komentarzbiblijny.pl

Rekomendowane przeglądarki: Chrome, Firefox, Opera. Jeśli strona nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > >


Komentarze do listu do Kolosan

Omówione fragmenty: [1:9-12] [1:13] [1:15-17] [1:18-20] [1:21-23] [1:24-29] [2:9-13] [2:15] [2:16-23] [3:1-4] [3:8-11] [3:12-14] [3:15] [3:18,19]

Kol. 1:9-12

"Dlatego i my od tego dnia, w którym to usłyszeliśmy, nie przestajemy za was się modlić i prosić, abyście byli napełnieni poznaniem jego woli we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu; (10) Abyście postępowali w sposób godny Pana, by podobać mu się we wszystkim, w każdym dobrym uczynku wydając owoc i wzrastając w poznawaniu Boga; (11) Umocnieni wszelką mocą według jego chwalebnej potęgi, ku wszelkiej cierpliwości i wytrwałości z radością; (12) Dziękując Ojcu, który nas uzdolnił do uczestnictwa w dziedzictwie świętych w światłości" (UBG)

Komentarz: poznanie Boga jest niezbędnym elementem usprawiedliwienia. Zrozumienie, czym jest i w jaki sposób działa prawo Boże, jest podstawowym warunkiem tego, "Abyście postępowali w sposób godny Pana". Swoich wybranych to On sam uzdalnia do "uczestnictwa w dziedzictwie świętych w światłości" poprzez udzielanie ducha miłości do prawdy, dzięki któremu jesteśmy w stanie

  1. rozpoznawać, które wypowiedzi Słowa Bożego mają charakter dosłowny, a które przenośny (gnosis - poznanie);
  2. łączyć poszczególne wypowiedzi Biblii w zrozumienie szerszych zagadnień (synesis - interpretacja);
  3. świadomie stosować posiadane zrozumienie w sprawach codziennego życia (sofia - mądrość);
  4. poprzez stałe praktykowanie mądrości kształtować określone wzorce zachowań w charakterze i w ten sposób rozwijać umysł Chrystusowy (epignosis - metapoznanie).

W ten sposób działanie zgodnie z duchem Boga stanie się elementem podświadomie zakorzenionych mechanizmów i dzięki temu będziemy w stanie prezentować owoce ducha z 'cierpliwością i wytrwałością', tzn. niezależnie od wszelkich przeciwnych czynników - osobowych (makrothymia) i nieosobowych (hypomone).

Kol. 1:13

"Który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna" (UBG)

Komentarz: Bóg przenosi do Królestwa wybranych, którzy pokutują w imię Jezusa Chrystusa, poprzez udzielenie Boskiej miłości ofiarniczej agape, która prowadzi do skutecznego ofiarowania ciała ze względu na grzech oraz do słuchania Słowa Bożego.

Kol. 1:15-17

"On jest obrazem Boga niewidzialnego i pierworodnym wszelkiego stworzenia. (16) Przez niego bowiem wszystko zostało stworzone, to, co w niebie i to, co na ziemi, to, co widzialne i co niewidzialne, czy trony, czy panowania, czy zwierzchności, czy władze. Wszystko przez niego i dla niego zostało stworzone. (17) On jest przed wszystkim i wszystko istnieje dzięki niemu" (UBG)

Komentarz: apostoł Paweł naucza o naszym Panu, że był pierwszym Bożym stworzeniem, a także pierwszym posiadającym w sobie Boży obraz, przez którego Bóg stworzył wszystkie inne byty.

Kol. 1:18-20

"On też jest głową ciała – kościoła; on jest początkiem i pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy; (19) Ponieważ upodobał sobie Ojciec, aby w nim zamieszkała cała pełnia; (20) I żeby przez niego pojednał wszystko ze sobą, czyniąc pokój przez krew jego krzyża; przez niego, mówię, to, co jest na ziemi, jak i to, co jest w niebie" (UBG)

Komentarz: Jezus Chrystus jest Głową Ciała Chrystusowego (Kościoła), ponieważ jako pierwszy został przez ducha poświęcenia złożony w ofierze na śmierć i jako pierwszy przez tego samego ducha został zrodzony duchowym synem Bożym (pierworodny z umarłych). W tym wszystkim stał się przykładem (Pełnia) dla Kościoła, którego członkowie także otrzymują w darze ducha Boskiej miłości agape. Przez poddanie się jej wpływowi składają ofiarę z siebie samych, aby w ten sposób uzyskać pojednanie z Bogiem.

Kol. 1:21-23

"I was, którzy kiedyś byliście obcymi i wrogami umysłem w niegodziwych uczynkach, teraz pojednał; (22) W jego doczesnym ciele przez śmierć, aby was przedstawić jako świętych, nieskalanych i nienagannych przed swoim obliczem; (23) Jeśli tylko trwacie w wierze, ugruntowani i utwierdzeni, niedający się odwieść od nadziei ewangelii, którą usłyszeliście, a która jest głoszona wszelkiemu stworzeniu pod niebem, której ja, Paweł, stałem się sługą" (UBG)

Komentarz: nasze pojednanie z Bogiem ma miejsce 'w ciele ciałem'. Ciałem, ponieważ wymaga ofiary ciała, w której wszystkie zaprogramowane w człowieku mechanizmy działania kolidujące z normami Boskiego prawa muszą zostać uśmiercone - jeśli nie zupełnie usunięte, to z pewnością 'dezaktywowane' świadomym wysiłkiem wierzących. W ciele, ponieważ - mówiąc symbolicznie - zastępujemy nasze fizyczne ciała Ciałem Chrystusa, tzn. przez wiarę i świadome naśladownictwo Pana kształtujemy w sobie nowy charakter w miejsce dawnego sposobu postępowania.

Kol. 1:24-29

"Teraz raduję się w swoich cierpieniach dla was i tego, czego z udręk Chrystusa brakuje w moim ciele, dopełniam dla jego ciała, którym jest kościół. (25) Jego sługą stałem się zgodnie z zarządzeniem Boga, danym mi dla was, abym wypełnił słowo Boże; (26) Tajemnicę, która była ukryta od wieków i pokoleń, ale teraz została objawiona jego świętym; (27) Którym Bóg zechciał oznajmić, jakie jest wśród pogan bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was, nadzieja chwały. (28) Jego to głosimy, napominając każdego człowieka i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby każdego człowieka przedstawić doskonałym w Chrystusie Jezusie. (29) Nad tym też się trudzę, walcząc według jego mocy, która potężnie działa we mnie" (UBG)

Komentarz: Kościół i Ciało Chrystusa to pojęcia tożsame, ale opisujące wierzących z różnych punktów widzenia. Kościół (gr. ekklesia) znaczy dosłownie 'spośród powołanych' i wskazuje tych, którzy nie tylko zostali powołani, tzn. wezwani przez ogłoszenie Ewangelii, ale także zareagowali na to powołanie przez pokutę i nawrócenie, i w tym zostali przyjęci przez Boga (wybrani) przez udzielenie Boskiej poświęcającej miłości agape. Pojęcie Ciała Chrystusa natomiast jest przeciwieństwem do 'ciała grzechu'. Ciało grzechu to charakter człowieka (naturalne i wyuczone sposoby postępowania) w aspektach, w których prowadzi do grzechu (niesprawiedliwości). Członkowie Kościoła natomiast zastępują ciało grzechu Ciałem Chrystusa, rozwijając charakter na obraz charakteru naszego Pana.

Członkostwo w Ciele Chrystusowym jest 'nadzieją chwały', ponieważ niektórzy z obecnie wierzących otrzymają najwyższą nagrodę chwały w zmartwychwstaniu do Boskiej natury. Warunkiem jest jednak rzeczywiste utożsamienie z charakterem Jezusa Chrystusa, dlatego celem apostoła Pawła jest 'przedstawienie każdego człowieka doskonałym w Chrystusie Jezusie'. Ten element Boskiego planu nie był jednak znany i rozumiany w czasach Starego Testamentu, dlatego Paweł pisze o tym jako o tajemnicy, "która była ukryta od wieków i pokoleń, ale teraz została objawiona jego świętym" - świętym, czyli poświęconym przez działanie Boskiej miłości ofiarniczej (tj. członkom Kościoła - Ciała Chrystusa).

Kol. 2:9-13

"Gdyż w nim mieszka cieleśnie cała pełnia Bóstwa. (10) I jesteście dopełnieni w nim, który jest głową wszelkiej zwierzchności i władzy; (11) W nim też zostaliście obrzezani obrzezaniem nie ręką uczynionym, lecz obrzezaniem Chrystusa, przez zrzucenie grzesznego ciała doczesnego; (12) Pogrzebani z nim w chrzcie, w którym też razem z nim zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga, który go wskrzesił z martwych. (13) I was, gdy byliście umarłymi w grzechach i w nieobrzezaniu waszego ciała, razem z nim ożywił, przebaczając wam wszystkie grzechy" (UBG)

Komentarz: interpretując wersety 9-13, trzeba zauważyć dwa elementy: po pierwsze, w Chrystusie zamieszkuje pełnia Boskości, w której i my jesteśmy wypełnieni. Nie jest to więc obietnica, ale określenie obecnego stanu Kościoła. Po drugie, w jaki sposób mamy udział w tej pełni: przez takie same doświadczenia śmierci i zmartwychwstania, jakie miał nasz Pan. I znowu, nie chodzi o fizyczną śmierć na Kalwarii i późniejsze zmartwychwstanie na trzeci dzień, ale śmierć i zmartwychwstanie, które w sensie duchowym wydarzyły się podczas chrztu w Jordanie.

Jezus podczas chrztu przez zstępującego nań ducha doświadczył śmierci i zmartwychwstania w człowieku, jakim był wewnątrz. Wszystko, kim był dotychczas, zostało w tym momencie zakończone i podporządkowane celom Bożej służby (poświęcenie). Z drugiej strony, oświecenie, którego doświadczył Pan przez symboliczne otwarcie niebios, uczyniło go nowym charakterem - nowym stworzeniem (zrodzenie z ducha). W tym sensie zamieszkała w nim pełnia Boskości. Ciało jest w Biblii synonimem głębokich, wbudowanych warstw umysłu. Cielesne zamieszkiwanie ducha (Boskości) oznacza, że jego wpływ obejmuje całą osobę we wszystkich elementach myślenia i postępowania.

W takich samych doświadczeniach śmierci i zmartwychwstania mają udział członkowie Kościoła. O śmierci mówi werset 11 jako o antytypicznym obrzezaniu - zrzuceniu ciała, przy czym oryginał mówi o zrzuceniu 'ciała ciała' (gr. somatos tes sarkos). Werset 13 mówi o tym samym jako o odpuszczeniu grzechów. Ofiara ciała właściwie oznacza odpuszczenie, tzn. dosłownie zabranie naszych grzechów w sensie faktycznym, ponieważ przestajemy je popełniać. Działający w człowieku wierzącym duch poświęcenia sprawia, że w coraz większym stopniu poddajemy pod kontrolę słabości charakteru wynikające z naturalnych skłonności ciała, przez co nasze grzechy są nam odpuszczane rzeczywiście - jest ich coraz mniej aż do zupełnej eliminacji.

Ten sam duch, który jest przyczyną podjęcia przez wybranych ofiary ciała dla uśmiercenia starego człowieka jest także przyczyną narodzenia się nowego człowieka (werset 12). Dlatego Paweł pisze, że "zostaliście wskrzeszeni przez wiarę, która jest działaniem Boga". Boska poświęcająca miłość agape nie tylko powoduje odrzucenie grzechu, ale także poprzez świadome praktykowanie prawdy powoduje narodzenie się nowego charakteru, przystającego do norm Boskiej sprawiedliwości. Dlatego w wersecie 13 czytamy dosłownie, że Bóg "współożywił was razem z Nim, darowawszy nam wszystkie występki". Imiesłów przeszły dokonany wskazuje w tym miejscu, że najpierw musi mieć miejsce pokuta (gr. metanoia - dosł. zmiana myślenia), aby następnie mógł zacząć rozwijać się nowy duchowy człowiek.

Kol. 2:15

"I rozbroiwszy zwierzchności i władze, jawnie wystawił je na pokaz, gdy przez niego odniósł triumf nad nimi" (UBG)

Komentarz: zwierzchności i władze to żydowskie elity religijne. Ich orężem był Zakon, na który powoływali się, wprowadzając kolejne przepisy. Przepis Zakonu pokazywał, co jest postępowaniem nieprzyjemnym Bogu, nie reformował jednak człowieka od wewnątrz. Jezus Chrystus przyszedł, aby pokazać, w jaki sposób zreformować człowieka tak, aby wypełnić normę Zakonu (sens prawa). W tym sensie rozbroił żydowskie zwierzchności, ponieważ wytrącił im z ręki oręż Zakonu, którym się posługiwali, aby ciemiężyć lud kolejnymi ludzkimi przepisami. Jeśli bowiem przepis Zakonu nie był środkiem zbawienia, tym bardziej ludzkie przepisy, które miały ten Zakon 'doprecyzowywać'.

Kol. 2:16-23

"Niech więc nikt was nie osądza z powodu jedzenia lub picia, co do święta, nowiu księżyca lub szabatów. (17) Są to cienie rzeczy przyszłych, ciało zaś jest Chrystusa. (18) Niech nikt, kto ma upodobanie w poniżaniu siebie i kulcie aniołów, nie pozbawia was nagrody, wdając się w to, czego nie widział, i pyszniąc się bezpodstawnie cielesnym sposobem myślenia; (19) A nie trzyma się głowy, z której całe ciało, odżywiane i wespół zespolone przez stawy i ścięgna, rośnie wzrostem Bożym. (20) Jeśli więc umarliście z Chrystusem dla żywiołów tego świata, to dlaczego – jakbyście jeszcze żyli dla świata – poddajecie się nakazom: (21) Nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj; (22) (To wszystko niszczeje przez używanie), według przykazań i nauk ludzkich? (23) Mają one pozór mądrości w religijności według własnego upodobania, w poniżaniu siebie i nieoszczędzaniu ciała, jednak nie mają żadnej wartości, służą tylko do nasycenia ciała" (UBG)

Komentarz: pojęcie ciała reprezentuje w Biblii podświadomość: wszystkie odziedziczone i wypracowane sposoby myślenia i działania, które wpływają na nasze zachowanie bez bezpośredniej świadomej kontroli, a które prowadzą do przekroczenia prawa Bożego. Przepisy Zakonu nie reformowały tej sfery ludzkiej psychiki, ale regulowały stosunki międzyludzkie 'od zewnątrz' jako środek prawny. Wiara w Chrystusa działa od wewnątrz, ponieważ Boska ofiarnicza miłość agape prowadzi do uśmiercenia - dezaktywacji - tych naturalnych katalizatorów grzechu. Stąd krytyka Pawła pod adresem tych, którzy chcą przestrzegać Zakonu. Skoro przez ducha nowego zrodzenia zostali poddani śmierci w starym człowieku, jakim byli wewnątrz, przedmiot działania przepisów Zakonu przestał istnieć (werset 20). Zakon trzymał 'starego człowieka' na uwięzi, aby jego niedoskonałość nie prowadziła do grzechu. Jeśli natomiast ktoś stał się 'nowym człowiekiem' przez zrodzenie z ducha, to znaczy, że starego człowieka już nie ma, a zatem także przepis Zakonu nie ma zastosowania. Przepis pod Starym Przymierzem miał funkcję prewencyjną; duch pod Nowym Przymierzem nie tylko zapobiega grzechowi, ale także z niego leczy. Dlatego powracanie do przestrzegania przepisów Prawa Mojżesza jest negacją sensu tego, co stało się w człowieku przez zrodzenie z ducha.

Kol. 3:1-4

"Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie Chrystus zasiada po prawicy Boga. (2) Myślcie o tym, co w górze, nie o tym, co na ziemi. (3) Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. (4) Lecz gdy się Chrystus, nasze życie, ukaże, wtedy i wy razem z nim ukażecie się w chwale" (UBG)

Komentarz: zrodzenie z ducha oznacza narodzenie się nowego charakteru przez miłość do prawdy, jej poszukiwanie, ewangelizację oraz nauczanie. Dlatego Paweł pisze, że naturalnym celem nowych stworzeń jest 'szukanie tego, co w górze'. Śmierć, o której mówi werset 3, to śmierć 'starego człowieka', dawnego charakteru nieopartego o wiarę i znajomość Boga przez Jezusa Chrystusa. Przez pokutę (gr. metanoia - zmiana myślenia) umiera ów stary człowiek, aby uczynić miejsce człowiekowi nowemu, zrodzonemu z miłości Słowa Bożego. Nadzieją nowego stworzenia jest zmartwychwstanie do duchowej chwały (werset 4). Obecnie jednak ta nasza nadzieja jest 'ukryta w Bogu', ponieważ posiadamy ją przez wiarę, która jest Bożym darem dla Jego wybranych i jako taka jest niedostępna dla świata zewnętrznego.

Kol. 3:8-11

"Lecz teraz i wy odrzućcie to wszystko: gniew, zapalczywość, złośliwość, bluźnierstwo i nieprzyzwoite słowa z waszych ust. (9) Nie okłamujcie się wzajemnie, skoro zrzuciliście z siebie starego człowieka z jego uczynkami; (10) A przyodzialiście się w nowego, który się odnawia w poznaniu na obraz tego, który go stworzył. (11) Gdzie nie ma Greka ani Żyda, obrzezanego ani nieobrzezanego, cudzoziemca ani Scyty, niewolnika ani wolnego, ale wszystkim i we wszystkich Chrystus" (UBG)

Komentarz: to, co Paweł opisuje szczególnie w wersetach 9 i 10, jest warunkiem zaistnienia rzeczy, o których pisał w wersetach 1-4. Zrzucenie starego człowieka i przyodzianie nowego jest metaforycznym opisem tego, co dzieje się przez pokutę i nawrócenie, kiedy to powodowani obowiązkową miłością do Boga podejmujemy odwrócenie się od dotychczasowego sposobu myślenia i bycia, aby nastepnie przyjąć zasady Ewangelii za nasze własne. Wybrani, którzy te kroki podejmują, otrzymują ducha nowego zrodzenia, przez którego stają się nowym stworzeniem, a ich cele i aspiracje związane są z "tym, co w górze". W ten sposób "wszystkim i we wszystkich Chrystus", ponieważ życie człowieka wierzącego zorientowane jest na sprawy Pana, a jego celem staje się przeobrażenie charakteru na obraz charakteru Mistrza.

Kol. 3:12-14

"Tak więc jako wybrani Boga, święci i umiłowani, przyodziejcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, łagodność, cierpliwość; (13) Znosząc jedni drugich i przebaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma skargę przeciw drugiemu: jak i Chrystus przebaczył wam, tak i wy. (14) A nade wszystko przyodziejcie się w miłość, która jest więzią doskonałości" (UBG)

Komentarz: w wersetach 12-14 apostoł Paweł zwraca się do wybranych, tzn. tych spośród wierzących, którzy przez pokutę stali sie odbiorcami Boskiej ofiarniczej miłości agape. W ten sposób stali się świętymi i umiłowanymi. Świętymi, ponieważ duch Boży rzeczywiście oddziela ich od grzechu i poświęca do służby dla Słowa Bożego; umiłowanymi, ponieważ otrzymali miłość agape, która 'przymusza' wybranych do przedstawienia siebie Bogu jako ofiarę i jej realizacji aż do końca. Celem tej ofiary jest pełne rzeczywiste usprawiedliwienie wierzących (doskonałość w charakterze), dlatego Paweł pisze, że miłość jest więzią doskonałości - jest cechą, a zarazem mocą Boga, która prowadzi nią obdarzonych do rozwinięcia wszystkich innych cech pożądanych z punktu widzenia sprawiedliwości Boga. Jednocześnie rozwój tych cech wymaga nie tylko poddawania się działaniu Bożego ducha, ale także aktywnej pracy nad sobą, dlatego apostoł apeluje: 'przyodziejcie'.

Kol. 3:15

"A pokój Boży niech rządzi w waszych sercach, do którego też jesteście powołani w jednym ciele. Bądźcie też wdzięczni" (UBG)

Komentarz: w najszerszej definicji członkami Ciała Chrystusa są wszyscy wierzący, którzy podejmują pokutę i nawrócenie do Boga przez Jezusa Chrystusa. Wybrani, którzy w ten sposób stają się członkami Ciała, otrzymują powołanie (zaproszenie) do podjęcia ofiary dla Słowa Bożego wzorem Pana poprzez ducha ofiarniczej miłości agape, który jest im dany i przez którego doświadczają nowego narodzenia. Wszyscy, którzy podejmują swoją ofiarę, osiągają pokój z Bogiem, ponieważ działający w nich duch poświęcenia jest źródłem usprawiedliwienia - rzeczywistej naprawy charakteru. Jesteśmy zatem powołani do pokoju z Bogiem (usprawiedliwienia) przez ducha nowego zrodzenia, jeśli wypełniliśmy podstawowy warunek pokuty i nawrócenia do Boga przez Pana Jezusa (i staliśmy się w ten sposób uczestnikami jego Ciała).

Kol. 3:18,19

"Żony, bądźcie poddane swym mężom, jak przystoi w Panu. (19) Mężowie, miłujcie wasze żony i nie bądźcie surowi wobec nich" (UBG)

Komentarz: ponieważ kobieta 'zarządziła' w Edenie za plecami mężczyzny, Bóg poddał ją mężowi. Mężczyzna z kolei okazał się egoistą, dlatego Bóg uczynił go głową rodziny. W ten sposób kobieta uczy się pokory i szacunku, mężczyzna - dbałości i troski nie tylko o siebie. Tylko w takim układzie, i tylko przy założeniu, że obie strony wkładają wysiłek w przezwyciężanie swoich naturalnych słabości - małżeństwo ma szansę pozytywnie zafunkcjonować. Kultywowanie egoizmu przez męża sprawia, że żona musi być 'tą odpowiedzialną' za dom i w konsekwencji przejmuje rolę głowy, do której nie została powołana (ale której naturalnie pragnie). Z drugiej strony, kobieta z dużymi ambicjami przywódczymi będzie w ciągłym konflikcie z mężczyzną, który jest świadomy swojej roli, bądź mężczyznę, który jest uległy, podporządkuje sobie całkowicie. W każdym przypadku związek staje się dysfunkcyjny i destrukcyjny dla partnerów i dla ich dzieci, które przejmują nieprawidłowe wzorce postępowania w relacji.


Słowa kluczowe: list do Kolosan komentarz opracowanie interpretacja
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska (2017)
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 24-07-2018


komentarzbiblijny.pl