komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > >


Komentarze do Ewangelii Jana

Omówione fragmenty: 1:1-5 | 1:12,13 | 1:17 | 1:18 | 2:18-22 | 5:25 | 5:28,29 | 8:1-11 | 10:17,18 | 11:25,26 | 12:47,48 | 14:2,3 | 15:13-15 | 17:3 | 20:21-23

Jn. 1:1-5

"Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo. (2) Ono było na początku u Boga. (3) Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało. (4) W nim było życie, a życie było światłością ludzi. (5) A ta światłość świeci w ciemności, ale ciemność jej nie ogarnęła" (UBG)

Komentarz: apostoł Jan pisze o roli Jezusa Chrystusa w stworzeniu człowieka - w procesie, który obejmuje stworzenie na podobieństwo Boże (Adam w Edenie) oraz na obraz (usprawiedliwienie z wiary Jezusa Chrystusa). Jezus brał udział w etapie I i jest naczelnym Boskim wykonawcą etapu II, zatem Jan pisze, że bez niego nic się nie stało (werset 3). Drugi etap (stworzenie na obraz) rozpoczął się w Jordanie, kiedy nasz Pan otrzymał ducha. Dlatego Jan pisze, że Jezus był na początku oraz że był Boski - ponieważ przez pełnię ducha, jaką otrzymał, został zrodzony jako Syn Boży. "Co stało się w nim, było życiem" (werset 3 i 4) - odrodzenie umysłu przez ducha miłości prawdy jest dla wierzących warunkiem pojednania z Bogiem, a tym samym uzyskania daru życia. Dzięki temu darowi także i Jezus mógł wykonać swoją misję, przez co osiągnął nagrodę życia na najwyższym, Boskim poziomie. "Życie jest światłością ludzi", ponieważ miłość prawdy uzdalnia wierzących do jej poznawania i choć "światłość świeci w ciemności" ciała, to moc ducha uzdolniła Pana do przeprowadzenia swojej ofiary i podobnie uzdalnia jego Kościół.

Kontekstowe tematy Biblijne:

Jn. 1:12,13

"Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię; (13) Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga" (UBG)

Komentarz: ci, którzy wierzą w imię Jezusa Chrystusa, otrzymują moc (werset 12) w postaci miłości agape - miłości prawdy, która jest w nich źródłem spłodzenia z ducha (werset 13) - odrodzenia myśli i woli. Wierne postępowanie w zgodzie z otrzymanym darem miłości powoduje wzrost w zrozumieniu prawdy oraz jej utrwalanie w charakterze, co prowadzi do narodzenia wierzących z ducha jako dzieci Bożych. Stąd Jan pisze, że "tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi" - synami Bożymi stajemy się przez rozwój w prawdzie kompletnej osobowości, a to wymaga zarówno jej poznawania, jak i rozwoju charakteru. Ponieważ dziecięctwo Boga wymaga określonego stopnia rozwoju, sam akt udzielenia ducha miłości prawdy nie oznacza jeszcze naszego zrodzenia z ducha, ale oznacza spłodzenie (inne znaczenie greckiego gennao) - zapoczątkowanie nowej osobowości w postaci 'zarodkowej'.

Kontekstowe tematy Biblijne:

Jn. 1:17

"Prawo bowiem zostało dane przez Mojżesza, a łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa" (UBG)

Komentarz: apostoł Jan w krótkich słowach porównania pokazuje 'lepszość' wiary w Jezusa od przestrzegania Zakonu. Po pierwsze, przez Chrystusa przyszła łaska wyboru do królewskiego kapłaństwa. Choć Żyd pod Zakonem był Boskim wybrańcem, to jednak Zakon nie dawał mu możliwości uzyskania najwyższej nagrody z tym wyborem związanej - nagrody objęcia stanowisk królów i kapłanów w Królestwie Chrystusa. Zakon natomiast tej możliwości nie dawał z uwagi na drugi element wymieniony przez Jana, a mianowicie prawdę. Zakon operował przepisem i w tym sensie odnosił się do ciała; Jezus przyszedł, aby dopełnić przepis Zakonu normą odnoszącą się do ducha (Mt. 5:17-19; 2 Kor. 3:4-6). Wybrani - zarówno Żydzi, jak i nie-Żydzi - którzy wierzą w Jezusa i podejmują poświęcenie dla prawdy, mają nadzieję uzyskania tej nagrody, która w Zakonie została ogłoszona, ale uzyskana może być przez posłuszeństwo dopełnionej normie prawa ogłoszonej przez Chrystusa.

Kontekstowe tematy Biblijne:

Jn. 1:18

"Boga nikt nigdy nie widział. Jednorodzony Syn, który jest w łonie Ojca, on nam o nim opowiedział" (UBG)

Komentarz: dusza (kompletna osoba) istot ziemskich i duchowych obejmuje ducha (świadomość) i ciało. O zrodzeniu takiej zupełnej istoty będziemy mówić wówczas, kiedy będzie to dotyczyć zapoczątkowania obu ww. aspektów; jeśli dotyczy to tylko aspektu świadomości, stosowne jest określenie spłodzenia z ducha. Pan Jezus przy chrzcie w Jordanie otrzymał pełnię ducha, kiedy otworzyły mu się niebiosa i jego świadomość została podniesiona do poziomu Boskiego. Nadal jednak pozostawał w ciele ludzkim, dlatego Jan pisze o nim jako o przebywającym "w łonie Ojca" (w stanie spłodzenia). Jednocześnie niektóre przekłady mówią o Panu, że był 'jednorodzonym Bogiem', nie Synem - to pokazuje, że choć fizycznie Jezus był człowiekiem, to został przy swoim chrzcie spłodzony do natury Boskiej ("Bóg, który jest w łonie"). Po wykonaniu swojej misji zmartwychwstał w chwalebnym duchowym ciele, a tym samym otrzymał zrodzenie do Boskiej natury.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 2:18-22

"Wtedy Żydzi zapytali: Jaki nam znak pokażesz, skoro to czynisz? (19) Odpowiedział im Jezus: Zburzcie tę świątynię, a w trzy dni ją wzniosę. (20) Wtedy Żydzi powiedzieli: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a ty ją w trzy dni wzniesiesz? (21) Ale on mówił o świątyni swego ciała. (22) Gdy więc zmartwychwstał, jego uczniowie przypomnieli sobie, że im to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wypowiedział Jezus" (UBG)

Komentarz: elementem znaku danego Żydom przez Jezusa był fakt jego powstania z martwych trzeciego dnia, nie zaś to, kto miał dokonać tego wskrzeszenia. Choć słowa Pana sugerują trynitarnie myślącym, że on sam jako jedna z osób Trójcy mógł sam siebie wskrzesić, to jednak w wersecie 22 Jan wyklucza taką możliwość poprzez użycie strony biernej, a mianowicie apostoł nie pisze "Gdy więc zmartwychwstał", jak oddaje to polski przekład, ale dosłownie pisze "Gdy więc został wzbudzony". Zatem autorem zmartwychwstania Jezusa na trzeci dzień był jego Ojciec, nie on sam. W ten sposób Pismo św. podtrzymuje elementarną logikę, zgodnie z którą życie jest stanem aktywności, śmierć - nieaktywności. Będąc w stanie nieaktywności, Pan Jezus nie mógł sam siebie wskrzesić. A jeśli by mógł, to znaczyłoby, że faktycznie nie umarł, co jednak sprzeciwia się wszystkim świadectwom Słowa Bożego na ten temat.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 5:25

"Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego, a ci, którzy usłyszą, będą żyć" (UBG)

Komentarz: 'godzina i teraz jest', to znaczy już w czasie ziemskiej służby Jezusa był czas na usłyszenie głosu Pana, ale nie każdy musiał go usłyszeć - "ci, którzy usłyszą, będą żyć". Nie chodzi zatem o zmartwychwstanie ciała - po pierwsze dlatego, że wiek Ewangelii nie jest czasem przewidzianym na powszechne zmartwychwstanie; po drugie dlatego, że zmartwychwstanie ciała jest aktem zależnym wyłącznie od woli wzbudzającego. Trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś z umarłych mógł nie usłyszeć takiego wezwania. Inaczej jest ze zmartwychwstaniem ducha. Dzięki duchowi miłości prawdy udzielanemu przez Boga w obecnie trwającym wieku Ewangelii, wybrani doświadczają nowego zrodzenia, a tym samym duchowego powstania z martwych (nowe stworzenie nie jest bowiem obciążone wyrokiem śmierci). Warunkiem jest jednak podjęcie pokuty w imię Jezusa Chrystusa, pokuta tymczasem jest całkowicie autonomicznym działaniem człowieka. Dlatego Jezus mówi, że żyć będą ci, którzy usłyszą - którzy uwierzą i podejmą zmianę myślenia.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 5:28,29

"Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos; (29) I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie do życia, ale ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie na potępienie" (UBG)

Komentarz: zmartwychwstanie, o którym mówi Jezus w wersetach 28 i 29, odbędzie się podczas jego drugiej obecności w ziemskiej fazie Królestwa Bożego. Wówczas ci, którzy w obecnym życiu wypracowali wynikającą z wiary postawę posłuszeństwa Bogu, otrzymają zmartwychwstanie życia, tzn. powstaną, aby objąć nagrodę życia wiecznego. Pozostała ludzkość powstanie na sąd rozumiany jako proces obejmujący nauczanie, próbowanie, karcenie oraz wyrok jako wynik ww. doświadczeń. Istotą sądu w rozumieniu Biblijnym nie jest bowiem potępienie, ale reforma człowieka do stanu zgodności z Boskim prawem. W Rzym. 1:18,28 apostoł Paweł pokazuje dwie ścieżki przyjścia człowieka do Boga: bądź przez pokutę, która otwiera drogę do poznania prawdy, bądź odwrotnie: przez poznanie prawdy, które prowadzi do pokuty. W obecnym systemie rzeczy Bóg korzysta z pierwszego sposobu. Ci, którzy nie skorzystają z tej ścieżki, w przyszłym wieku tysiącletnich rządów Chrystusa zostaną oświeceni światłem ducha i tym samym poinformowani o prawdzie, aby następnie mogli podjąć odpowiednie kroki i przejść proces sądu - reformy charakteru do doskonałości.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 8:1-11

"A Jezus poszedł na Górę Oliwną. (2) Potem znowu wcześnie rano przyszedł do świątyni, a cały lud zszedł się do niego. I siadłszy, nauczał ich. (3) I przyprowadzili do niego uczeni w Piśmie i faryzeusze kobietę przyłapaną na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku; (4) Powiedzieli do niego: Nauczycielu, tę kobietę przyłapano na uczynku cudzołóstwa. (5) W prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A ty co mówisz? (6) A mówili to, wystawiając go na próbę, aby mogli go oskarżyć. Jezus zaś, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi. (7) A gdy nie przestawali go pytać, podniósł się i powiedział do nich: Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem. (8) I znowu schyliwszy się, pisał po ziemi. (9) A gdy oni to usłyszeli, będąc przekonani przez sumienie, odchodzili jeden po drugim, począwszy od starszych aż do ostatnich. Pozostał tylko sam Jezus i ta kobieta stojąca pośrodku. (10) A Jezus podniósł się i nie widząc nikogo oprócz tej kobiety, powiedział do niej: Kobieto, gdzież są ci, którzy cię oskarżali? Nikt cię nie potępił? (11) Ona odpowiedziała: Nikt, Panie. A Jezus powiedział do niej: I ja ciebie nie potępiam. Idź i już więcej nie grzesz" (UBG)

Komentarz: przyprowadzając do Jezusa kobietę oskarżaną o cudzołóstwo, Żydzi 'wystawiają Jezusa na próbę' (werset 6), tzn. chcą go 'przyłapać', aby tak czy inaczej móc go oskarżyć. Gdyby bowiem Pan zgodził się na ukamienowanie kobiety, stałby się winny wobec prawa rzymskiego, które pozwalało Żydom na wykonywanie wyroków śmierci jedynie w przypadku profanacji świątyni. Z drugiej strony, gdyby Jezus nie zgodził się na jej ukamienowanie, stałby się winny względem Zakonu, który nakazywał w takim przypadku karę śmierci (Pwt. 22:22). Nasz Pan wychodzi z tej sytuacji, także powołując się na zasadę Zakonu: 'najpierw ręka świadka ma się podnieść' (Pwt. 17:7). Okazuje się wówczas, że nikt nie jest w stanie wystąpić z oskarżeniem. Werset 9 mówi, że oskarżyciele rozchodzą się, 'będąc przekonani przez sumienie', ale przekłady, które zawierają tę uwagę, należą do mniejszości. Najpewniej Żydzi zdają sobie po prostu sprawę, że podnosząc rękę na tę kobietę, wpadają w pułapkę, którą chcieli zastawić na Pana Jezusa.

Problem sumienia naturalnie występuje - ostatecznie Jezus nie mówi 'świadek niech rzuci pierwszy', tylko 'kto nie popełnił grzechu, niech rzuci pierwszy'. Nakładając na świadków obowiązek rozpoczęcia wykonywania kary śmierci, Zakon obciążał dużą odpowiedzialnością ich ocenę sytuacji. Ten element, razem z wymogiem przedstawienia minimum dwóch świadków, w pewnym sensie zabezpieczał przed zbyt lekkim wydawaniem najcięższych wyroków. Wydaje się, że ten element odpowiedzialności podnosi nasz Pan, kiedy mówi 'kto nie popełnił grzechu, niech rzuci pierwszy'.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 10:17,18

"Dlatego Ojciec mnie miłuje, bo ja oddaję swoje życie, aby je znowu wziąć. (18) Nikt mi go nie odbiera, ale ja oddaję je sam z siebie. Mam moc je oddać i mam moc znowu je wziąć. Ten nakaz otrzymałem od mego Ojca" (UBG)

Komentarz: według tekstu greckiego, Pan Jezus nie posiada dynamis - mocy, energii - aby sam mógł się wzbudzić z martwych, ale posiada eksusia - posiada prawo, ponieważ taki nakaz (entole) otrzymał od Ojca. Innymi słowy, nasz Pan nie mógł się wskrzesić samodzielnie, ponieważ stan śmierci wyklucza możliwość jakiegokolwiek działania, natomiast jeśli wykonał swoją misję z zachowaniem pełni sprawiedliwości, miał prawo spodziewać się przywrócenia do życia.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 11:25,26

"I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył. (26) A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?" " (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 12:47,48

"A jeśli ktoś słucha moich słów, a nie uwierzy, ja go nie sądzę. Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat. (48) Kto mną gardzi i nie przyjmuje moich słów, ma kogoś, kto go sądzi: słowo, które ja mówiłem, ono go osądzi w dniu ostatecznym" (UBG)

Komentarz: sąd ma w Biblii cztery postawowe znaczenia: pouczenie, próbowanie, karcenie i wyrok; jest to zatem zupełny proces reformy charakteru człowieka. Zgodnie z wersetem 47, jeśli ktoś dzisiaj nie wierzy Ewangelii, nie jest sądzony przez Pana w żadnym sensie - także w sensie wydania nań ewentualnego niekorzystnego wyroku. Jeśli ktoś dzisiaj nie wierzy, będzie sądzony w 'dniu ostatnim' - dniu sądu, kiedy to zmartwychwstanie cała ludzkość, zostanie pouczona, zreformowana i na koniec także osądzona wyrokiem. Podstawą całego tego procesu będzie słowo o Chrystusie - ono będzie treścią pouczenia i miernikiem sprawdzającym postępy ludzkości w tym procesie naprawy. Będzie to jednocześnie czas tego, co Biblia nazywa drugim przyjściem Pana. Celem pierwszego przyjścia nie był powszechny sąd ludzkości w powyższym rozumieniu, ale zbawienie - dostarczenie ceny równoważnej za przestępstwo Adama, która będzie podstawą przyszłego sądu dla świata.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 14:2,3

"W domu mego Ojca jest wiele mieszkań. Gdyby tak nie było, powiedziałbym wam. Idę, aby wam przygotować miejsce. (3) A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, żebyście, gdzie ja jestem, i wy byli" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 15:13-15

"Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś oddaje swoje życie za swoich przyjaciół. (14) Wy jesteście moimi przyjaciółmi, jeśli robicie to, co wam przykazuję. (15) Już więcej nie będę nazywał was sługami, bo sługa nie wie, co robi jego pan. Lecz nazwałem was przyjaciółmi, bo oznajmiłem wam wszystko, co słyszałem od mego Ojca" (UBG)

Komentarz: przyjaźń (gr. filia - miłość braterska) jest relacją wymiany opartej na przestrzeganiu zasad etycznych. Jest to relacja wymiany, ponieważ obie strony są zaangażowane w realizację wzajemnych interesów. Ten element został pokazany w Jn. 15:13-15 w postawie ofiarniczej służby Pana na rzecz zbawienia człowieka i jednocześnie w oczekiwaniu, że człowiek za tę oddaną sobie usługę odpłaci się zachowaniem prawdy (werset 14). Drugą ważną cechą przyjaźni jest zachowanie zasad etycznych, tzn. niezbędnymi składnikami przyjaźni są 1) komunikowanie potrzeb, 2) konsekwentne działanie i 3) zachowanie dobrej woli wobec przyjaciela. Szczególną cechą przyjaźni, która odróżnia ją od innych relacji etycznych, jest głębokość komunikacji - przyjaciel wie o mnie więcej niż inni i jest gotów uczestniczyć ze mną w przeżywaniu tych spraw. Dlatego Jezus mówi uczniom, że nazywa ich przyjaciółmi z tego właśnie powodu: "bo oznajmiłem wam wszystko, co słyszałem od mego Ojca".

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 17:3

"A to jest życie wieczne, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Jn. 20:21-23

"Jezus znowu powiedział do nich: Pokój wam. Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam. (22) A to powiedziawszy, tchnął na nich i powiedział: Weźcie Ducha Świętego. (23) Komukolwiek przebaczycie grzechy, są im przebaczone, a komukolwiek zatrzymacie, są im zatrzymane" (UBG)

Komentarz: fragment Jn. 20:21-23 opisuje sędziowskie uprawnienia Kościoła. Zwycięzcy powołania wieku Ewangelii zasiądą w przyszłym Królestwie z Jezusem Chrystusem na stanowiskach sędziów zmartwychwstałej ludzkości. Nie tylko będą poddawać ocenie skuteczność reformy charakteru restytucjonistów w świetle prawa Bożego, ale będą także mieli uprawnienie do stanowienia praw niższego rzędu i egzekwowania ich wykonania. Dlatego Jezus przewiduje jedną z dwóch możliwości: przebaczenie lub zatrzymanie grzechu. W przypadku prawa nadrzędnego, jego złamanie musi być stwierdzone i osądzone. Natomiast w przypadku prawa niższego rzędu, które będzie stanowione przez uwielbiony Kościół, prawodawca będzie mieć możliwość odstąpienia od egzekwowania praw własnego autorstwa, jeśli sam zachowa przy tym nadrzędne zasady prawa Bożego.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Słowa kluczowe: ewangelia Jana komentarz opracowanie interpretacja
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska (2017)
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 04-12-2019


komentarzbiblijny.pl