komentarzbiblijny.pl

Strona współpracuje z popularnymi przeglądarkami. Jeśli nie wyświetla się poprawnie w wersji desktop, skorzystaj z wersji mobilnej.

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Rzym. 12:1 [stawiajcie ciała wasze jako ofiarę żywą, świętą]

"A zatem upraszam was, bracia, przez wzgląd na przejawy współczucia Bożego, abyście oddali swoje ciała jako ofiarę żywą, świętą, godną upodobania Boga, na świętą służbę pełnioną waszą zdolnością rozumowania." (NW)

Streszczenie komentarza: jesteśmy ożywieni w poświęceniu, kiedy Bóg udziela nam chrztu swoim duchem. W ten sposób, będąc prowadzeni udzieloną nam przez Boga wiarą, umieramy jako człowiek oddalony od spraw Bożych, powstając jednocześnie do nowego, duchowego życia jako "nowe stworzenie". W tym stanie składamy Bogu ofiary żywe i święte, zużywając nasze ziemskie ciała dla celów Bożej służby.

Rzym. 12:1 zwykle bywa rozumiany jako zachęta do poświęcenia - jeśli mamy wiarę, to zróbmy z niej dobry użytek i poświęcajmy się Bogu. Bliższe spojrzenie na ten tekst pokazuje jednak, że nie my sami siebie poświęcamy, ale raczej oddajemy Bogu swoje ciała "jako ofiarę żywą, świętą [poświęconą]" (Rzym. 12:1 NW). Możemy zatem składać Bogu ofiarę, tylko jeśli jesteśmy poświęceni i ożywieni w chrzcie duchem, przy czym sami z siebie nie mamy mocy się w ten stan wprowadzić. Nie możemy ofiarować naszych ciał jako żywych i świętych, ponieważ takowych nie posiadamy. Abyśmy je posiadali, potrzebna jest najpierw interwencja Pana Boga.

Dlaczego mówimy, że tylko Bóg poświęca i ożywia - ponieważ narzędziem, przez które te rzeczy się w nas dokonują, jest wiara prowadzona Boską miłością ofiarniczą agape. Tylko Bóg może udzielić człowiekowi takiej wiary. Sami nie jesteśmy w stanie jej w sobie wzbudzić; "Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga" ( BT). Bóg natomiast obdarza swoją wiarą tylko tych, których wcześniej uznał i do tego celu przeznaczył (). "A zatem nie zależy to od chcącego ani od biegnącego, lecz od Boga, który okazuje miłosierdzie" ( NW).

Udzielając człowiekowi wiary, Bóg inicjuje proces przemiany. Mając wiarę, widzimy, że nasze życie daleko odbiega od tego wzoru, który pozostawił nam nasz Mistrz. I nie tylko to widzimy, ale także pragniemy to zmienić, "Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas, pomnych na to, że skoro Jeden umarł za wszystkich, to wszyscy pomarli. A właśnie za wszystkich umarł po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał" ( BT). I tutaj dochodzimy do sedna, ponieważ aby wejść w ślady Jezusa Chrystusa, musimy najpierw doświadczyć w jego dwóch elementach: poświęceniu i ożywieniu.

Apostoł Paweł określa poświęcenie mianem 'zanurzenia w śmierć z Jezusem Chrystusem' (). Nie chodzi o śmierć fizyczną, ale duchową: tym, co przestaje istnieć, jest nasze dotychczasowe życie z jego grzechami i wartościami oddalonymi od Boga. Paweł mówi o tym najwyraźniej w Rzym. 6:6, pisząc, "iż [przez zanurzenie w śmierć; patrz Rzym. 6:4] nasza stara osobowość zawisła z nim na palu, żeby nasze grzeszne ciało stało się nieczynne, abyśmy już dłużej nie byli niewolnikami grzechu" (BT). Zatem, prowadząc nas przez wiarę do pokuty, Bóg poświęca na śmierć nasze dotychczasowe życie. Jednocześnie w ten sposób stajemy się Bożymi świętymi - przez poświęcenie jesteśmy bowiem także oddzieleni od spraw tego świata, a przeznaczeni do służby Bożej, "do odwzorowania według obrazu jego Syna" (Rzym. 8:29 NW).

Abyśmy jednak mogli podjąć pracę przeobrażania naszych charakterów na obraz Jezusa Chrystusa, samo poświęcenie nie wystarczy. Musimy bowiem nie tylko umrzeć naszym dotychczasowym życiem, ale także musimy zacząć żyć życiem nowym, oddanym dla Boga. I tego właśnie dotyczy ożywienie - przez pokutę uśmierciliśmy dawnego człowieka, przez nawrócenie do Chrystusa rodzi się człowiek nowy, "nowe stworzenie" (Jn. 3:3-8; ). Bardzo jednoznacznie opisał tę zmianę apostoł Paweł w  - "zrzućcie starą osobowość razem z jej praktykami [poświęcenie] i przyodziejcie się w nową osobowość [ożywienie]" (NW). Podobnie w Ef. 4:22-24 - "macie bowiem odrzucić starą osobowość, która odpowiada waszemu poprzedniemu sposobowi postępowania i która ulega skażeniu według swych zwodniczych pragnień, a macie się odnowić w sile pobudzającej wasz umysł i przyoblec się w nową osobowość..." (NW).

Jeśli zatem zostaliśmy przez wiarę poświęceni i ożywieni w chrzcie duchem, powinniśmy zgodnie z Rzym. 12:1 podjąć pracę codziennego składania Bogu ofiary żywej i świętej. Paweł pisze o oddawaniu naszych ciał, ponieważ z oczywistych powodów wszystko, co możemy uczynić - każdą pracę uczenia się Słowa Bożego, nauczania, ewangelizacji i jakikolwiek dobry uczynek - czynimy, wykorzystując nasze cielesne narzędzie. Niemniej, jeśli chcemy mówić o sprawach duchowych językiem Biblijnym, nie mówmy, że to my się poświęcamy - że to my poświęcamy nasze ciała. Poświęca nas Bóg, który działa w nas swoim duchem i przez swoją wiarę. Jest to także zgodne z Biblijnym użyciem greckiego hagiazo, które ilekroć się pojawia w Nowym Testamencie na określenie poświęcenia, nie dotyczy poświęcenia się przez nas Bogu, ale poświęcenia nas przez Boga (zobacz Rzym. 15:16; ; ; 1 Tes. 5:23; Hbr. 2:11). Poświęcić do pełnienia świętej służby w duchowej świątyni Bożej może bowiem tylko jej Właściciel (1 Kor. 3:16,17).


Słowa kluczowe: Rzym. 12:1, hagiazo, poświęcenie, chrzest duchem
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
NW - przekład Nowego Świata
BT - Biblia Tysiąclecia
BW - Biblia Warszawska
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 04-09-2017


komentarzbiblijny.pl