakoby już ten rezultat osiągnął i "już został doprowadzony do doskonałości" (Flp. 3:12 NW). Pisząc o swoich staraniach, aby ten cel osiągnąć, apostoł wyraźnie nawiązuje do poprzedniego wersetu Flp. 3:11, w którym mówił o 'wcześniejszym zmartwychwstaniu' - zjednoczeniu się z Jezusem Chrystusem w chwale (zobacz komentarz Biblijny do ). A więc osiągnięcie doskonałości w tym sensie jest przed nami (por. 1 Kor. 15:42-44; 1 Jn. 3:2).

Ponieważ doskonałość w sensie wyrażonym w Flp. 3:12-14 jest dla nas kwestią przyszłości, warto przyjrzeć się tej doskonałości, o której mówi Hbr. 10:14. Jest to bowiem doskonałość, która jest "tu i teraz". Apostoł stwierdza tutaj, że niektórzy już zostali uczynieni doskonałymi (gr. teleioo - uczynić doskonałym). Co więcej, Paweł używa w tym miejscu czasu teraźniejszego dokonanego, wskazując nie tyle na sam (przeszły) akt doprowadzenia do doskonałości, ale przede wszystkim na bieżącą trwałość jego rezultatów. To tak, jakby powiedzieć: "jesteśmy doskonali".

'USTAWICZNIE POŚWIĘCANI'

Analizę znaczenia tej doskonałości warto zacząć od końca wypowiedzi Pawła, "na wieki tych, którzy bywają poświęceni". W oryginale "poświęceni" występuje w formie imiesłowu teraźniejszego niedokonanego, natomiast "na wieki" jest tłumaczeniem dienekes, które w złożeniu z eis, jak to ma miejsce w Hbr. 10:14, oznacza "nieprzerwanie, ustawicznie". Tak więc należałoby ten werset przetłumaczyć następująco: "jedną ofiarą doskonałymi uczynił ustawicznie poświęcanych". Abyśmy mogli być ustawicznie poświęcani, w którymś momencie musi zaistnieć ten punkt początkowy, w którym nasze poświęcenie zostanie zapoczątkowane. Tym punktem w naszym doświadczeniu jest .

Celem chrztu duchem jest doprowadzenie wybranych do wewnętrznej zmiany, którą Pan Jezus określił w rozmowie z Nikodemem jako ponowne narodzenie: "jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwo Bożego" (Jn. 3:3 BT). Nie jest to ponowne narodzenie ciała, ale ducha - przemiana naszej osobowości. "Nowe stworzenie", którym się w ten sposób stajemy, to nowe serce i nowy umysł oddane wypełnianiu woli Bożej (zobacz komentarz Biblijny do ). Żeby jednak to nowe stworzenie mogło się narodzić, umrzeć musi to, kim dotąd byliśmy. Dlatego apostoł Paweł wyjaśnia w , że zanurzenie nas w duchu jest jednocześnie zanurzeniem w śmierć z Jezusem Chrystusem. Umarliśmy jako człowiek oddany sprawom świata, powstajemy jako człowiek oddany sprawom Boga ().

W Hbr. 10:14 Paweł nie mówi jednak o tym punkcie początkowym, w którym przez pokutę uśmiercamy dawnego człowieka, ale mówi o poświęceniu ustawicznym. Jeśli celem chrztu jest przyprowadzenie człowieka do sprawiedliwości, sam moment doświadczenia pokuty i nawrócenia nie jest jeszcze końcem drogi. Przez chrzest Bóg wlewa w nasze serca swoją miłość, która 'przymusza' nas do podążania śladem Chrystusa (; ). Jednak dopiero wytrwałe naśladowanie naszego Mistrza pozwoli nam 'dopełnić' owocu sprawiedliwości do miary wymaganej przez Boga (). Dlatego niezbędne jest ustawiczne poświęcenie, ciągła duchowa praca, bez niej bowiem nie dojdziemy do celu naszego .

DOSKONAŁOŚĆ W POŚWIĘCENIU

W Hbr. 10:14 apostoł Paweł stwierdza, że doskonałymi są ci, którzy są ustawicznie poświęcani. Nie chodzi tu o doskonałość rzeczywistą, jeśli powiedzieliśmy, że poświęcenie dopiero nas zbliża do jej osiągnięcia. Jednak z punktu widzenia Boga rzeczywiście jesteśmy oczyszczeni. W Rzym. 8:4 Paweł pisze, że 'sprawiedliwość zakonu jest wypełniona w nas, którzy nie według ciała chodzimy, ale według Ducha' (BG). Jesteśmy zatem doskonali, ponieważ jesteśmy w zgodzie ze sprawiedliwością Boga. W jaki sposób?

Po pierwsze, nie ciąży nad nami potępienie w Adamie. Potępiony człowiek, którym byliśmy, został uśmiercony w pokucie, a "kto umarł, został uwolniony od swego grzechu" (Rzym. 6:7,13 NW). Po drugie, przez ducha narodziliśmy się na nowo "w sprawiedliwości i świętości prawdy" (Ef. 4:24 GP). Nasze nowe stworzenie nie jest obciążone potępieniem z powodu grzechu. Po trzecie, chociaż nadal grzeszymy, jako członkowie Ciała Chrystusowego "mamy Orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy" (; 1 Jn. 2:1 BW). W ten sposób przez chrzest duchem jesteśmy przed Bogiem widziani jako czyści, sprawiedliwi. Mamy nowe życie, które w oczach Boskiej sprawiedliwości jest wolne od winy i kary. Oczywiście, cieszymy się nim tylko tak długo, jak długo jesteśmy "ustawicznie poświęcani", a nasze dotychczasowe życie jest podporządkowane sprawom Pana (Rzym. 6:8-14).

W zgodzie z powyższą myślą apostoł Paweł pisze w Hbr. 10:14, że jesteśmy uczynieni doskonałymi "jedną ofiarą" naszego Pana. Nasze poświęcenie jest możliwe tylko dlatego, że przyjęliśmy Jezusa i postępujemy śladem jego ofiary (zobacz komentarz Biblijny do ). Dzięki temu, że przyszedł i pozostawił nam wzór doskonałego posłuszeństwa, my możemy dzisiaj na ten wzór się przemieniać, odzyskując w ten sposób obraz sprawiedliwości w naszych charakterach (Rzym. 5:19, ). Jednocześnie, jeśli pozostaje w nas to pragnienie postępowania śladem Pana, jego duch jest w nas, "aby ona sprawiedliwość zakonu była wypełniona w nas" tak, jak została wypełniona w nim (Rzym. 8:4 BG).


Słowa kluczowe: Hbr. 10:14, doskonałość, poświęcenie
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
NW - przekład Nowego Świata
BT - Biblia Tysiąclecia
BG - Biblia Gdańska
BW - Biblia Warszawska
GP - Grecko-Polski Nowy Testament, wyd. Vocatio
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 26-10-2015


komentarzbiblijny.pl