komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Kol. 3:12-14 [miłość związką doskonałości]

"Przetoż przyobleczcie jako wybrani Boży, święci i umiłowani, wnętrzności miłosierdzia, dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość, znaszając jedni drugich i odpuszczając sobie wzajemnie, jeźli ma kto przeciw komu skargę: jako i Chrystus odpuścił wam, tak i wy. A nad to wszystko [przyobleczcie] miłość, która jest związką doskonałości." (BG)

Streszczenie komentarza: niniejszy komentarz do Kol. 3:12-14 analizuje wymienione w powyższym tekście owoce ducha, podkreślając jednocześnie, kim są adresaci wezwania apostoła Pawła - "Przetoż przyobleczcie".

W Nowym Testamencie znajdziemy kilka katalogów owoców ducha. Prawdopodobnie najbardziej znany znajdziemy w - "Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie" (BT). Owoce ducha znajdziemy wymienione także w , choć "zestaw" nie jest tożsamy z tym wymienionym przez Pawła - "Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość" (BT). Tekst Kol. 3:12-14 jest kolejnym, który wylicza szereg owoców ducha, które powinny być rozwijane przez wybranych do uczestnictwa w Ciele Chrystusowym.

Przede wszystkim apostoł Paweł zwraca się tutaj do tych, którzy są "wybrani, święci i umiłowani" (Kol. 3:12 BG). Wszystkie te określenia opisują z różnych punktów widzenia jedną grupę, tj. Kościół, Ciało Chrystusowe (Ef. 1:22,23, 5:23; ). Określenie członków Ciała Chrystusowego mianem wybranych wskazuje na nowe zrodzenie, którego doświadczyli "przez moc i ducha świętego, i głębokie przekonanie" (). Są świętymi, ponieważ zostali poświęceni przez Boga w śmierć z Jezusem Chrystusem (). Są w końcu także umiłowanymi, ponieważ dla ich zbawienia Bóg przeznaczył swojego jednorodzonego Syna (1 Kor. 6:20 BG; Gal. 2:20). Nie każdy, nawet wierzący człowiek, spełnia te warunki, ale tylko ci, którzy doświadczyli chrztu duchem, tzn. zostali przez Boga poświęceni (porzucili przez pokutę dawnego człowieka, którym byli) i zrodzeni z Jego ducha (w nawróceniu stali się nowym człowiekiem oddanym wypełnianiu woli Boga). Do tych dwóch elementów chrztu nawiązuje Paweł w Kol. 3:12-14, kiedy mówi o świętych (tzn. poświęconych w pokucie) i wybranych (tzn. zrodzonych z ducha).

Takie określenie grupy adresatów nie jest przypadkowe. Celem jest wybranych - nie przypisane, ale rzeczywista reforma charakteru w zgodzie z wymogami sprawiedliwości. Taka reforma nie może mieć miejsca dopóki nie doświadczymy zrodzenia z ducha, ponieważ "człowiek fizyczny nie przyjmuje spraw ducha Bożego ... i nie może ich poznać" ( NW). Z drugiej jednak strony, kiedy odrodzimy się ku Bogu w pokucie i nawróceniu, dążenie do uświęcenia staje się nie tylko naszym przywilejem, ale wręcz obowiązkiem, którego zaniedbanie może zakończyć się karą bezpowrotnej śmierci (Jn. 15:1-10). Jeśli podejmujemy to zadanie, chcemy, aby duch w nas mieszkający wydawał swoje owoce i przez to coraz bardziej przeobrażał nasz charakter w chwalebny obraz charakteru naszego Pana Jezusa (; 2 Kor. 3:18). Jakie zatem owoce mamy wydawać?

W Kol. 3:12-14 apostoł Paweł wymienia szereg duchowych owoców, w które mamy 'przyoblec' nasze charaktery: "wnętrzności miłosierdzia, dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość, znaszając jedni drugich i odpuszczając sobie wzajemnie, jeźli ma kto przeciw komu skargę: jako i Chrystus odpuścił wam, tak i wy. A nad to wszystko [przyobleczcie] miłość" (BG). Wszystkie z wymienionych przymiotów mają bliski związek z tym, jak reagujemy na drugiego człowieka, zarówno na jego problemy i potrzeby, jak i jego grzeszność:

  • Wnętrzności miłosierdzia - greckie oiktirmos w liczbie pojedynczej oznacza litość, ale nie tyle w sensie cechy charakteru, co w sensie konkretnego aktu, współodczuwania z kimś, kto w danym miejscu i czasie znalazł się w trudnej sytuacji. Oiktirmos w liczbie mnogiej tłumaczone jest w języku polskim jako 'miłosierdzie', przesuwając tym samym akcent w stronę pewnej stałej cechy postępowania, ale ciągle jeszcze widzianej przez pryzmat powtarzalności konkretnych zachowań. Pisząc o "wnętrzności miłosierdzia" w Kol. 3:12, Paweł podkreśla, że ten sposób reagowania na drugiego człowieka musi także stać się integralną częścią naszego charakteru (por. Flp. 2:1,2).
  • Dobrotliwość - greckie chrestotes tłumaczone jest jako dobrotliwość lub życzliwość. W ten sam sposób tłumaczone jest także chrestos, choć określenia te nie są zupełnymi synonimami. Chrestos bowiem działa w obszarze miłości obowiązkowej, chrestotes - nieobowiązkowej, czy też ofiarniczej. Posiadając w swoim charakterze chrestotes, gotowi jesteśmy wyświadczać innym dobro również kosztem swoich własnych praw, wygód, etc. O tym nauczał nasz Pan Żydów w Kazaniu na Górze: "I temu, który się z tobą chce prawować, a suknię twoję wziąć, puść mu i płaszcz; A kto by cię przymuszał iść milę jednę, idź z nim i dwie; Temu, co cię prosi, daj, a od tego, co chce u ciebie pożyczyć, nie odwracaj się" (Mt. 5:40-42 BG). Żydom, od których Zakon wymagał kierowania się we wzajemnych relacjach raczej prawem sprawiedliwości, nasz Pan zaleca przyjęcie postawy ofiary, bowiem tylko przez poświęcenie spraw tego świata można uzyskać dziedzictwo w rzeczach świata przyszłego.
  • Pokora - greckie tapeinofrosyne to dosłownie "niskie rozumienie". Definicję pokory podaje apostoł Paweł w Flp. 2:3,4 - "a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich!" (BT). Pokora to zatem nie tyle fałszywe pomniejszanie siebie, co dostrzeganie wartości drugiego człowieka - świadomość tego, że pogląd czy zrozumienie posiadane przez mojego brata może być dla mnie cenne. Źródłem naszej pokory jest przede wszystkim ocena naszego Stwórcy, bez którego jesteśmy tylko prochem ziemi, a który obdarza swoim duchem kogo chce i w takiej mierze, w jakiej doradza jego wola (Jak. 4:10; 1 Pt. 5:6; Obj. 3:17,18).
  • Cichość - greckie prautes tłumaczone jest jako cichość, skromność, łagodność, delikatność. Jego sensem jest łagodna uległość w umyśle i sercu - w umyśle, jeśli jesteśmy gotowi się uczyć i dostrzegamy ograniczenia swojego poznania; w sercu, jeśli trwamy w posłuszeństwie Bogu i szukamy Jego woli na pierwszym miejscu. Cichość nie jest tożsama z pokorą. Pokora jest właściwą samooceną. Cichość jest uzewnętrznieniem sposobu, w jaki ta właściwa samoocena wpływa na nasze relacje. Pokora jest zatem składnikiem cichości, ale nie cichością samą w sobie (por. Mt. 11:29; Ef. 4:2).
  • Cierpliwość - sens greckiego makrothymia został objaśniony przez apostoła Pawła w Kol. 3:13 - "znaszając jedni drugich i odpuszczając sobie wzajemnie, jeźli ma kto przeciw komu skargę" (BG). Makrothymia tłumaczona jest jako cierpliwość, pobłażliwość lub nieskwapliwość. Jej sensem jest zachowywanie cichego i nie żywiącego urazy zachowania w obliczu wrogiego lub niesprawiedliwego zachowania innych osób wobec nas (por. Jak. 5:10; 2 Pt. 3:15).
  • Miłość - miłość agape, o której pisze apostoł Paweł w Kol. 3:14, jest zdefiniowana w Biblii jako nasze pragnienie posłuszeństwa względem Boga i jego Prawa (; 1 Jn. 5:3). Apostoł Paweł nazywa agape "związką doskonałości", ponieważ jest to pierwszy i najważniejszy owoc ducha, który jest niezbędny do wzrostu charakteru we wszystkich duchowych aspektach (1 Kor. 13:13). Jeśli zostaliśmy przez Boga postawieni na drodze usprawiedliwienia ożywionego w zrodzeniu z ducha, posłuszeństwo będzie nam przede wszystkim potrzebne, aby cel tego usprawiedliwienia osiągnąć i rzeczywiście stać się na obraz naszego Pana ().

Słowa kluczowe: Kol. 3:12-14, owoc ducha świętego
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
NW - przekład Nowego Świata
BG - Biblia Gdańska
BT - Biblia Tysiąclecia
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 15-03-2015


komentarzbiblijny.pl