komentarzbiblijny.pl

"A jeśli ktoś uważa, że coś wie, to jeszcze nie wie tak, jak wiedzieć należy ... Po części bowiem poznajemy i po części prorokujemy" (1 Kor. 8:2, 13:9)

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do Dn. 11:31-35 [obrzydliwość spustoszenia]

"I ramiona z niego się podniosą; i zbezczeszczą sanktuarium, twierdzę, i usuną ofiarę ustawiczną. I zostanie ustawiona obrzydliwość, która sprowadza spustoszenie" (NW)

Streszczenie komentarza: obrzydliwość spustoszenia, o której mówi prorok Daniel w Dn. 11:31, jest wydarzeniem o podwójnym charakterze. W typie obrzydliwość (pogańskie wojska Rzymu) sprowadziła spustoszenie na świątynię jerozolimską (Sanktuarium), burząc ją w 70 r. n.e. i odejmując w ten sposób ofiarę ustawiczną (ofiary składane w świątyni). W antytypie pogańskie nauki i praktyki stanęły w miejscu świętym (duchowej świątyni wierzących w Chrystusa), odejmując tym samym ofiarę ustawiczną (wprowadzając do kościoła szereg błędów dotyczących m.in. sensu i istoty ofiary Jezusa Chrystusa). Kościół instytucjonalny, który w ten sposób odszedł od prawdy, sięgnął po władzę cywilną, aby następnie wykorzystać ją do pustoszenia Bożej świątyni, tzn. prześladowania i fizycznej eliminacji tych, którzy odważali się potępiać jego nauki niezgodne z Biblią i niebiblijne praktyki.

Jedenasty rozdział księgi Daniela opowiada historię współzawodnictwa dwóch królów: króla północy i króla południa. Badacze Biblii generalnie zgadzają się co do tego, że proroctwo obejmuje znaczny okres czasu, długości przynajmniej kilkuset lat, w czasie którego zmienia się także tożsamość obu królów. Przedmiotem komentarza nie jest jednak analiza całego rozdziału, a bardzo konkretny fragment: Dn. 11:31-35. To zainteresowanie ma także swoje szczególne źródło, którym jest Dn. 11:31 i zawarta w tym wersecie wzmianka nt. obrzydliwości spustoszenia. O obrzydliwości spustoszenia czytamy w kilku miejscach w Piśmie. Wspomina o tym także (choć nie dosłownie w tej formie), Dn. 12:11, a przede wszystkim mówi o obrzydliwości nasz Pan Jezus w . Ponieważ słowa Jezusa są częścią złożonego znaku udzielonego uczniom na pytanie o zburzenie Jerozolimy, wtórą obecność i zakończenie obecnego wieku, właściwe zrozumienie sensu obrzydliwości ma ogromne znaczenie nie tylko dla Żydów słuchających Daniela, ale także dla chrześcijan słuchających Jezusa ().

Obrzydliwość spustoszenia - figura i pozafigura

O tym, czym jest obrzydliwość spustoszenia, tak na prawdę mówi ten sam Dn. 11:31. Nie trudno zauważyć bowiem pewną równoległość w opisie pierwszej i drugiej części tego wersetu. Obrzydliwość spustoszenia jest tak nazwana z powodu 1) zbeszczeszczenia sanktuarium (spustoszenie) oraz 2) usunięcia ofiary ustawicznej (obrzydliwość). Jeśli mówimy o Sanktuarium i o ofierze ustawicznej, pierwsze skojarzenie dotyczy Przymierza Zakonu, w ramach którego funkcjonowała świątynia (Sanktuarium), w której składane były ofiary. Jeśli łączyć wypełnienie Dn. 11:31 z Przymierzem Zakonu, nie ma wątpliwości co do tego, kiedy i w jaki sposób to proroctwo się wypełniło: w 70 r. n.e. świątynia w Jerozolimie została spustoszona, kładąc jednocześnie kres składaniu ofiar w tym miejscu (odjęcie ofiary ustawicznej), za sprawą pogańskich wojsk rzymskich (obrzydliwości sprowadzającej spustoszenie). Już tutaj widać pewną prawidłowość, która dokładnie powtórzy się w pozafigurze tego wydarzenia: pogaństwo (obrzydliwość) usuwające ofiarę ustawiczną i używające władzy cywilnej (środków przymusu) w celu niszczenia Bożej świątyni.

Skąd jednak wiemy, że taka pozafigura miała mieć miejsce? Wskazują na to bezpośrednio dwie przesłanki. Po pierwsze, Sanktuarium i ofiara ustawiczna pod Przymierzem Zakonu mają swój antytyp pod Nowym Przymierzem: ofiarą ustawiczną jest raz uczyniona i na zawsze skuteczna (Hbr. 7:27, 8:6, 9:28); świątynią Bożą są wybrani, w których działa Boży duch (1 Kor. 3:16,17). Druga wskazówka pochodzi z Dn. 11:31, czyli z tego samego wersetu, który mówi o obrzydliwości. Mianowicie, pojawia się tam pewna dwuznaczność, która w zależności od przetłumaczenia będzie wskazywała na obrzydliwość w typie lub antytypie. Jeśli zatem weźmiemy tłumaczenie Biblii Tysiąclecia, dowiemy się, że "Wojsko jego wystąpi, by zbezcześcić świątynię" - "wojsko jego", czyli wojsko króla opisanego w poprzedzających wersetach, którym jest Rzym. Ta zapowiedź wypełnia się w typie, kiedy to w 70 r. n.e. Rzymianie niszczą świątynię w Jerozolimie i kładą kres składanej tam ofierze ustawicznej.

Jest jednak i druga możliwość przetłumaczenia Dn. 11:31, którą wybrali tłumacze przekładu Nowego Świata: "I ramiona z niego się podniosą". Ramię w Biblii może oznaczać wojsko, jak widzieliśmy powyżej (por. Ez. 30:24,25), ale może także oznaczać przedstawiciela; kogoś związanego z władcą i wypełniającego jego plany. W tym sensie Chrystus jest nazwany ramieniem Boga - jest On Boskim narzędziem, ale nie Bogiem we własnej osobie (Iz. 40:10,11). Dzisiaj też powiemy, że jedna organizacja może być zbrojnym ramieniem drugiej, np. dzisiejsze Państwo Islamskie jest zbrojnym ramieniem sunnitów - jest z sunnitami powiązane i wyraża ich interesy, ale nie są to jednak byty tożsame. W ten sposób także proroctwo Dn. 11:31 wskazuje, że linię postępowania Rzymu, który "będzie potępiał święte przymierze" (Dn. 11:30), będzie kontynuował inny król - król, którego władza sięga korzeniami władzy cesarstwa i który śladem Rzymu występuje przeciw ludowi Bożemu, nie jest jednak z Rzymem tożsamy.

Zburzenie Sanktuarium i odjęcie ofiary ustawicznej w antytypie

Działalność owego króla jest opisana w całym fragmencie Dn. 11:31-35, a jego tożsamość stanie się jasna, jeśli rozważymy, co w antytypie oznacza zburzenie Sanktuarium i odjęcie ofiary ustawicznej. Przede wszystkim zauważmy kolejność: to obrzydliwość jest przyczyną spustoszenia, nie na odwrót. Obrzydliwość natomiast jest w Biblii wielokrotnie utożsamiana z duchowym odstępstwem, czy wręcz bałwochwalstwem (Pwt. 29:17; 1 Kr. 11:5,7; 2 Kr. 23:13; 2 Kn. 15:8). Świątynią, jak już wcześniej zauważyliśmy, jest wybrany lud Boży wierzący w Jezusa Chrystusa. Jego spustoszenie jest określone w Dn. 12:7 jako 'kruszenie mocy ludu świętego' (NW). Objawienie nie pozostawia wątpliwości, że to 'kruszenie' to także fizyczna annihilacja świętych "dla Słowa Bożego i dla świadectwa, jakie mieli" (Obj. 6:9 BT). Przyczyną tego prześladowania (spustoszenia) Kościoła miała być "obrzydliwość (odstępstwo), która sprowadza spustoszenie" (Dn. 11:31 NW).

Warto zauważyć związek obrzydliwości z odjęciem ofiary ustawicznej. Kiedy Izrael odchodził od Boga Jahwe do innych bogów, zawsze wiązało się to także z odjęciem ofiary ustawicznej, tj. ofiary, zamiast Jedynemu Bogu, zaczęły być składane bogom innym. Podobnie w przypadku Izraela duchowego. Demontaż ofiary ustawicznej rozpoczął się już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, kiedy to zamiast Boga Jedynego wprowadzono do antytypicznej świątyni wierzących boga trójjedynego. Później przyszedł czas na kolejne odstępstwa z koronnym błędem głoszącym, że odtąd jedyna ofiara Jezusa Chrystusa nie jest już wystarczająca i trzeba go ofiarowywać każdego dnia od nowa podczas mszy. Te i wiele innych błędów sprawiły, że w Bożej świątyni stanęła obrzydliwość fałszywej doktryny.

Jednocześnie prorok Daniel wskazuje, że pokazanie się obrzydliwości w miejscu świętym miało otworzyć drogę do jego spustoszenia. W typie spustoszenia dokonało wojsko podległe świeckiej władzy Rzymu i podobnie w antytypie. Odstępczy kościół miał w którymś momencie ująć także władzę świecką i wykorzystać jej wpływy do 'kruszenia mocy ludu świętego' (Dn. 12:7). Przejęcie przez kościół rzymski także władzy świeckiej dopełniło zatem dzieła ustanawiania 'obrzydliwości, która sprowadza spustoszenie'. Dalszy opis, który znajdujemy w Dn. 11:32-35, jest opisem czasu, w którym system papieski cieszył się pełnią władzy, a lud Boży był 'przez szereg dni doprowadzany do potknięcia - mieczem i płomieniem, pojmaniem i grabieżą' (Dn. 11:33 NW). Warto przyjrzeć się bliżej kilku szczegółom, które na ten temat zawarł prorok Daniel w Dn. 11:32-35:

Obrzydliwość spustoszenia i 'kruszenie mocy ludu świętego'

"Tych zaś, co przestępują przymierze, nakłoni do przewrotności pochlebstwami" (Dn. 11:32 BT) - ci z powołanych, którzy nie trwali wiernie przy Jezusie Chrystusie, łatwo dali się nakłonić do jeszcze większego nieposłuszeństwa obietnicą i perspektywami władzy, zaszczytów i bogactwa związanymi z uczestnictwem w systemie władzy cywilno-religijnej (por. Łk. 16:10);

"jednak ludzie, którzy znają swego Boga, wytrwają i będą działali" (Dn. 11:32 BT) - przeciwnikowi Bożemu w żadnym okresie dziejów nie udało się zwieść stu procent wierzących. Zawsze byli ludzie, którym zależało przede wszystkim na posłuszeństwie Bogu wynikającym z zapisów Biblijnych, i tacy 'trwali i działali', wykonując pracę ewangelizacji, nauczania, a w późniejszych wiekach także tłumaczenia i rozpowszechniania Słowa Bożego;

"Mędrcy spośród ludu pouczą wielu, polegną jednakże od miecza i ognia, w więzieniach i przez łupiestwa - do pewnego czasu" (Dn. 11:33 BT) - mędrcami są ci, o których w wersecie 32 powiedziano, że "wytrwają i będą działali". Oni oczywiście byli dla kościoła rzymskiego największym zagrożeniem i byli w związku z tym prześladowani, więzieni i pozbawiani życia;

"Ale gdy będą doprowadzani do potknięcia, otrzymają wspomożenie niewielką pomocą; a wielu się do nich przyłączy, używając pochlebstw" (Dn. 11:34 NW) - niewielką pomocą dla walczącego ludu Bożego okazała się Reformacja. Wierni Słowu Bożemu mogli uzyskać w krajach protestanckich schronienie przed inkwizycją i nieco więcej swobody w prowadzeniu duchowej działalności. Niestety, w walce przeciw reformacji przeciwnik użył metod, które okazały się skuteczne w korumpowaniu wczesnego kościoła ('pochlebstw'), dopuszczając reformatorów do świeckiej władzy, zaszczytów i dóbr (por. Dn. 11:32);

"I niektórzy z wnikliwych zostaną doprowadzeni do potknięcia, aby z ich powodu dokonywano uszlachetniania oraz by oczyszczano i wybielano, aż do czasu końca; gdyż jest to jeszcze na czas wyznaczony" (Dn. 11:35 NW) - doprowadzanie wiernych do potknięcia prześladowaniami organizowanymi przez kościół rzymski i jego inkwizycję miało także efekt w postaci ich 'uszlachetnienia, oczyszczenia i wybielenia' - zachowując wierność do końca, zapewnili sobie miejsce w chwale z Chrystusem, gdzie otrzymują białe, długie szaty - symbol czystości (Obj. 6:9-11). Prześladowania miały trwać "do czasu końca", z nastaniem którego moc kruszenia ludu Bożego miała zostać systemowi papieskiemu odjęta przez innego 'króla', opisanego w kolejnych wersetach księgi Daniela (Dn. 11:36-45).


Słowa kluczowe: Dn. 11:31-35, obrzydliwość spustoszenia, proroctwo
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
BT - Biblia Tysiąclecia
NW - przekład Nowego Świata
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 29-07-2020


komentarzbiblijny.pl