komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz Biblijny do Obj. 22:11

"Kto krzywdzi, niech jeszcze krzywdę wyrządzi, i plugawy niech się jeszcze splugawi, a sprawiedliwy niech jeszcze wypełni sprawiedliwość, a święty niechaj się jeszcze uświęci." (BT)

Streszczenie komentarza: Jezus pokazuje w powyższym tekście dwa główne zadania, które stoją przed powołanymi wieku Ewangelii. Ci, którzy otrzymali wiarę usprawiedliwiającą, powinni wypełnić wszelką sprawiedliwość i nawrócić się do Boga, symbolizując to chrztem wodnym ("sprawiedliwy niech jeszcze wypełni sprawiedliwość"). Wybrani, którzy ten krok podjęli i stali się świętymi - Kościołem Bożym - mają za zadanie uświęcenie się - odwzorowanie swojego charakteru na obraz Jezusa Chrystusa ("święty niechaj się jeszcze uświęci").

Nasz Pan Jezus przekazuje apostołowi Janowi proroctwo, które ma się wypełnić w związku z jego powtórnym przyjściem "niebawem" (Obj. 22:12 BT). Tymczasem na ziemi przebywać będą trzy grupy ludzi: 1) plugawi i krzywdziciele, 2) sprawiedliwi oraz 3) święci. O ile brak wyraźnych przesłanek, aby pierwszą wymienioną grupę dzielić na dwie (zresztą, z punktu widzenia powołania Bożego byłoby to bez znaczenia), sprawiedliwi i święci nie są tożsami względem relacji z Bogiem i mają do wykonania swoje, także wyraźnie zaznaczone w Obj. 22:11 zadania.

W apostoł Paweł pisze, że jest grupa ludzi, którzy zostali przez Boga przeznaczeni w dwojakim celu: "by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi" (BT). Zatem po pierwsze, jest to kwestia charakteru, mamy bowiem nauczyć się postępować ściśle śladami naszego Pana (Mt. 11:29; Hbr. 12:2; 1 Pt. 2:21). Po drugie, ostatecznym celem tego wyboru jest to, aby Jezus był pośród wieloma braćmi. Tak jak on sam okazał się całkowicie posłuszny i otrzymał życie w chwale Boskiej natury, podobnie idący jego śladem także mają tę nadzieję (1 Pt. 1:3,4).

Bóg aktywnie działa na rzecz przeznaczonych, aby ten podwójny cel był spełniony. W przywołanym Rzym. 8:29,30 Paweł mówi, że Bóg najpierw takich rozpoznaje, następnie ich przeznacza, powołuje, usprawiedliwia i obdarza swoją chwałą. W tym całym procesie nie jesteśmy jednak bezwolni. Mimo tego, że to Bóg w nas działa, nasze wybawienie musimy wypracować sami (). W jaki sposób? Bóg, skoro już kogoś przeznaczył do usynowienia, aby się stał bratem Jezusa Chrystusa (Ef. 1:5), w którymś momencie go do tego biegu zaprosi. Zaproszeni (powołani) jesteśmy przez wiarę i aby osiągnąć cel tego zaproszenia w chrzcie duchem, na tę wiarę musimy pozytywnie zareagować (Dzieje 10:34,35; 2 Kor. 6:1,2; Hbr. 11:8; zobacz komentarz Biblijny do ).

W ten sposób dochodzimy do sensu pierwszego nakazu z Obj. 22:11, "a sprawiedliwy niech jeszcze wypełni sprawiedliwość". Sprawiedliwymi stajemy się wtedy, kiedy Bóg powołuje nas, udzielając nam swojej usprawiedliwiającej wiary (, ; Gal. 2:16). Ale jest to tylko sprawiedliwość przypisana, a naszym celem jest sprawiedliwość rzeczywista, mamy się stać braćmi z Chrystusem w sposób faktyczny, a nie tylko domniemany (). Aby to się stało, musimy się do Boga nawrócić, symbolizując to naszym chrztem (). Podobnie nasz Pan, kiedy zgłosił się do chrztu - nie w sensie nawrócenia, ale w sensie oddania się Bogu (Hbr. 10:7) - także nazwał ten swój akt oddania wypełnieniem wszelkiej sprawiedliwości (Mt. 3:15). Zatem i my, jeśli jesteśmy powołani wiarą i w ten sposób usprawiedliwieni, wypełnimy sprawiedliwość, jeśli się do Boga nawrócimy i uczynimy spełnianie jego woli nadrzędnym celem naszego życia.

Pokutując i nawracając się do Boga przez Chrystusa, doświadczamy chrztu duchem. Cały proces został opisany przez apostoła Pawła w . Zanurzając wybranego w swoim duchu, Bóg dokonuje poświęcenia jego usprawiedliwionego życia, ofiarowania go na śmierć w Chrystusie. Pokuta oznacza bowiem odrzucenie - uśmiercenie - człowieka oddalonego od społeczności z Bogiem, jakim dotąd byliśmy (, ). W ten sposób, przyjmując ofiarę naszego Pana i podążając jego śladem w ofiarowaniu nas samych Bogu, "jesteśmy poświęceni [gr. igiasmeni] przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz uczynioną" ( BG). A jeśli jesteśmy przez Boga poświęceni (gr. hagiazo - poświęcić, ofiarować), stajemy się tym samym Jego "świętymi" (gr. hagios), "rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem na szczególną własność" (1 Pt. 2:9).

Ci z wybranych, którzy wytrwają w poświęceniu, mają przed sobą perspektywę zmartwychwstania do chwały z Jezusem Chrystusem jako jego współkrólowie i współkapłani (1 Pt. 2:9; ). W związku z tym Jezus mówi w Obj. 22:11, że 'święty ma się jeszcze uświęcić'. Zadaniem wszystkich poświęconych (świętych) i warunkiem niezbędnym dla osiągnięcia nagrody w niebie jest uświęcenie - 'przyobleczenie nowej osobowości' (Ef. 4:20-24; 1 Tes. 4:3,7). Jeśli pragniemy znaleźć się w chwale z naszym Panem, mamy stać się nie tylko mu podobni, ale nawet tożsami z nim w charakterze i posłuszeństwie Bogu, "aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa" (Rzym. 8:29; Ef. 4:13 BT; Flp. 1:9-11; Hbr. 12:1-3; 1 Pt. 2:21,22). Jeśli ten cel osiągniemy, będzie to oznaczać osiągnięcie celu naszego przeznaczenia, opisanego w Rzym. 8:29,30: staniemy się na wzór naszego Pana zarówno pod względem posiadania doskonałego charakteru, jak i znalezienia się razem z nim w Boskiej naturze podczas zmartwychwstania ().


Słowa kluczowe: Obj. 22:11, poświęcenie, uświęcenie
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
BT - Biblia Tysiąclecia
BG - Biblia Gdańska
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 24-07-2015


komentarzbiblijny.pl