komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Jn. 1:12,13

"Lecz wszystkim tym, którzy go przyjęli, dał moc, aby się stali synami Bożymi, to jest tym, którzy wierzą w jego imię; (13) Którzy są narodzeni nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli mężczyzny, ale z Boga" (UBG)

Streszczenie komentarza: dziecięctwo Boże oznacza stopień ukształtowania umysłu i charakteru w prawdzie, umożliwiający dalszy samodzielny rozwój. Tym spośród wybranych, którzy okazują wiarę w Jezusa Chrystusa, udzielana jest Boska miłość prawdy, która jest narzędziem odrodzenia umysłu (spłodzenia z ducha), a jednocześnie jest mocą Bożą prowadzącą do zrodzenia z ducha wierzących jako duchowych dzieci Bożych.

Dla interpretacji Jn. 1:12,13 kluczowe są trzy doktryny Biblijne dotyczące 1) duszy, 2) spłodzenia / zrodzenia z ducha oraz 3) wiary. W komentarzu chciałbym zaproponować zrozumienie tego fragmentu w kontekście powyższych nauk.

1) Dusza - w wykładzie wskazałem, że pojęcie duszy obejmuje ciało i ducha. Duch w tym kontekście oznacza umysł i wolę, a więc cechy, których źródłem jest świadomość. Ciało ma w Biblii dwojakie znaczenie: 1) ciało materialne i 2) ciało metafizyczne - charakter (zapisane w podświadomości automatyczne mechanizmy reagowania). Definicja duszy zależy zatem od definicji ciała, jaką przyjmiemy w danym kontekście. Jeśli dusza = duch + ciało materialne, wówczas dusza oznacza całą istotę. Jeśli dusza = duch + ciało metafizyczne, wówczas dusza oznacza osobowość. Pojęcie dziecka Bożego, którym posługuje się Jn. 1:12, w oczywisty sposób nie dotyczy duszy widzianej jako istota, bowiem przez całe nasze ziemskie życie pozostajemy w tych samych ciałach materialnych - wiara nic w tej sprawie nie zmienia. Zmienia natomiast (i to wiele) dla duszy rozumianej jako osobowość.

2) Spłodzenie / zrodzenie z ducha - warto zauważyć logikę wypowiedzi w Jn. 1:12,13 - moc (gr. eksusia - prawo, władzę) stania się dziećmi Bożymi otrzymali ci, którzy zrodzeni zostali (czas przeszły dokonany, strona bierna) z Boga. Problem polega na tym, że jak ktoś sie rodzi, to nie otrzymuje prawa stania się dzieckiem, ale tym dzieckiem się po prostu staje. Mowa o zrodzeniu z ducha jest zatem w tym miejscu problematyczna. Wadliwość takiej wersji tekstu polega na tym, że tłumacze wybierają znaczenie, które z punktu widzenia języka polskiego czyni tę wypowiedź nonsensem. Greckie gennao, którego używa Jan, może oznaczać narodzenie się, ale może także oznaczać spłodzenie. W drugim znaczeniu prawo (moc) stania się dziećmi otrzymują ci, którzy zostają spłodzeni - z biologicznego punktu widzenia to rozsądna propozycja. Analogiczny mechanizm ma zastosowanie w procesie odrodzenia duszy (osobowości).

Bóg 'zapładnia' umysł (ducha) człowieka słowem o Chrystusie (1 Pt. 1:22,23). Ale dusza to nie jedynie duch-umysł, ale także ciało-charakter. Proces rozwoju charakteru Biblia nazywa pieczętowaniem - to przeniesienie obrazu prawdy ze świadomości do podświadomości, tak jak pieczęć wyciska obraz, jaki reprezentuje, w materiale plastycznym (). Aby pieczętowanie mogło mieć miejsce, pieczęć musi jednak coś przedstawiać - dlatego niezbędnym warunkiem rozwoju charakteru jest rozwój w zrozumieniu (). Rozwój w prawdzie będzie mieć efekt w postaci zrodzenia z ducha: tak jak ciało noworodka posiada ukształtowane narządy w stopniu pozwalającym na samodzielne funkcjonowanie, zrodzony z ducha chrześcijanin posiada umysł i charakter rozwinięte w stopniu pozwalającym na przyswajanie głębszych nauk przez samodzielną pracę ze Słowem Bożym (Hbr. 5:11-14). Dlatego zgodnie z Jn. 1:12,13 przez spłodzenie z ducha Bóg daje moc (prawo) stania się dzieckiem Bożym - ponieważ miłość prawdy, którą Bóg obdarza wybranych, prowadzi do rozwoju umysłu i charakteru aż do punktu, w którym stajemy się na obraz Jezusa Chrystusa w każdym aspekcie osobowości (, ).

3) Wiara - to połączenie przekonania i zaufania - przekonania, ponieważ uznaję za prawdziwe to, co jest przedmiotem mojej wiary; zaufania, ponieważ jestem gotów postępować zgodnie z posiadanym przekonaniem. Wiara w Chrystusa może mieć dwojaką motywację: pobożność (gr. eusebeia - miłość obowiązkowa) lub miłość prawdy (agape - miłość ofiarnicza). Agape jest darem Boga dla wybranych, prowadzącym najpierw do spłodzenia z ducha (odrodzenia umysłu), a w dalszej kolejności także do zrodzenia z ducha (odrodzenia charakteru) i chrztu duchem (pełni dojrzałości zrozumienia i praktykowania prawdy). Wiara jako pobożność jest obowiązkiem każdego człowieka przed Bogiem. Jej wyrazem jest pokutowanie z grzechów i nawrócenie do Boga przez Jezusa Chrystusa. Żydzi czasów Jezusa byli nawoływani do takiej wiary, najpierw przez Jana Chrzciciela, a potem przez naszego Pana (Mt. 4:17; Jn. 1:23-31). Okazanie przez nich pokuty jako pierwszego owocu wiary było niezbędnym warunkiem, aby otrzymali prawo stać się dziećmi Bożymi, a tym samym aby mogli mieć udział w ogłaszanym królestwie niebios.


Słowa kluczowe: Jn. 1:12-13, zrodzenie z ducha, spłodzenie z ducha
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 20-06-2019


komentarzbiblijny.pl