komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > >


Komentarze do listu do Rzymian

Omówione fragmenty: 1:1-4 | 1:16,17 | 1:19,20 | 1:18,28 | 2:1,13 | 2:5-10 | 2:14,15 | 2:28,29 | 3:21-24 | 3:25,26 | 3:27-31 | 4:1-8 | 4:9,10 | 4:11,12 | 5:5 | 6:3-5 | 7:1-6 | 8:14-18 | 8:19-22 | 8:29,30 | 9:6-16 | 11:16-24 | 11:25-32 | 12:1

Streszczenie listu do Rzymian

Przedmiotem listu do Rzymian są podstawowe doktryny Biblii, bez zrozumienia których trudno mówić nawet o znajomości podstaw nauki Biblijnej. List otwiera się stwierdzeniem najważniejszym: Bóg przewidział zbawienie przez wiarę w Jezusa Chrystusa. Następnie apostoł rozwija wątki od najbardziej podstawowych poczynając, poprzez trudniejsze wątki doktrynalne w środkowej części listu, a na tematach z obszaru etyki kończąc:
- Rzymian 1 - Jezus Chrystus według ciała był potomkiem Dawida, a według ducha poświęcenia stał się Synem Bożym; sprawiedliwy będzie żył dzięki wierze; przymioty Boga są widzialne; obowiązek wiary;
- Rzymian 2 - sąd Boży będzie na podstawie uczynków; prawo Boże zapisane w sercu człowieka; Żydem jest się wewnątrz, a prawdziwe obrzezanie jest obrzezaniem serca;
- Rzymian 3 - wszyscy są grzeszni; z uczynków prawa nikt nie zostanie usprawiedliwiony, ponieważ prawo daje poznanie grzechu; usprawiedliwienie z łaski przez wiarę dzięki odkupieniu w Jezusie Chrystusie; wiara nie usuwa prawa, ale je utwierdza;
- Rzymian 4 - Abraham uwierzył Bogu, który poczytał mu to ku usprawiedliwieniu; obrzezanie znakiem wiary; Abraham ojcem wierzących; obietnica potomstwa (Izaaka) urzeczywistniona dzięki wierze;
- Rzymian 5 - miłość Boża wypełnia nasze serca przez ducha, który został nam dany; warunki pojednania z Bogiem; grzech przez jednego człowieka - przez jednego usprawiedliwienie;
- Rzymian 6 - chrzest w śmierć; kto umarł, został uwolniony od grzechu; nie oddawać ciała grzechowi, ale odawać je Bogu jako narzędzie sprawiedliwości; zapłatą za grzech jest śmierć, a życie wieczne darem Boga przez Jezusa Chrystusa;
- Rzymian 7 - prawo panuje nad człowiekiem dopóki on żyje (z powołaniem się na przepis prawa mówiący, że w przypadku śmierci męża żona może pojąć innego); dzięki prawu jest poznanie grzechu; prawo ciała prowadzi człowieka jako jeńca grzechu; umysłem jestem niewolnikiem prawa Bożego, ciałem - prawa grzechu;
- Rzymian 8 - ci, którzy są w Chrystusie, nie podlegają potępieniu; prawo cechowała niemożność z powodu ciała; myślenie ciała i ducha; wszyscy, którzy otrzymali ducha Bożego, są dziećmi Bożymi; nadzieja chwały przez cierpienie; uwolnienie stworzenia z niewoli marności przy objawieniu się synów Bożych; wszystkie dzieła Boże współpracują dla dobra powołanych; procedura powołania ewangelicznego (uznanie, przeznaczenie, powołanie, usprawiedliwienie; uwielbienie); orędownictwo Jezusa Chrystusa za Kościołem;
- Rzymian 9 - dzieci Boże są według obietnicy, nie według ciała; wybór Boży odbywa się bez względu na uczynki - na podstawie doświadczeń Abrahama i Izaaka, Jakuba i Ezawa oraz faraona; podobieństwo do garncarza pokazuje, że Bóg ma władzę nad gliną, aby według swojej woli czynić jedne naczynia zaszczytnymi, a inne nie; powołanie pogan pokazane w proroctwach; poszukując usprawiedliwienia na podstawie uczynków, Izrael potknął się o skałę potknięcia (Jezusa), podczas gdy poganie uwierzyli i osiągnęli usprawiedliwienie na podstawie wiary;
- Rzymian 10 - Chrystus końcem prawa; prawo było obietnicą życia na podstawie uczynków; każdy, kto wzywa imienia Pańskiego, będzie wybawiony; wiara bierze się ze słuchania, stąd potrzeba głoszenia Ewangelii;
- Rzymian 11 - Bóg nie odrzucił Izraela, ale dał im ducha głębokiego snu; podobieństwo o drzewie oliwnym, z którego zostały wyłamane gałęzie naturalne, a wszczepione dzikie; nawrócenie Izraela;
- Rzymian 12 - oddać ciało na ofiarę pełnioną przez rozumną służbę; Ciało Chrystusa i jego różne członki; polecenia dotyczące codziennego życia;
- Rzymian 13 - relacja wierzących względem władz zwierzchnich; oddawać każdemu to, co mu się należy; kto miłuje, wypełnił prawo; przyoblec się w Jezusa Chrystusa;
- Rzymian 14 - żyjemy dla Pana; robić wszystko, mając zupełne przekonanie - czyniąc z wątpliwością, człowiek popełnia grzech; nie osądzać innych, bo każdy sam za siebie zda sprawę Bogu; nie dawać innym powodów do zgorszenia; wszystko, co nie jest z wiary, jest grzechem;
- Rzymian 15 - wszystko, co napisano, dla naszego pouczenia napisano; potrzeba jednomyślności; silni niech znoszą słabości innych; Chrystus sługą Żydów, aby narody wychwalały Boga za Jego miłosierdzie; decyzja Pawła, aby głosić tylko na terenach dziewiczych pod względem wiary; problemy w dotarciu do Rzymu;
- Rzymian 16 - zmiażdżenie szatana pod stopami wierzących; unikać tych, którzy wywołują rozdźwięki wbrew nauce; końcowe pozdrowienia.

Rzymian 1

Rzym. 1:1-4

"Paweł, sługa Jezusa Chrystusa, powołany apostoł, odłączony do głoszenia ewangelii Boga; (2) (Którą przedtem obiecał przez swoich proroków w Pismach świętych); (3) O jego Synu, Jezusie Chrystusie, naszym Panu, który według ciała pochodził z potomstwa Dawida; (4) A pokazał z mocą, że jest Synem Bożym, według Ducha świętości, przez zmartwychwstanie" (UBG)

Komentarz: pierwsze słowa listu do Rzymian wyjaśniają, kim był Jezus Chrystus. Nasz Pan był człowiekiem, pochodził z rodu Dawida. Jego biologicznymi rodzicami byli Józef i Maria, choć według sprawozdania Ewangelii ciąża Marii była wynikiem nadprzyrodzonego działania ducha świętego, a nie aktu płciowego. Podczas chrztu w Jordanie otrzymał pełnię ducha świętego, który dokonał 'uśmiercenia' woli ciała (charakteru) Jezusa przez poddanie jej woli służby dla Ojca, a jednocześnie przez oświecenie dokonał nowego narodzenia się Pana jako Syna Bożego. Stąd Paweł pisze, że Jezus stał się Synem przez zmartywchwstanie - nie zmartywchwstanie ciała, ale zmartwychwstanie ducha, kiedy jego świadomość sprzed chrztu została zakończona. Dotąd Jezus miał świadomość człowieka, obejmującą 30 lat jego dotychczasowego życia. Przy chrzcie, kiedy otworzyły mu się niebiosa, uzyskał świadomość wszystkiego, kim był w swoim przedludzkim bycie, jego tożsamość uległa zatem radykalnej transformacji, a w dotychczasowej postaci - zakończona (uśmiercona).

Kontekstowe tematy Biblijne:

Rzym. 1:16,17

"Nie wstydzę się bowiem ewangelii Chrystusa, ponieważ jest ona mocą Boga ku zbawieniu dla każdego, kto uwierzy, najpierw Żyda, potem i Greka. (17) W niej bowiem objawia się sprawiedliwość Boga z wiary w wiarę, jak jest napisane: Sprawiedliwy będzie żył z wiary" (UBG)

Komentarz: usprawiedliwienie jest rzeczywistą naprawą charakteru. Jednak jak pokazuje przykład Zakonu Mojżeszowego, naprawy tej nie da się osiągnąć przez mechaniczne wykonywanie przepisów. Motywacja do zmiany musi działać wewnątrz człowieka, pobudzając do zmiany zarówno serce (emocje), jak i rozum. Taką motywacją jest wiara, która jest połączeniem przekonania (wiedzy, rozumu) oraz woli zgodnego z nim postępowania (miłości). Wspomniana wola może obejmować miłość obowiązkową (pobożność), którą każdy człowiek winien jest Bogu, oraz miłość agape (ofiarniczą miłość prawdy), która jest darem dla wybranych. Warunkiem otrzymania ww. daru jest jednak podjęcie przez wybranych pokuty i nawrócenia w imię Jezusa Chrystusa, a więc okazanie pobożności. Dlatego Paweł pisze, że sprawiedliwość Boga "objawia się z wiary w wiarę" - z wiary motywowanej pobożnością w wiarę prowadzoną miłością agape. Wiara powodowana miłością prawdy powoduje jej poznawanie i bieżące praktykowanie, rozwijając w wierzących charakter na obraz Pana, a tym samym uzdalniając do otrzymania daru życia wiecznego.

Kontekstowe tematy Biblijne:

Rzym. 1:19,20

"Ponieważ to, co można wiedzieć o Bogu, jest dla nich jawne, gdyż Bóg im to objawił. (20) To bowiem, co niewidzialne, to znaczy jego wieczna moc i bóstwo, są widzialne od stworzenia świata przez to, co stworzone, po to, aby oni byli bez wymówki" (UBG)

Komentarz: w wersetach 16-17 Paweł mówi o usprawiedliwieniu, że ma miejsce "z wiary (prowadzonej miłością obowiązkową) w wiarę (prowadzoną miłością ofiarniczą)". W wersetach 19-20 apostoł udowadnia, że wiara w znaczeniu pierwszym jest obowiązkiem człowieka. Według definicji podanej w Hbr. 11:1 wiara jest 'hipostazą spraw nie widzianych argumentem'. Greckie hypostasis oznacza manifestację bytu; formę, w jakiej byt okazuje się na niższych szczeblach ontologicznej drabiny. Świat materialny, jak argumentuje Paweł w badanym fragmencie listu do Rzymian, jest zatem manifestacją Boga, która powinna znaleźć odzwierciedlenie w umyśle (przekonaniu) człowieka rozumnego. Dlatego też wiara jest obowiązkiem człowieka: po pierwsze, przekonanie, że jest Bóg ponad światem widzialnym, a po drugie, działanie zgodne z tą wiedzą (odrzucenie bałwochwalstwa, werset 23).

Kontekstowe tematy Biblijne:

Rzym. 1:18,28

"Gniew Boży bowiem objawia się z nieba przeciwko wszelkiej bezbożności i niesprawiedliwości ludzi, którzy zatrzymują prawdę w niesprawiedliwości ... (28) A skoro im się nie spodobało zachowanie poznania Boga, wydał ich Bóg na pastwę wypaczonego umysłu, aby robili to, co nie wypada" (UBG)

Komentarz: zestawienie wersetów 18 i 28 pokazuje zależność, w jakiej pozostaje poznanie oraz sprawiedliwość. W wersecie 18 Paweł mówi, że prawda zatrzymywana jest w niesprawiedliwości, a więc upadek moralny człowieka nie pozwala mu dostrzec tej prawdy o Bogu, którą manifestuje stworzony wszechświat. Z drugiej strony, w wersecie 28 myśl idzie w odwrotnym kierunku: to brak poznania prawdy prowadzi do niesprawiedliwości. To tworzy swoiste błędne koło, ale z drugiej strony pokazuje, w jaki sposób może być przełamany obecny upadek człowieka, a przełamany może być na dwa sposoby: 1) albo przez zaprzestanie niesprawiedliwości, dzięki czemu otworzą się oczy zrozumienia na poznanie Boga albo 2) przez zrozumienie, które odwróci człowieka od niesprawiedliwości. W obecnym czasie Bóg wykorzystuje sposób 1), nawołując wszystkich ludzi do pokuty. W przyszłym wieku Królestwa Chrystusa wykorzystany zostanie sposób 2), tzn. duch prawdy zostanie wylany na wszelkie ciało, tak aby każdy mógł dokonać niezbędnych zmian i powrócić do społeczności z Bogiem.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 2

Rzym. 2:1,13

"Dlatego jesteś bez wymówki, człowieku, kimkolwiek jesteś, który osądzasz. W czym bowiem osądzasz drugiego, osądzasz samego siebie, ponieważ ty, który osądzasz drugiego, robisz to samo ... (13) Gdyż nie słuchacze prawa są sprawiedliwi przed Bogiem, ale ci, którzy wypełniają prawo, będą usprawiedliwieni" (UBG)

Komentarz: w pierwszej części drugiego rozdziału Paweł pisze o sprawach fundamentalnych dla dalszej interpretacji listu do Rzymian. Podstawowe nie tylko dla interpretacji listu, ale także problemu usprawiedliwienia jako takiego, jest zdanie sobie sprawy z tego, że wszyscy, jak jesteśmy ludźmi, mamy tę samą zdolność do grzechu. "W czym bowiem osądzasz drugiego, osądzasz samego siebie" - nie dlatego, że mam na koncie wszystkie możliwe przestępstwa, ale dlatego, że posiadam zdolność / skłonność do ich popełnienia. Wielkokroć potępiamy innych, bo przecież sami byśmy tak nie postąpili - nie prawda. Pytanie tylko, jakie okoliczności i warunki musiałyby zaistnieć w naszym życiu, żebyśmy postąpili dokładnie tak samo. W grę wchodzi tutaj także Biblijna zasada: "Kto bowiem przestrzega całego prawa, a przekroczy jedno przykazanie, staje się winnym wszystkich" (Jak. 2:10 UBG). Tymczasem "nie słuchacze prawa są sprawiedliwi przed Bogiem, ale ci, którzy wypełniają prawo" (werset 13). Stąd nawoływanie do pokuty - do podjęcia świadomej walki z grzechem - ponieważ "Tym, którzy przez wytrwanie w dobrym uczynku szukają chwały, czci i nieśmiertelności, [Bóg] odda życie wieczne"; tym, którzy wykonują, a nie tylko wierzą (Rzym. 2:4,7 UBG). W ten sposób 2. rozdział antycypuje dyskusję na temat usprawiedliwienia z wiary, którą Paweł szerzej podejmie w 3. i 4. rozdziale.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 2:5-10

"Ty jednak przez swoją zatwardziałość i niepokutujące serce gromadzisz sobie samemu gniew na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Boga; (6) Który odda każdemu według jego uczynków: (7) Tym, którzy przez wytrwanie w dobrym uczynku szukają chwały, czci i nieśmiertelności, odda życie wieczne; (8) Natomiast swarliwym i nieposłusznym prawdzie, lecz posłusznym niesprawiedliwości, odda zapalczywość i gniew. (9) Utrapienie i ucisk odda duszy każdego człowieka, który popełnia zło, najpierw Żyda, potem i Greka; (10) A chwałę, cześć i pokój każdemu, kto czyni dobro, najpierw Żydowi, potem i Grekowi" (UBG)

Komentarz: sąd Boga nad człowiekiem odbywa się w dwóch etapach. Przedmiotem wersetów 5-10 jest etap pierwszy, który ma miejsce w obecnym wieku Ewangelii. Podstawą obecnego sądu, zgodnie z wersetami 5 i 7, jest doświadczenie pokuty (rezygnacja z grzechu) i nawrócenia ("wytrwanie w dobrym uczynku"). Dla wybranych, którzy z powodzeniem wykonają tę pracę nad sobą, przewidziana jest nagroda w chwale, zgodnie z wersetem 7. Pozostała niepokutująca ludzkość zostanie poddana doświadczeniom ucisku końca obecnego wieku (wersety 8 i 9). Zadaniem tego ucisku nie będzie jednak wymierzenie kary wiecznej śmierci niepokutującym, ale przeprowadzenie ich przez doświadczenia, które skruszą twarde serce i przygotują na przyjęcie ducha prawdy, który w przyszłym dniu sądu pod rządami Chrystusa będzie wylany na wszelkie ciało. Wówczas rozpocznie się drugi etap sądu, który będzie sądem na śmierć (wieczną) lub życie - ale ten sąd nie jest przedmiotem Rzym. 2:5-10.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 2:14,15

"Gdy bowiem poganie, którzy nie mają prawa, z natury czynią to, co jest w prawie, oni, nie mając prawa, sami dla siebie są prawem. (15) Oni to ukazują działanie prawa wpisanego w ich serca, za poświadczeniem ich sumienia i myśli wzajemnie się oskarżających lub też usprawiedliwiających" (UBG)

Komentarz: pojęcie prawa (gr. nomos), którym posługuje się Paweł w liście do Rzymian, wykracza poza Prawo Mojżeszowe. Prawo dane za pośrednictwem Mojżesza jest prawem moralnym, danym określonemu narodowi, w określonym czasie i w określonym celu. W tym sensie Zakon stanowił egzemplifikację wyższego prawa - prawa, które jest podstawą etyki i które jako takie jest prawem uniwersalnym, obowiązującym każdego, wszędzie. Kiedy apostoł pisze, że poganie "z natury czynią to, co jest w prawie", nie mówi o Zakonie Mojżesza, którego nikt poza Izraelem nie znał, ale mówi o prawie uniwersalnym, które rządzi Bożym wszechświatem. To nie jest prawo nakazów i zakazów, jak miało to miejsce w przypadku Zakonu: "będziesz" i "nie wolno". To jest prawo, które wyraża się przez warunek: jeśli podejmiesz takie działanie, wynik będzie taki lub ryzyko takiego wyniku jest takie lub takie. W tym elemencie prawo etyczne odpowiada pojęciu prawdy, tzn. opisuje stan faktyczny; określa pewien mechanizm lub zbiór zasad, które są uniwersalnie prawdziwe.

To prawo (prawda) zapisane jest zgodnie ze słowami wersetu 14 'w naturze' pogan, co sugeruje, że wszyscy przez fakt bycia ludźmi mamy wbudowany wewnętrzny mechanizm etycznej oceny, a tym samym orientowania się w tym, co dobre, a co złe. Jeśli w wersecie 13 Paweł pisze, że "ci, którzy wypełniają prawo, będą usprawiedliwieni", dotyczy to prawa etycznego (znajomości prawdy), a nie prawa moralnego wyrażonego przez zestaw nakazów i zakazów. Prawo etyczne z uwagi na formę wymaga dyspozycji do jego stosowania (nie da się go stosować 'na ślepo') - wymaga odpowiedniego usposobienia serca i umysłu, które to usposobienie Biblia nazywa wiarą. Ten wątek rozwinie apostoł Paweł w rozdziale 3.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 2:28,29

"Nie ten bowiem jest Żydem, kto jest Żydem na zewnątrz, ani nie to jest obrzezaniem, co jest na zewnątrz, na ciele; (29) Ale ten jest Żydem, kto jest nim wewnątrz, i to jest obrzezanie, co jest obrzezaniem serca, w duchu, nie w literze, którego chwała nie pochodzi od ludzi, lecz od Boga" (UBG)

Komentarz: fakt, iż Zakon Mojżeszowy jako prawo moralne jest egzemplifikacją uniwersalnego prawa etycznego (patrz komentarz do Rzym. 2:14,15 powyżej) ma swoją konsekwencję w postaci typicznego charakteru Zakonu, tzn. jego przepisy i instytucje, zwłaszcza te o charakterze ceremonialnym, typicznie reprezentują rzeczy duchowe (uniwersalne i niezmienne zasady prawdy). W Kol. 2:16,17 Paweł pisze, że "Są to cienie rzeczy przyszłych", ponieważ Stare Przymierze jest typem na Przymierze Nowe z Jezusem Chrystusem jako Arcykapłanem, duchowym kapłaństwem i duchowymi ofiarami. Także Izrael jako naród wybrany reprezentował wybranych pod Nowym Przymierzem, Izrael Boży (Gal. 6:16). I podobnie jak typiczni Izraelici byli obrzezywani na ciele na znak udziału w przymierzu, podobnie antytypiczni Izraelici są obrzezani obrzezaniem serca przez pokutę. Wątek typicznego charakteru Zakonu Mojżeszowego oraz Izraela jako typicznego ludu wraz z jego doświadczeniami przewija się w listach apostoła Pawła, ze szczególnym uwzględnieniem listu do Hebrajczyków, który niemal w całości dotyczy tego tematu.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 3

Rzym. 3:21-24

"Lecz teraz bez prawa została objawiona sprawiedliwość Boga, poświadczona przez prawo i proroków. (22) Jest to sprawiedliwość Boga przez wiarę Jezusa Chrystusa dla wszystkich i na wszystkich wierzących. Nie ma bowiem różnicy. (23) Wszyscy bowiem zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga; (24) A zostają usprawiedliwieni darmo, z jego łaski, przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie" (UBG)

Komentarz: według Rzym. 2:13 sprawiedliwość polega na rzeczywistym wykonywaniu prawa - nie prawa moralnego, którego przykładem był Zakon Mojżesza, ale prawa uniwersalnego (prawdy; patrz komentarz do Rzym. 2:14,15 powyżej). Ponieważ prawda nie ma charakteru nakazów i zakazów, ale zasad opisujących konsekwencje określonych działań, jej stosowanie nie odbywa się mechanicznie, ale "przez wiarę Jezusa Chrystusa" (werset 22). Wiara naszego Pana była pełną posłuszeństwa służbą dla Słowa Bożego. Taka też wiara jest warunkiem naszego usprawiedliwienia: jeśli bowiem mamy nauczyć się stosowania zasad prawdy, niezbędne jest 1) poddanie się działaniu miłości prawdy (agape), abyśmy poznawali jej zasady oraz 2) wypracowanie postawy pełnego posłuszeństwa. Dlatego sprawiedliwość Boga jest dla wierzących (werset 22). Usprawiedliwienie jest "przez odkupienie, które jest w Jezusie Chrystusie" (werset 24), ponieważ istotą ceny, jaką Pan zapłacił za człowieka, było wydanie zupełnego i doskonałego świadectwa o prawdzie, którą my obecnie poznajemy i uczymy się stosować. Ponadto, usprawiedliwienie jest "darmo, z jego łaski" (werset 24), ponieważ miłość prawdy, która jest warunkiem uczestnictwa w procesie jej poznawania, jest darem Boga dla wybranych, udzielanym na warunku wiary w Jezusa Chrystusa i podjęcia pokuty.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 3:25,26

"Jego to Bóg ustanowił przebłaganiem przez wiarę w jego krew, aby okazać swoją sprawiedliwość przez odpuszczenie, w swojej cierpliwości, przedtem popełnionych grzechów; (26) Aby okazać swoją sprawiedliwość w obecnym czasie po to, aby on był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, kto wierzy w Jezusa" (UBG)

Komentarz: w wersetach 25 i 26 apostoł Paweł nawiązuje do typicznego charakteru Zakonu, podobnie jak miało to miejsce w Rzym. 2:28,29. Tam jednak apostoł odniósł się do antytypu obrzezania i Izraela jako narodu wybranego; tutaj z kolei jest mowa o antytypie pojednania, a mianowicie Bóg ustanowił Ubłagalnię (pokrywę Arki Przymierza; nie: przebłaganie) pod Starym Zakonem do celów typicznego przebaczenia "przedtem popełnionych grzechów" po to, "Aby okazać swoją sprawiedliwość w obecnym czasie". Innymi słowy, ceremonia przebłagania, która miała związek z Ubłagalnią, reprezentowała sposób, w jaki Bóg postanowił przebaczyć grzechy w Chrystusie.

Raz w roku dokonywano pod Starym Przymierzem oczyszczenia za grzech nad Ubłagalnią, kiedy podczas Dnia Pojednania Arcykapłan kropił krwią najpierw cielca, a potem kozła ofiarnego. Według słów Pawła z Rzym. 3:25, Ubłagalnia przedstawia Pana Jezusa w jego uwielbionym stanie. Cielec przestawia człowieczeństwo naszego Pana; Arcykapłan - jego nowe stworzenie, dokonujące ofiary ciała; kozioł ofiarny - Kościół. Kropiąc krwią kozła nad Ubłagalnią, Arcykapłan pokazywał z jednej strony, że celem ofiary Kościoła jest stanowisko w chwale razem z Panem; z drugiej strony, że aby ten cel osiągnąć, niezbędna jest ofiara krwi - rezygnacja z obecnego życia na rzecz życia przyszłego. Dokonanie takiej ofiary natomiast wymaga nie mechanicznego wykonywania przepisów, ale wiary, że Bóg istnieje i nagradza tych, którzy wiernie wykonują swoje poświęcenie. To jest wiara, która rozumie, że obecna egzystencja jest marnością i dlatego rezygnuje z zaspokajania obecnych pragnień na rzecz pracy Pańskiej i nadziei przyszłej chwały. W ten sposób rozwija się w powołanych osobowość na wzór Jezusa Chrystusa, która w pełni odpowiada Boskim standardom sprawiedliwości.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 3:27-31

"Gdzież więc jest powód do chluby? Został wykluczony. Przez jakie prawo? Uczynków? Nie, przez prawo wiary. (28) Tak więc twierdzimy, że człowiek zostaje usprawiedliwiony przez wiarę, bez uczynków prawa. (29) Czy Bóg jest jedynie Bogiem Żydów? Czy też nie pogan? Istotnie, i pogan; (30) Ponieważ jeden jest Bóg, który usprawiedliwi obrzezanych z wiary i nieobrzezanych przez wiarę. (31) Czy więc obalamy prawo przez wiarę? Nie daj Boże! Przeciwnie, utwierdzamy prawo" (UBG)

Komentarz: pojęcie uczynku obejmuje dwa znaczenia: 1) czynność, działanie, które ma przynieść skutek, 2) skutek podjętego działania. W grece pierwszemu znaczeniu odpowiada praksis, drugiemu - ergon. Mówiąc w wersecie 28, że usprawiedliwienie jest "przez wiarę, bez uczynków prawa", apostoł Paweł używa greckiego ergon oznaczającego skutek. Usprawiedliwienie zatem rozumiane jako proces naprawy charakteru odbywa się dzięki działaniu wiary, która prowadzi do zrozumienia prawdy i jej posłuszeństwa. Nie odbywa się na podstawie uczynków, ponieważ nie są one motywacją działania, ale jego skutkiem. W tym sensie walor reformujący osobowość człowieka ma to, co kształtuje działanie, a nie to, co jest jego efektem. Wiara natomiast powoduje działanie, które będzie zgodne z prawem (prawdą) i w tym sensie wiara nie znosi prawa, ale je utwierdza (werset 31).

W wersecie 27 Paweł rozróżnia 'prawo wiary' i 'prawo uczynków'. Prawo uczynków jest prawem moralnym opartym o przykazania, którego przykładem jest Zakon Mojżesza. Prawo wiary jest znajomością i umiejętnością stosowania prawdy (uniwersalnych mechanizmów działania wszechświata; patrz komentarz do Rzym. 2:14,15 powyżej). Prawo uczynków wymaga kodeksu moralnego, którego poganie nie otrzymali. A jednak "Czy Bóg jest jedynie Bogiem Żydów? Czy też nie pogan? Istotnie, i pogan" (werset 29). Stąd wniosek apostoła, że metoda usprawiedliwienia udostępniona nie-Żydom nie może być oparta o kodeks moralny (prawo uczynków), a zatem musi wykorzystywać prawo wiary jako metodę usprawiedliwienia. Paweł stosuje taki argument, aby wykazać możliwość usprawiedliwienia z wiary, co nie oznacza, że prawo uczynków w postaci Zakonu jest metodą równoważną. Ostatecznie prawo wiary pozostaje jedynym środkiem usprawiedliwienia, ponieważ Zakon Mojżeszowy został dany nie dla usprawiedliwienia, ale dla objawienia, czym jest grzech (Rzym. 3:20).

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 4

Rzym. 4:1-8

"Cóż więc powiemy, co zyskał Abraham, nasz ojciec, według ciała? (2) Jeśli bowiem Abraham został usprawiedliwiony z uczynków, ma się czym chlubić, ale nie przed Bogiem. (3) Cóż bowiem mówi Pismo? Abraham uwierzył Bogu i zostało mu to poczytane za sprawiedliwość. (4) A temu, kto pracuje, zapłata nie jest uznana za łaskę, ale za należność. (5) Temu zaś, kto nie pracuje, lecz wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, jego wiara zostaje poczytana za sprawiedliwość. (6) Jak i Dawid mówi, że błogosławiony jest człowiek, któremu Bóg przypisze sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: (7) Błogosławieni, których nieprawości są przebaczone i których grzechy są zakryte. (8) Błogosławiony człowiek, któremu Pan nie poczyta grzechu" (UBG)

Komentarz: prawidłowo przetłumaczony, Rzym. 4:3 mówi, że wiara Abrahama została mu poczytana "ku sprawiedliwości", a więc jako odpowiednia w kierunku dokonania usprawiedliwienia - rzeczywistego udoskonalenia charakteru. Takie usprawiedliwienie wymaga z jednej strony usunięcia wszystkiego, co nie jest w zgodzie z prawem wiary (zobacz komentarz do Rzym. 3:27-31 powyżej), a z drugiej strony wypracowanie cech, które będą przynosić dobry owoc uczynków. Tym dwóm celom usprawiedliwienia odpowiadają pojęcia przebaczenia (odpuszczenia) i zakrycia grzechów (werset 7). Hebrajskie nassa, które oznacza przebaczać, może także oznaczać 'wziąć' lub 'zabrać', wskazuje zatem na pokutę, która dosłownie zabiera grzechy - nie pozwala ich powtórzyć. Natomiast hebrajskie kasah (zakrywać) wskazuje na szatę sprawiedliwych uczynków, którą okrywamy nasze ciała (charaktery) w nawróceniu.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 4:9,10

"Czy więc to błogosławieństwo dotyczy tylko obrzezanych, czy też nieobrzezanych? Mówimy przecież, że wiara została Abrahamowi poczytana za sprawiedliwość. (10) Jakże więc została mu poczytana? Gdy był obrzezany czy przed obrzezaniem? Nie po obrzezaniu, ale przed obrzezaniem" (UBG)

Komentarz: wersety 9 i 10 wspierają argumentację Pawła, że usprawiedliwienie zależy od wiary, a nie od przestrzegania przepisów prawa. Abraham bowiem prawa nie znał. Jedynym elementem, który dotyczył Abrahama i został później włączony jako przepis Zakonu, był obowiązek obrzezania. Jednak oświadczenie Boże o uznaniu wiary patriarchy ku usprawiedliwieniu padło zanim weszło obrzezanie. Stąd oczywisty wniosek, że usprawiedliwienie z wiary dostępne jest dla obrzezanych i nieobrzezanych i nie wymaga potwierdzenia cielesnym znakiem. Ponadto, skoro obrzezanie było pierwszym przepisem Zakonu, który musiał być wykonany przed wszystkimi innymi, argumentacja Pawła dotyczy także problemu przestrzegania przepisów prawa w celu usprawiedliwienia. Jeśli wiara Abrahama była właściwa w kierunku usprawiedliwienia bez znajomości prawa, to znaczy, że jego przestrzeganie nie jest warunkiem doskonalenia charakteru (ale jego skutkiem).

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 4:11,12

"I przyjął znak obrzezania jako pieczęć sprawiedliwości wiary, którą miał przed obrzezaniem, po to, aby był ojcem wszystkich nieobrzezanych wierzących, aby im też poczytana była sprawiedliwość; (12) I aby był ojcem obrzezania, nie tylko tych, którzy są obrzezani, ale też tych, którzy chodzą śladami wiary naszego ojca Abrahama, którą miał przed obrzezaniem" (UBG)

Komentarz: kontynuacja myśli z wersetów 1-10. Abraham miał wiarę odpowiednią w kierunku usprawiedliwienia zanim otrzymał znak obrzezki i niezależnie od tego. Stąd jego wiara jest wzorem zarówno dla Żydów, "którzy chodzą śladami wiary naszego ojca Abrahama" i mają znak obrzezania, a także nie-Żydów, którzy wierzą, nie mając obrzezania. W ten sposób potomstwo Abrahama obejmuje zarówno nasienie cielesne (Izrael według ciała, 'piasek morski'), jak i nasienie duchowe (według wiary, bez cielesnego obrzezania, 'gwiazdy niebios'; Rdz. 22:17).

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 5

Rzym. 5:5

"A nadzieja nie przynosi wstydu, ponieważ miłość Boga jest rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który został nam dany" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 6

Rzym. 6:3-5

"Czyż nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy ochrzczeni w Jezusie Chrystusie, w jego śmierci zostaliśmy ochrzczeni? (4) Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci, aby jak Chrystus został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca, tak żebyśmy i my postępowali w nowości życia. (5) Jeśli bowiem zostaliśmy z nim wszczepieni w podobieństwo jego śmierci, to będziemy też z nim wszczepieni w podobieństwo zmartwychwstania" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 7

Rzym. 7:1-6

"Czyż nie wiecie, bracia (bo mówię do znających prawo), że prawo panuje nad człowiekiem, dopóki on żyje? (2) Zamężna kobieta bowiem, dopóki mąż żyje, jest z nim związana prawem, a jeśli mąż umrze, zostaje uwolniona od prawa męża. (3) Tak więc, dopóki mąż żyje, będzie nazywana cudzołożnicą, jeśli zostanie żoną innego mężczyzny. Jeśli jednak jej mąż umrze, jest wolna od tego prawa, tak że nie będzie cudzołożnicą, choćby została żoną innego mężczyzny. (4) Tak i wy, moi bracia, zostaliście uśmierceni dla prawa przez ciało Chrystusa, abyście należeli do innego, to znaczy tego, który został wskrzeszony z martwych, abyśmy przynosili Bogu owoc. (5) Gdy bowiem byliśmy w ciele, namiętności grzechów, które się wzniecały przez prawo, okazywały swą moc w naszych członkach, aby przynosić śmierci owoc. (6) Lecz teraz zostaliśmy uwolnieni od prawa, gdy umarliśmy dla tego, w czym byliśmy trzymani, abyśmy służyli Bogu w nowości ducha, a nie w starości litery" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 8

Rzym. 8:14-18

"Wszyscy bowiem ci, którzy są prowadzeni przez Ducha Bożego, są synami Bożymi. (15) Gdyż nie otrzymaliście ducha niewoli, aby znowu się bać, ale otrzymaliście Ducha usynowienia, przez którego wołamy: Abba, Ojcze! (16) Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi. (17) A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni. (18) Uważam bowiem, że cierpienia teraźniejszego czasu nie są godne porównywania z tą przyszłą chwałą, która ma się w nas objawić" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 8:19-22

"Stworzenie bowiem z gorliwym wypatrywaniem oczekuje objawienia synów Bożych. (20) Gdyż stworzenie jest poddane marności, nie dobrowolnie, ale z powodu tego, który je poddał, w nadziei; (21) Że i samo stworzenie będzie uwolnione z niewoli zniszczenia do chwalebnej wolności dzieci Bożych. (22) Wiemy bowiem, że całe stworzenie razem jęczy i razem cierpi w bólach rodzenia aż dotąd" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 8:29,30

"Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi. (30) Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też uwielbił" (UBG)

Komentarz: celem powołania ewangelicznego jest stworzenie istot na obraz Boga przedstawiony w Jezusie Chrystusie poprzez utożsamienie ich charakteru z charakterem Pana. Nie wszyscy jednak tę sposobność w obecnym wieku Ewangelii otrzymują, ale tylko ci, którzy zostali przez Boga uznani (wybrani) z przeznaczeniem do powołania, w którym otrzymują ducha ofiarniczej miłości agape i doświadczają nowego narodzenia. Zrodzenie z ducha jest początkiem pracy w kierunku rzeczywistego usprawiedliwienia charakteru, a ci spośród wybranych, którzy z sukcesem ten proces przejdą, zostaną także uwielbieni w zmartwychwstaniu do nieśmiertelności w Boskiej naturze.

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 9

Rzym. 9:6-16

"Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem. (7) Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. (8) To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo. (9) Takie bowiem jest słowo obietnicy: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna. (10) A nie tylko to, ale i Rebeka, gdy poczęła z jednego mężczyzny, naszego ojca Izaaka; (11) Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje; (12) Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu; (13) Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem. (14) Cóż więc powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy? Nie daj Boże! (15) Mówi bowiem do Mojżesza: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, a zlituję się, nad kim się zlituję. (16) A więc nie zależy to od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, ale od Boga, który okazuje miłosierdzie" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 11

Rzym. 11:16-24

"Ponieważ jeśli zaczyn jest święty, to i ciasto, a jeśli korzeń jest święty, to i gałęzie. (17) Jeśli zaś niektóre z gałęzi zostały odłamane, a ty, który byłeś dzikim drzewem oliwnym, zostałeś wszczepiony zamiast nich i stałeś się uczestnikiem korzenia i tłustości drzewa oliwnego; (18) Nie wynoś się nad gałęzie. Jeśli jednak się wynosisz, wiedz, że nie ty podtrzymujesz korzeń, lecz korzeń ciebie. (19) Ale powiesz: Odłamane zostały gałęzie, abym ja został wszczepiony. (20) Słusznie, z powodu niewiary zostały odłamane, ty zaś trwasz przez wiarę. Nie pysznij się, ale się bój. (21) Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził naturalnych gałęzi, wiedz, że i ciebie nie oszczędzi. (22) Spójrz więc na dobroć i srogość Boga: srogość dla tych, którzy upadli, a dla ciebie dobroć, jeśli będziesz trwał w tej dobroci. W przeciwnym razie ty też będziesz wycięty. (23) Lecz i oni, jeśli nie będą trwali w niewierze, zostaną wszczepieni, gdyż Bóg ma moc ponownie ich wszczepić. (24) Jeśli bowiem ty zostałeś wycięty z dzikiego z natury drzewa oliwnego, a wbrew naturze zostałeś wszczepiony w szlachetne drzewo oliwne, o ileż bardziej ci, którzy są gałęziami naturalnymi, wszczepieni zostaną w swoje własne drzewo oliwne!" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzym. 11:25-32

"Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zatwardziałość po części przyszła na Izrael, dopóki nie wejdzie pełnia pogan. (26) I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba. (27) A to będzie moje przymierze z nimi, gdy zgładzę ich grzechy. (28) Tak więc co do ewangelii są nieprzyjaciółmi ze względu na was, lecz co do wybrania są umiłowani ze względu na ojców. (29) Nieodwołalne są bowiem dary i powołanie Boże. (30) Jak bowiem wy kiedyś nie wierzyliście Bogu, ale teraz dostąpiliście miłosierdzia z powodu ich niewiary; (31) Tak i oni teraz stali się nieposłuszni, aby z powodu miłosierdzia wam okazanego i oni miłosierdzia dostąpili. (32) Bóg bowiem zamknął ich wszystkich w niewierze, aby się nad wszystkimi zmiłować" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Rzymian 12

Rzym. 12:1

"Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest wasza rozumna służba" (UBG)

Kontekstowe tematy Biblijne:

[]

Słowa kluczowe: list do Rzymian komentarz opracowanie interpretacja rozważanie streszczenie
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska (2017)
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 16-10-2019


komentarzbiblijny.pl