komentarzbiblijny.pl

"A jeśli ktoś uważa, że coś wie, to jeszcze nie wie tak, jak wiedzieć należy ... Po części bowiem poznajemy i po części prorokujemy" (1 Kor. 8:2, 13:9)

jesteś tutaj: > > > >


Komentarz do 1 Tm. 2:4-6 [okup świadectwem czasów jego]

"Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy. (5) Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus; (6) Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie" (UBG)

Streszczenie komentarza: Jezus przyszedł, aby swoimi naukami i przykładem doskonałego posłuszeństwa dać świadectwo prawdzie, a tym samym spełnić funkcję pośrednika między Bogiem i niedoskonałym człowiekiem. Jednocześnie, nasz Pan pokazał, w jaki sposób powinien postąpić Adam, aby nie upaść. Jego ofiara stała się w ten sposób okupem - odpowiednią ceną za przestępstwo naszego praojca. Okup jest za wszystkich, co nie tylko oznacza, że został złożony na rzecz całej ludzkości, ale także wszyscy z niego skorzystają, kiedy z woli Bożej zostaną zbawieni (uwolnieni od grzechu i jego skutków) i pouczeni o drogach Pańskich.

Bóg jest dawcą prawa. Nie tylko "prawa księżyca i gwiazd", czyli zasad świata naturalnego, ale także dawcą "prawa ducha", czyli zasad postępowania (Jer. 31:35; Rzym. 8:2). Nie podlega dyskusji fakt, że wszyscy podlegamy prawom fizyki. Nie mogę zdecydować, że któreś z praw natury w którymś momencie pominę. Nie tak rzecz się ma z prawami ducha, które ludzkość przekracza częściej niż je zachowuje. Fundamentalną rolę odgrywa tutaj problem braku wiary/ zaufania do Boga, ale nie mniej podstawowy jest problem braku znajomości. W istocie Biblijna narracja o grzechu pierworodnym pokazuje te dwie przyczyny jako źródło oddalenia człowieka od Boga. Z jednej strony, widząc Ewę z zakazanym owocem, Adam błędnie wywnioskował, że umrze, ponieważ jest ze swoją żoną jednym ciałem. Z drugiej strony, nie zaufał Bogu. Zamiast w pełni posłuszeństwa i wiary trzymać się Bożego zakazu, popadł w panikę i postanowił ratować swoje życie za wszelką cenę (zobacz artykuł pt. ). Jezus Chrystus przyszedł, aby pokazać, w jaki sposób powinien postąpić Adam, aby nie upaść.

Myśl tę rozwija apostoł Paweł w badanym fragmencie 1 Tm. 2:4-6. Zwłaszcza w części b szóstego wersetu, który niestety zwykle bywa nieprawidłowo tłumaczony. Tekst oryginału nie mówi, że Jezus wydał siebie na okup "na świadectwo" - w oryginale świadectwo jest rzeczownikiem w mianowniku, natomiast przyimek 'na' w ogóle nie występuje. Podobnie czas - Paweł nie pisze o właściwym czasie, ale o 'czasach jego'. Stąd właściwie przetłumaczony werset szósty mówi o Jezusie, że wydał samego siebie "na okup za wszystkich, świadectwo czasów jego". Jest to myśl spójna z oświadczeniem naszego Pana, który w rozmowie z Piłatem określił cel swojej misji: "Ja po to się narodziłem i po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie" (Jn. 18:37). Zatem okupem, który zapłacił Chrystus za ludzkość, było wydanie świadectwa o prawdzie w 'czasach jego' - podczas jego ziemskiej służby. To jest wartość, która była niezbędna dla podniesienia człowieka z grzechu do stanu doskonałości, abyśmy wpatrując się w obraz doskonałości Pana, mogli w ten sam obraz chwały się przemieniać (2 Kor. 3:18).

Słowo 'okup', którym posługujemy się w języku polskim na określenie wartości ofiary Jezusa Chrystusa, to greckie antilytron - cena odpowiadająca/ równoważna [G0487]. Ofiara zbawienia była zatem adekwatną odpowiedzią na grzech. Adekwatną bynajmniej nie dlatego, że skoro Adam stracił życie, Jezus też musiał je stracić. Odkupienie nie jest zadośćuczynieniem. Ale - wcześniej cytowałem Pana Jezusa - jest świadectwem. W Rzym. 5:18,19 apostoł Paweł wyjaśnia istotę równoważności ofiary odkupienia: "Tak więc, jak przez przestępstwo jednego na wszystkich ludzi spadł wyrok ku potępieniu, tak też przez sprawiedliwość jednego na wszystkich ludzi spłynął dar ku usprawiedliwieniu dającemu życie. (19) Jak bowiem przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wielu stało się sprawiedliwymi". Werset 18 czyni paralelę między przestępstwem (niesprawiedliwym czynem), a czynem sprawiedliwym (gr. dikaioma); werset 19 bardziej ogólnie kontrastuje posłuszeństwo i nieposłuszeństwo. Warto jednak zwrócić uwagę na tekst grecki, który kontrastuje parakoe [G3876] - 'nieuważne słuchanie' z hupakoe [G5218] - 'słuchaniem uważnym'.

W jaki zatem sposób Zbawiciel zapewnił 'cenę odpowiadającą' za przestępstwo Adama? Po pierwsze, zgodnie z wersetem 19, treścią swoich nauk podkreślających właściwe rozumienie sensu prawa - zgodnie z jego duchem, a nie jedynie literą (zobacz wykład ). Grzech Adama, jak wcześniej pisałem, polegał na niezrozumieniu Bożego przykazania. Ale polegał także na braku zaufania do Boga i na tym punkcie Jezus został wypróbowany dokładnie w taki sposób, jak Adam. Adam bowiem stanął ze śmiercią twarzą w twarz, kiedy zobaczył Ewę z owocem; Jezus, kiedy zawieszony na krzyżu, utracił społeczność ze swoim Ojcem i nie mógł zrozumieć, dlaczego (). Mógł przecież uchybić w swojej misji, przez co czekałaby go już tylko śmierć bez nadziei zmartwychwstania. Nasz Pan jednak, przeciwnie niż Adam, zaufał Bogu i jemu powierzył swoje życie, czym zapewnił ten element ceny równoważnej, o którym pisał Paweł w Rzym. 5:18 - sprawiedliwy czyn w godzinie swojej śmierci. I tak swoim nauczaniem i przykładem zaufania do Ojca Jezus pokazał, w jaki sposób powinien postapić Adam, aby nie zgrzeszyć, czym też zapewnił odpowiednią cenę odkupienia ludzkości z grzechu.

Z tego wynika sens, w jakim Pan Jezus jest pośrednikiem między Bogiem i ludźmi. Bóg jest Stwórcą i Prawodawcą. Jego stworzenie - człowiek - nie rozumie Jego praw i nie ufa Jemu samemu, stawiając strach przed śmiercią ponad posłuszeństwo. Przychodzi Jezus Chrystus, który swoim nauczaniem wyjaśnia sens przykazań, a swoim niezachwianym posłuszeństwem w chwili zwątpienia daje przykład zaufania większego niż śmierć. W liście do Hebrajczyków apostoł Paweł pisze o uświęceniu, które jest wynikiem odkupienia zapewnionego przez Pana, wymieniając dokładnie te dwa elementy: "Zarówno bowiem ten, który uświęca, jak i uświęceni, z jednego są wszyscy. Z tego powodu nie wstydzi się nazywać ich braćmi; (12) Mówiąc: Oznajmię twoje imię moim braciom, pośród zgromadzenia będę ci śpiewał. (13) I znowu: Będę pokładał w nim ufność. I znowu: Oto ja i dzieci, które dał mi Bóg. (14) Ponieważ zaś dzieci są uczestnikami ciała i krwi, i on także stał się ich uczestnikiem, aby przez śmierć zniszczyć tego, który miał władzę nad śmiercią, to jest diabła; (15) I aby wyzwolić tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegali niewoli" (Hbr. 2:11-15).

Jeśli Nowy Testament pisze, że Jezus odkupił nas swoją krwią lub przez swoją śmierć, to jest bardziej symboliczne nawiązanie właśnie do tego ostatniego doświadczenia, które zostało zapieczętowane w momencie śmierci Pana. W przeczytamy na przykład, że w nim "mamy odkupienie przez jego krew". Apostoł dodaje jednak jeszcze w tym samym zdaniu: "Którą [łaskę] nam hojnie okazał we wszelkiej mądrości i roztropności". Bóg nie potrzebował rozlania krwi swojego pierworodnego syna, żeby przebaczyć człowiekowi grzech. To człowiek potrzebował być uwolniony, ponieważ 'z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlega niewoli'. Ofiarę Zbawiciela właściwie wykorzystujemy, jak pisze Paweł, "we wszelkiej mądrości i roztropności", kiedy z nauk i postępowania Pana wyciągamy wnioski na temat własnego postępowania i przybliżamy się do Boga w posłuszeństwie prawdy i zaufaniu wykraczającym poza obecne życie. Nawet więcej trzeba powiedzieć, fakt, że Bóg dał "okup za wszystkich" nie znaczy tylko, że każdy może z niego skorzystać. To znaczy, że z woli Boga każdy z niego skorzysta.

O tym pisze najwyraźniej apostoł Paweł w 1 Tm. 2:4 - "Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy". Mówimy tutaj o Bogu, który "chce". To nie jest pobożne życzenie człowieka, którego plany mogą, w części lub w całości, zawieść. Jeśli okup jest za wszystkich, wówczas każdy z niego skorzysta w tych dwóch elementach wymienionych przez Pawła. Zatem po pierwsze, wolą Boga jest zbawienie wszystkich. Wykorzystane tutaj greckie sozo [G4982] posiada wachlarz znaczeń związanych z odsunięciem rzeczy niepożądanych. W przypadku uniknięcia niebezpieczeństwa może być przetłumaczone jako ratunek; jeśli unikamy śmierci, jako ocalenie; jeśli wracamy do zdrowia po chorobie, jako wyzdrowienie ('odsunięcie' choroby). A więc apostoł mówi o uwolnieniu. Wcześniej cytowałem Hbr. 2:15 mówiący o tym, że jesteśmy w niewoli lęku przed śmiercią. Ten lęk przestaje jednak być udziałem tych, którzy wierzą, że Bóg wskrzesił Jezusa Chrystusa. Ci, którzy nie wierzą, przekonają się o tym naocznie w Królestwie, kiedy kolejni zmarli będą powracać do życia podczas powszechnego zmartwychwstania.

Można jednak zbawienie widzieć znacznie szerzej, jako uwolnienie ludzkości od wszelkich skutków upadku. W czytamy, że człowiek otrzyma w Królestwie Chrystusa 'wolność chwały', tzn. każdy, kto będzie tylko chciał skorzystać ze sposobności przyjścia do Boga, będzie ją miał. Wszelkie czynniki, które nas dzisiaj w tym ograniczają związane z grzechem i jego skutkami, zostaną usunięte. Tej wolności doświadczy każdy człowiek jako wynik złożonej przez Chrystusa ofiary odkupienia. Drugim wynikiem będzie udzielenie ludzkości poznania prawdy. Nie będzie deficytu pod tym względem w Królestwie Chrystusa, "bo ziemia będzie napełniona poznaniem PANA, tak jak wody okrywają morze" (Iz. 11:9). W ten sposób okup nie tylko został złożony za wszystkich, ale i wszyscy z niego skorzystają. poświęcenia, otwarta dla naśladowców Chrystusa w wieku Ewangelii, zostanie w Królestwie zastąpiona Drogą Świętą, która zostanie udostępniona zmartwychwstałej ludzkości - szerokim gościńcem, na którym "nawet głupcy, nie zbłądzą". Idąc nim, "Odkupieni PANA powrócą i przyjdą na Syjon ze śpiewem, a wieczna radość będzie na ich głowach. Dostąpią radości i wesela, a smutek i wzdychanie znikną" ().


Słowa kluczowe: 1 Tm. 2:4-6, antilytron, okup za wszystkich
 
Przekłady wykorzystane w komentarzu Biblijnym:
UBG - Uwspółcześniona Biblia Gdańska
 
Data publikacji:
Ostatnia aktualizacja: 05-05-2024


komentarzbiblijny.pl