komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Kol. 1:21-23 [pojednanie w Ciele ciałem]

"Właśnie was, którzy niegdyś byliście obcymi i nieprzyjaciółmi, gdyż wasze umysły były przy niegodziwych uczynkach, on teraz na nowo pojednał za sprawą Jego ciała cielesnego przez jego śmierć, żeby was stawić przed sobą jako świętych i nieskalanych, i nie podlegających oskarżeniu, oczywiście pod warunkiem, że trwacie w wierze, osadzeni na fundamencie i niezłomni, a nie dajecie się odsunąć od nadziei tej dobrej nowiny..." (NW)

Streszczenie komentarza: Bóg jedna ze sobą wybranych - z Żydów i pogan (nazwanych w Kol. 1:21-23 "obcymi i nieprzyjaciółmi") - "w ciele", poświęcając ich do uczestnictwa w Ciele Chrystusowym. Poświęcenie to jest możliwe "ciałem jego przez śmierć", ponieważ oznacza ono położenie ludzkiego życia na ofiarę, podobnie jak ofiarowane było ludzkie życie Jezusa Chrystusa, który swoją ofiarą otworzył drogę ofiary dla swojego Kościoła. Trwanie w tym pojednaniu jest "oczywiście pod warunkiem, że trwacie w wierze".

Tematem przewodnim Kol. 1:21-23 jest pojednanie w jego różnych, wskazanych przez apostoła Pawła aspektach. Nauka tego tekstu dotyczy najgłębszych, a zarazem najbardziej podstawowych spraw związanych z życiem w powołaniu, ale dostrzeżenie ich w oparciu o popularne przekłady Biblijne jest niezwykle utrudnione. Zwłaszcza tekst Kol. 1:22 został niezwykle dowolnie potraktowany przez tłumaczy m.in. Biblii Tysiąclecia, Biblii Gdańskiej i przekładu Nowego Świata. Nietrudno bowiem dostrzec, że w przekładach tych jest mowa o ciele tylko raz, natomiast w tekście oryginału "ciało" występuje dwukrotnie i, co ważniejsze, oddane jest za pomocą dwóch różnych wyrazów. W związku z tym cały fragment w możliwie dosłownym tłumaczeniu przyjmie następującą postać:

"I was niegdyś będących tymi, którzy uczynili siebie obcymi i nieprzyjaciółmi myśleniem o rzeczach niegodziwych teraz zaś z powrotem pojednał w ciele [gr. somati] ciałem [gr. sarkos] jego przez śmierć, żeby was stawić jako świętych i nienagannych, i nieobwinionych wobec niego, jeśli oczywiście utrzymujecie się w wierze, osadzeni na fundamencie, utwierdzeni i nie dający się odsunąć od nadziei dobrej nowiny..."

CIAŁO W BIBLII: SARKS I SOMA

A więc pojednanie odbywa się "w ciele" (gr. soma) "ciałem" (gr. sarks w dopełniaczu w funkcji narzędnika), a więc za pomocą ciała "przez śmierć", tj. oddanie przez naszego Pana swojego życia. To są dwie zupełnie różne informacje, ponieważ soma i sarks, choć w języku polskim są tłumaczone identycznie, w Nowym Testamencie mają różne znaczenia. Sarks dotyczy wyłącznie ciała rozumianego w aspekcie fizycznym, cielesności. Kiedy apostoł Paweł mówi o pojednaniu "ciałem jego przez śmierć", wskazuje w ten sposób na narzędzie, dzięki któremu pojednanie stało się możliwe, tj. ofiarowanie na śmierć fizycznego ciała naszego Pana.

Soma rozszerza to pole widzenia o elementy, których sarks nigdy sobą nie obejmuje. Soma to nie tylko ciało fizyczne, mięso i kości, ale także ciało czyste, ciało usprawiedliwione, ciało, które jest świątynią ducha Bożego (por. 1 Kor. 6:19,20; ). O ile soma może się w niektórych kontekstach sprowadzać do aspektu wyłącznie fizycznego, sarks nigdy w Nowym Testamencie nie dotyczy ciała w aspekcie usprawiedliwienia. Ale nie o tym jest mowa w Kol. 1:22, jest bowiem jeszcze jeden aspekt soma, który tym razem nie ma nic wspólnego z fizycznością, a mianowicie soma jako określenie Ciała Chrystusowego.

Mowa o Ciele Chrystusowym brzmi niezwykle tajemniczo (żeby nie powiedzieć "mistycznie") dopóki nie weźmiemy pod uwagę, że Biblijny Chrystus to nie jedna osoba, ale grupa osób. Grupa, która także jest w Biblii przedstawiana jako jeden człowiek. Stąd Jezus Chrystus jest Głową, a pozostali członkowie stanowią Ciało Chrystusa (Rzym. 12:4,5; 1 Kor. 12:12-27; Ef. 4:11-16; ). Ilekolwiek razy jest w Nowym Testamencie mowa o Ciele Chrystusowym, zawsze w tym miejscu w oryginale znajdziemy soma.

POJEDNANIE "W CIELE CIAŁEM"

Znaczenie pojednania w Kol. 1:21-23 zdefiniowane jest faktem, że ma ono miejsce "w ciele", tj. w momencie włączenia powołanego do grona członków Ciała Chrystusowego. Z kolei członkami Ciała stajemy się w momencie poświęcenia nas przez Boga w śmierć z Jezusem Chrystusem (). Aby się znaleźć razem z nim w chwale, wybrani muszą mieć "współudział w jego śmierci, poddając się śmierci podobnej do jego śmierci" ( NW). Poświęcenie nas przez Boga jest więc jednoznaczne z rzeczywistym uwolnieniem od potępienia w Adamie, "Bo kto umarł [został przez Boga ofiarowany na śmierć], został uwolniony od swego grzechu" (Rzym. 6:7 NW).

Pierwotną przyczyną powstania przepaści między Bogiem i człowiekiem był grzech i związany z nim wyrok śmierci. Pojednanie wymaga więc usunięcia jednego i drugiego, co ma miejsce w momencie poświęcenia. Bóg zanurza nasze ludzkie życie w śmierć z Jezusem Chrystusem przez pokutę, w której faktycznie umiera człowiek, jakim dotąd byliśmy - oddany grzechowi, obcy dla spraw Bożych. Ten 'stary człowiek' się kończy, zaczyna się natomiast człowiek nowy, kiedy nawracamy się do Boga przez Chrystusa (Ef. 4:20-24). Bóg stwarza nas w ten sposób od nowa jako "nowe stworzenie", daje nam nowe życie nieobciążone grzechem i jego skutkami, abyśmy mogli być "jako żywi spośród umarłych" (, 3:5; Rzym. 6:13; ; ).

Tym, co umożliwiło pojednanie, była ofiara ciała naszego Pana, która została złożona przy chrzcie w Jordanie, a dopełniona na Kalwarii (zobacz komentarz Biblijny do ). Nie chodzi jednak o sam fakt oddania życia. Ciało było dla Jezusa Chrystusa narzędziem wykonania woli Bożej, a wolą to było wydanie świadectwa o prawdzie (Jn. 18:37; Hbr. 10:5-7). Właściwą ceną za człowieka była cena posłuszeństwa, bowiem tylko w ten sposób świadectwo Pana Jezusa mogło być prawdziwe i kompletne (Rzym. 5:18,19). Tak widziane odkupienie było niezbędne, ponieważ człowiek, który zagubił w sobie pojęcie o sprawiedliwości Boga, potrzebował otrzymać jej wzór, aby mógł za tym wzorem podążać - wzoru tego dostarczył nasz Pan w ciągu swojej 3,5-letniej ofiarniczej służby (; ). W ten sposób ofiara Jezusa Chrystusa umożliwia nam wejście na drogę poświęcenia - "drogę, którą on nam otworzył jako nową i żywą drogę przez zasłonę, to jest swoje ciało" ( NW).

'ŚWIĘCI I NIESKALANI, I NIE PODLEGAJĄCY OSKARŻENIU'

Następnie apostoł Paweł opisuje, jaki skutek ma dla wybranych pojednanie w Ciele Chrystusowym, używając trzech znaczących określeń. Przede wszystkim, jesteśmy święci (gr. hagios), ponieważ zostaliśmy przez Boga poświęceni (gr. hagiazo), poddani śmierci podobnej do śmierci naszego Pana i w ten sposób oddzieleni jako należący już nie do świata, ale do Chrystusa. Jesteśmy także nieskalani (gr. amomos), ponieważ w nowym zrodzeniu staliśmy się 'nowymi stworzeniami', stworzonymi "w rzeczywistej prawości" (Ef. 4:24 NW). W końcu jesteśmy też nie podlegający oskarżeniu (gr. anegkletos), ponieważ potępiający wyrok, jaki mieliśmy w Adamie, został z nas zdjęty w poświęceniu. A więc używając tych trzech określeń, apostoł Paweł podsumował w najbardziej zwięzły sposób skutki, które dla wybranych niesie pojednanie "w ciele".

To oczywiście nie oznacza, że "raz zbawiony, na zawsze zbawiony". Apostoł Paweł podkreśla, że trwanie w tym stanie pojednania i poświęcenia wymaga 'utrzymywania się w wierze'. Podobnie w Paweł pisał, że Jezus Chrystus "jedną ofiarą doskonałymi [zrodzonymi z ducha] uczynił [przez poświęcenie] ustawicznie poświęcanych", a więc tych, którzy 'stawiają swoje ciała ofiarą' w trybie ciągłym (). Nie chodzi więc o utrzymywanie się w wierze w stanie pasywnym, jedynie w stanie przekonania, ponieważ poświęcenie jest czasem, w którym wiara bez uczynków rzeczywiście jest martwa i doprowadzi nas do odpadnięcia od tej łaski pojednania (). Aby otrzymać nagrodę z naszym Panem, musimy dokończyć nasze ofiarowanie, tak jak on dokończył swoje.

'OBCY I NIEPRZYJACIELE'

O tych, którzy teraz są 'święci i nieskalani, i nie podlegający oskarżeniu', apostoł Paweł mówi jednak, że wcześniej byli "obcymi i nieprzyjaciółmi" (Kol. 1:21 NW). Ten wątek przewija się w Nowym Testamencie kilkukrotnie. Również w Dziejach 2:39, przemawiając do Żydów, apostoł Piotr mówi, że "obietnica jest dla was i dla waszych dzieci [z Izraela], i dla wszystkich w oddali" (NW). Najwyraźniej jednak ten temat objaśnia Paweł w Ef. 2:11-19, który warto przytoczyć w tym miejscu w całości:

"Dlatego pamiętajcie, że niegdyś wy - poganie co do ciała, zwani 'nieobrzezaniem' przez tych, którzy zowią się 'obrzezaniem' od znaku dokonanego ręką na ciele - w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części [ludzkości] uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur - wrogość. W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i [w ten sposób] jednych, jak i drugich znów pojednać z Bogiem w jednym Ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości. A przyszedłszy zwiastował pokój wam, którzyście daleko, i pokój tym, którzy blisko, bo przez Niego jedni i drudzy w jednym Duchu mamy przystęp do Ojca. A więc nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga" (BT).

'Nowym człowiekiem' jest Chrystus - Głowa i Ciało. Głową jest nasz Pan, który był z pochodzenia Żydem, ale już Ciało składa się z dwóch ludów: Żydów i nie-Żydów. Wobec Przymierza Zakonu, które uczynione było z Izraelem, poganie rzeczywiście byli obcymi, nie mieli w nim najmniejszego udziału. Przymierze Nowe nie jest zarezerwowane dla tego czy innego narodu, ale dla wszystkich, "ilukolwiek przywoła do siebie Jehowa, nasz Bóg" (Dzieje 2:39 NW).


Słowa kluczowe: Kol. 1:21-23, pojednanie, Ciało Chrystusowe, sarks, soma
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
BT - Biblia Tysiąclecia
NW - przekład Nowego Świata
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 24-09-2017


komentarzbiblijny.pl