komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Kol. 3:1-4 [wierzący wskrzeszeni z Chrystusem]

"Jeśliście więc razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu. Gdy się ukaże Chrystus, nasze życie, wtedy i wy razem z Nim ukażecie się w chwale." (BT)

Streszczenie komentarza: śmierć, o której naucza Kol. 3:1-4, jest poświęceniem członków Kościoła, którzy nie tylko porzucają grzech, ale także ofiarowują swoje życie na rzecz służby dla prawdy. Jednocześnie, w ten sposób doświadczają 'powstania z martwych z Chrystusem', rozwijając dojrzały charakter przez miłość dla Słowa Bożego i znajomość głębszych nauk. Nadzieją 'nowych stworzeń', które wiernie wypełniają swoje poświęcenie, jest zmartwychwstanie do nieśmiertelnej chwały w niebie.

Pokuta i nawrócenie jako śmierć i zmartwychwstanie

Pojęcia śmierci i zmartwychwstania naturalnie odnoszą się do ciała. Bardzo często jednak Biblia naucza także o śmierci i zmartwychwstaniu ducha, czyli tego, co stanowi w człowieku warstwę uczuć i umysłu. Upadek Adama spowodował, iż w nas wszystkich rozwija się w mniejszym lub większym stopniu charakter niezgodny z Boskimi zasadami (Rzym. 5:12). Przez to wszyscy jesteśmy dla Boga 'synami buntu' i 'dziećmi gniewu' ( ESP). Zmiana tego stanu wymaga śmierci ducha przeciwnego Bogu, czyli odrzucenia dawnego sposobu myślenia i postępowania. Z drugiej strony, taka duchowa śmierć musi także wiązać się z duchowym zmartwychwstaniem, tzn. rozwojem nowego charakteru.

Pierwszym krokiem w kierunku wprowadzenia tej zmiany jest pokuta i nawrócenie. Pokuta (gr. metanoia - zmiana myślenia) powoduje uśmiercenie człowieka dla grzechu, natomiast przez nawrócenie (epistrofe - zmiana kierunku, zwrot) przyjmujemy jako wytyczną dalszego postępowania Boską sprawiedliwość nauczaną w Piśmie św. O tym naucza szczególnie dalsza część wywodu Pawła z , gdzie czytamy o 'zdjęciu z siebie starego człowieka razem z dokonaniami jego' (GP). Tymi 'dokonaniami' są wszelkie przejawy grzechu, o których jest mowa w Kol. 3:5-9. Przez pokutę odwracamy się od tych rzeczy, aby następnie w nawróceniu 'włożyć na siebie [człowieka] młodego' (Kol. 3:10 GP). Czym jest 'człowiek młody', czytamy w .

Śmierć i zmartwychwstanie w Kol. 3:1-4

Warto mieć ten kontekst na uwadze przy analizie Kol. 3:1-4, bowiem apostoł Paweł nawiązuje do śmierci i zmartwychwstania w powyższym sensie, ale jednak mówi jeszcze o czymś więcej. Łatwo można to dostrzec, zestawiając odpowiednie wersety: 'umarliście bowiem (w. 3) ... zdjąwszy z siebie starego człowieka (w. 9)'; 'współobudzeni zostaliście (w. 1) ... włożywszy na siebie młodego (w. 10)' (GP). Zatem śmierć i zmartwychwstanie, o których mowa w wersetach 9-10, jest wstępem (warunkiem) do doświadczenia śmierci i zmartwychwstania, o których nauczają wersety 1-3. Wersety 9-10 nauczają bowiem o pokucie i nawróceniu, a więc zmiana tam opisana koncentruje się na aspekcie etycznym, na zmianie zasad, jakimi kierujemy się w życiu. Wersety 1-3 prowadzą tę zmianę dalej. Zapowiedzią jej sensu jest werset 10, który mówi, że nasz młody człowiek jest 'odnawiany ku poznaniu'.

Greckie epignosis, które tutaj występuje, obejmuje cały charakter, ale charakter budowany na wiedzy. Jego podstawą jest gnosis, czyli poznanie w sensie rozumowym, wiedza o faktach. Ale same fakty nie wystarczają, jest bowiem jeszcze potrzebne synesis, czyli umiejętność łączenia faktów dla wyprowadzania właściwych nauk, a kiedy już się jest w ich posiadaniu, także sofia, czyli mądrość - umiejętność wykorzystywania wiedzy w praktyce. Epignosis wieńczy cały ten proces wzrostu - to charakter, który rozwija Bóg w człowieku obdarzonym duchem zrozumienia Słowa Bożego i postępowania zgodnie z tą wiedzą. Rozwój takiego 'umysłu Chrystusowego' () także wymaga śmierci i zmartwychwstania, ale już nie tylko w sensie pokuty i nawrócenia.

Tutaj niezbędny jest duch Boskiej poświęcającej miłości agape. Apostoł Paweł pisze w , że jest to miłość, która przymusza nas, aby ci, którzy żyją, nie żyli już dla siebie, ale dla Jezusa Chrystusa. Personalnie nic naszemu Panu dać nie możemy, ale możemy kontynuować jego służbę na rzecz prawdy (Jn. 18:37; Hbr. 10:5-7). I takie też zadanie w jego zastępstwie otrzymaliśmy (2 Kor. 5:18-20). Wykonywanie tej służby wymaga śmierci już nie tylko w sensie pokuty, ale w sensie ofiarowania swojego życia - życia już nie dla siebie. To coś znacznie głębszego niż tylko życie etyczne, to życie poświęcone. Jego niezbędnym składnikiem jest poznawanie głębokich spraw Słowa Bożego, przez co rozwija się nasze 'nowe stworzenie', otrzymujemy nowe duchowe życie, ponieważ karmimy się Słowem Bożym i zajmujemy się sprawami, które do tego świata w ogóle nie należą (; Hbr. 5:12-14; 1 Pt. 1:23).

Obietnica zmartwychwstania do chwały

O tym też dokładnie mówi Paweł w Kol. 3:1-4 - "Jeśli więc zostaliście wskrzeszeni z Chrystusem, szukajcie tego, co w górze ... Rozmyślajcie o tym, co przewyższa rzeczy ziemskie" (ESP). Z taką służbą wiąże się też konkretna nadzieja. Ci, którzy zostali przeznaczeni przez Boga do odwzorowania na obraz Jego Syna przez działającego w nich ducha miłości agape mają bowiem nie tylko nadzieję odwzorowania charakteru, ale także odwzorowania ciała w zmartwychwstaniu (). To nagroda osiągnięcia chwalebnej duchowej natury, o której najwyraźniej naucza m.in. 1 Pt. 1:3-4 oraz 1 Jn. 3:2. W Kol. 3:4 apostoł Paweł pisze o tym zmartwychwstaniu (ciała już tym razem), że "Kiedy Pomazaniec zostanie uczyniony widocznym, życie wasze, wtedy i wy razem z nim zostaniecie uczynieni widocznymi w chwale" (GP).

Jezus Chrystus zostanie 'uczyniony widocznym' dla świata podczas swojej chwalebnej epifanii w Królestwie. Także i jego Kościół zostanie objawiony z nim jako ci, którzy zostali wezwani do dziedziny duchowej, aby wykonywać zadania związane z odnowieniem rodzaju ludzkiego (). Nie wszyscy poświęceni duchem ofiary otrzymają te same stanowiska w Królestwie. Objawienie zdaje się pokazywać, że poświęcony lud Pański Wieku Ewangelii znajdzie się w Tysiącleciu przynajmniej w trzech podziałach: królów i kapłanów z Jezusem Chrystusem (24 starców na tronach), 144 000 proroków oraz wielkiego tłumu. Analiza Przybytku pokazuje, że pierwsze dwie grupy osiągną chwalebną naturę Boską. Nieustannie szukajmy więc "tego, co w górze", abyśmy się mogli tam w końcu znaleźć, w naszej nowej, duchowej ojczyźnie (Kol. 3:1; 1 Kor. 9:24; Gal. 6:9).


Słowa kluczowe: Kol. 3:1-4, śmierć, zmartwychwstanie, nowe stworzenie, poświęcenie
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
ESP - Edycja Świętego Pawła
GP - Grecko-Polski Nowy Testament, wyd. interlinearne
BT - Biblia Tysiąclecia
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 24-02-2018


komentarzbiblijny.pl