komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > >


Komentarze do listu Jakuba

Omówione fragmenty: 1:2-4 | 1:5 | 1:6-8 | 2:20-23 | 2:24-26

Streszczenie listu Jakuba

List Jakuba liczy 5 rozdziałów i skoncentrowany jest na praktycznych aspektach powołania. Podkreśla znaczenie rozwoju w znajomości Słowa Bożego, z którego zostaliśmy zrodzeni do nadziei w chwale, oraz potrzebę uzupełnienia wiary uczynkami, ostrzegając jednocześnie przed uleganiem skłonnościom ciała:
- Jakuba 1 - doświadczenia niezbędnym elementem wzrostu do dojrzałości i spełnienia nadziei chwały; pokusy nie przychodzą od Boga, ale są wynikiem pragnień ciała; mądrość wynikiem wiary i konsekwentnego ducha; marność bogactwa; każde otrzymane dobro pochodzi od Boga, który zrodził nas przez słowo, abyśmy byli pierwocinami jego stworzeń; prawo wolności i potrzeba wykonywania słowa; być chętnym do słuchania, a powściągliwym w mówieniu; cechy prawdziwej pobożności;
- Jakuba 2 - wiara nie ma względu na osoby; prawo królewskie "będziesz miłował bliźniego, jak siebie samego"; kto łamie jedno przykazanie prawa, łamie je wszystkie; miłosierdzie góruje nad sądem; wiara musi być potwierdzona uczynkami;
- Jakuba 3 - opanowanie języka; nie śpieszyć się z pouczaniem innych; prawdziwa mądrość przynosi praktyczne skutki; człowiek stworzony na podobieństwo Boże;
- Jakuba 4 - walki między braćmi skutkiem spełniania pożądań ciała; przyjaźń ze światem jest nieprzyjaźnią z Bogiem; zbliżcie się do Boga, a On zbliży się do was; przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was; nie osądzać, bo jeden jest prawodawca i sędzia; zawodność ludzkich planów; kto wie, jak czynić piękno, a nie czyni, popełnia grzech;
- Jakuba 5 - przestroga dla bogaczy ze względu na powrót Pana; prorocy przykładem cierpliwego oczekiwania; nie przysięgać - niech tak znaczy tak, nie - nie; modlitwa starszych Kościoła nad chorymi; wyznawanie grzechów jedni drugim.

Jakuba 1

Jak. 1:2-4

"Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby przechodzicie; (3) Wiedząc, że doświadczenie waszej wiary wyrabia cierpliwość. (4) Cierpliwość zaś niech dopełni swego dzieła, abyście byli doskonali i zupełni, niemający żadnych braków" (UBG)

Komentarz: sąd Pański jest procesem przywodzenia człowieka do moralnej doskonałości i jako taki obejmuje cztery zasadnicze elementy: nauczanie, próbowanie, karcenie, wyrok. Jakub odnosi się we wstępie swojego listu do drugiego elementu. Cierpliwość, o której pisze, to greckie hypomone, które oznacza długie znoszenie zewnętrznych czynników nieosobowych, takich jak trudy, choroby, niepowodzenia, braki materialne. Wszystkie te czynniki w gruncie rzeczy sprowadzają się do jednego, tj. zagrożenia naszego fizycznego bezpieczeństwa. Mamy jednak w obliczu tego okazywać hypomone. "Cierpliwość zaś niech dopełni swego dzieła", wypracowując w wierzących postawę zaufania do Boga, który jest źródłem bezpieczeństwa pod każdym możliwym względem.

Taka postawa z kolei czyni nas 'doskonałymi i zupełnymi', ponieważ zaufanie do Boga jest wieńczącym doświadczeniem wiary. Nasze kształtowanie na wzór Jezusa Chrystusa obejmuje dwa zasadnicze doświadczenia pokazane w Wieczerzy Pańskiej: przyjmowanie nauk, które mają przemieniać charakter (chleb) oraz zaufanie gotowe na najwyższą nawet ofiarę życia (wino). Przyjmowanie nauk jest pierwszym z tych doświadczeń, mającym miejsce nawet jeszcze zanim pojawi się wiara (Rzym. 10:17). Drugie, dopełniające wartość wiary, to zaufanie wynikające z cierpliwego znoszenia doświadczeń. Wiara w swoim bazowym znaczeniu jest przekonaniem; cierpliwe znoszenie doświadczeń czyni ją zaufaniem - czyni ją zupełną, co powinno być 'największą radością' wyznawców Chrystusa.

Kontekstowe tematy Biblijne:

Jak. 1:5

"A jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który daje wszystkim obficie i bez wypominania, a będzie mu dana" (UBG)

Komentarz: mądrość jest umiejętnością działania w oparciu o posiadane zrozumienie prawdy. Trzy zasadnicze składniki mądrości to 1) poznanie (gr. gnosis), czyli wiedza o zapisach Słowa Bożego, 2) interpretacja (gr. synesis), czyli umiejętność dostrzegania pozwiązań między poszczególnymi elementami wiedzy oraz 3) odwaga (gr. arete), czyli umiejętność podjęcia decyzji: tak lub nie. W związku z ww. elementami, możemy w naszym życiu odczuwać brak mądrości 1) kiedy brak nam danych do podjęcia decyzji, 2) kiedy nie potrafimy wypracować jednoznacznego zdania w sprawie lub 3) kiedy nie potrafimy zdecydować się na konsekwentne działanie.

W tych sprawach, pisze Jakub, możemy prosić Boga, ponieważ On daje wszystkim dosłownie 'z prostotą' (gr. haplos) i 'bez poniżania' (gr. oneidizō). Przede wszystkim, Bóg nie poniża człowieka, któremu brak gnosis, ponieważ poznanie jest darem - jest wynikiem działania w umyśle zadatku ducha, który daje nam wolę poznawania (gnosis) i uzdalnia do zrozumienia (synesis). Po drugie, Bóg daje prostotę widzenia: dzięki umiejętności interpretacji i opatrzności, która zapewnia potrzebne doświadczenie, jesteśmy w stanie wyraźnie zobaczyć, co trzeba czynić w danej sytuacji. We wszystkich zatem wymienionych obszarach - gnosis, synesis, arete - lud Pański jest wspomagany, aby stać się mądrym dzięki poddawaniu się pod wpływ Bożego ducha.

Kontekstowe tematy Biblijne:

Jak. 1:6-8

"Ale niech prosi z wiarą, bez powątpiewania. Kto bowiem wątpi, podobny jest do fali morskiej pędzonej przez wiatr i miotanej tu i tam. (7) Człowiek taki niech nie myśli, że coś otrzyma od Pana. (8) Człowiek umysłu dwoistego jest niestały we wszystkich swoich drogach" (UBG)

Komentarz: istnieją trzy uniwersalne warunki, które musi spełnić prawidłowo (etycznie) realizowane działanie: 1) nie może wynikać ze złej woli, 2) musi być realizowane w prawdzie (w oparciu o znajomość zasad Boskiego porządku i niezakłamaną komunikację) oraz 3) musi mu towarzyszyć zaufanie co do wartości i możliwości osiągnięcia obranego celu. Wersety 6-8 odnoszą się do warunku 3). Brak wiary w możliwość osiągnięcia celu skutkować będzie brakiem konsekwencji w działaniu i ostatecznie klęską całego projektu. Bóg nie współpracuje z człowiekiem, jeśli ten nie potrafi jednoznacznie wskazać swojego celu i konsekwentnie do niego dążyć. Dotyczy to każdej życiowej sprawy, ale również, jak podkreśla Jakub, dotyczy mądrości. Mądrość jest wynikiem poznania (gnosis) oraz umiejętności interpretacji (synesis) - rozumienia, w jaki sposób łączą się ze sobą poszczególne składniki wiedzy. Dlatego rozwijamy mądrość dzięki wpływowi Bożego ducha (stąd Jakub mówi, żeby prosić), ale także wytrwałej pracy własnej nad sensem Słowa Bożego. Warunkiem osiągnięcia mądrości musi jednak być wiara w możliwość osiągnięcia celu i wytrwałe do niego dążenie.

Kontekstowe tematy Biblijne:

Jakuba 2

Jak. 2:20-23

"Czy chcesz się przekonać, marny człowieku, że wiara bez uczynków jest martwa? (21) Czy Abraham, nasz ojciec, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował Izaaka, swego syna, na ołtarzu? (22) Widzisz, że wiara współdziałała z jego uczynkami i przez uczynki wiara stała się doskonała. (23) I tak wypełniło się Pismo, które mówi: Uwierzył Abraham Bogu i poczytano mu to za sprawiedliwość, i został nazwany przyjacielem Boga" (UBG)

Komentarz: werset 23 czytany w tłumaczeniu dosłownym nie mówi, że Abrahamowi wiarę poczytano za sprawiedliwość. Takie zrozumienie stoi zresztą w rażącej sprzeczności z wersetem 22, gdzie Jakub podkreśla, że wiara Abrahama stała się doskonała przez uczynki, a więc nie samo tylko przekonanie miało znaczenie dla usprawiedliwienia Abrahama. Dosłownie werset 23 mówi, że wiara Abrahama została mu policzona 'ku usprawiedliwieniu', zatem Bóg uznał, że jest ona właściwym narzędziem dla dokonania pracy usprawiedliwienia rzeczywistego, tzn. rzeczywistej reformy charakteru. Rzeczywiste usprawiedliwienie oznacza także konieczność wydawania owocu uczynków, dlatego wiara Abrahama stała się doskonała (dojrzała) dzięki uczynkom - ponieważ wówczas dopiero spełniła swoją rolę, reformując faktycznie charakter ojca naszej wiary. Wiara, która nie prowadzi do naprawy człowieka, nie spełnia swojego zadania, dlatego 'wiara bez uczynków jest martwa'.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jak. 2:24-26

"Widzicie więc, że człowiek zostaje usprawiedliwiony z uczynków, a nie tylko z wiary. (25) Podobnie i nierządnica Rachab, czy nie z uczynków została usprawiedliwiona, gdy przyjęła wysłanników i wypuściła ich inną drogą? (26) Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa" (UBG)

Komentarz: ponieważ celem wiary jest usprawiedliwienie, a sensem usprawiedliwienia jest rzeczywista reforma charakteru, w oczywisty sposób wiara musi prowadzić do uczynków - inaczej nie spełnia swojej roli. Usprawiedliwienie jest z wiary nie dlatego, że wystarczy mieć przekonanie, aby być uznanym za sprawiedliwego przed Bogiem, tylko dlatego, że wiara działająca przez ofiarniczą miłość agape reformuje charakter człowieka 'od środka', działając w sferze uczuć i myśli. Duch miłości agape jest w wybranych źródłem nowego narodzenia się charakteru, który będzie się rozwijał do zupełnej zgodności z charakterem Jezusa Chrystusa. Jednak aby otrzymać ten dar, wybrani także muszą podjąć uczynki i pokutować z grzechów. Stąd zasada, którą Jakub podaje w wersecie 26: dopóki wierze nie towarzyszą uczynki (pokuty), dopóty ciało pozostaje bez ducha (nowego zrodzenia).

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Słowa kluczowe: list Jakuba komentarz opracowanie interpretacja streszczenie
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska (2017)
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 27-03-2020


komentarzbiblijny.pl