Ofiara ciała

Sens ofiary ciała być może najpełniej wyraża prorocza zapowiedź naszego Pana: "Dlatego przychodząc na świat, mówi: Ofiary ani daru nie chciałeś, ale przygotowałeś mi ciało. (6) Całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się tobie. (7) Wtedy powiedziałem: Oto przychodzę – na początku księgi jest napisane o mnie – abym spełniał twoją wolę, o Boże" (Hbr. 10:5-7). Ciało było dla naszego Zbawiciela narzędziem wypełniania woli Ojca. Co było Jego wolą, o tym mówi Pan w Jn. 18:37 - "Ja po to się narodziłem i po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie" (Jn. 18:37). Przez 3,5 roku wiernej służby ciało służyło Zbawicielowi wyłącznie w jednym celu: ogłaszania królestwa (Mt. 4:17,23). Nie zakładaniu rodziny, nie budowaniu majątku, nie robieniu kariery i zdobywaniu sławy, nie żadnemu innemu celowi, który byłby związany z doczesną egzystencją. Wręcz przeciwnie, apostoł Paweł pisze o Jezusie, że "ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i ... uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej" (Flp. 2:6-8).

Ten sam sens ma ofiara ciała w przypadku wierzących. Pan Jezus pozostawił swoim naśladowcom w testamencie czynienie uczniów z ludzi ze wszystkich narodów (Mt. 28:19,20), a więc zadanie analogiczne do tego, które sam realizował. Do Koryntian apostoł Paweł napisze, że Bóg "był w Chrystusie, jednając świat z samym sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, i nam powierzył to słowo pojednania. (20) Tak więc w miejsce Chrystusa sprawujemy poselstwo, tak jakby Bóg upominał was przez nas. W miejsce Chrystusa prosimy: Pojednajcie się z Bogiem" (2 Kor. 5:19,20). Podobnie jak w przypadku Pana, podjęcie ofiary ciała przez jego naśladowców oznacza odsunięcie wszystkich innych spraw na dalszy priorytet. "Miłość Chrystusa bowiem przymusza nas, jako tych, którzy uznaliśmy, że skoro jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli. (15) A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już więcej nie żyli dla siebie, lecz dla tego, który za nich umarł i został wskrzeszony" (2 Kor. 5:14,15). Wstępując w jego ślady, przyjmujemy ogłaszanie Ewangelii słowem i czynem jako nasz obowiązek.

Ofiara ciała jest pokazana w symbolach eucharystycznych pod postacią chleba: "Wziął też chleb, złożył dziękczynienie, połamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało, które jest za was dane" (Łk. 22:19). W Mt. 4:4 z kolei nasz Pan czyni chleb duchowym pokarmem Słowa, którym "będzie żył człowiek". Ofiara ciała Chrystusa jako przykład wypełniania woli Boga staje się zatem duchowym pokarmem dla wierzących. Spożywając go, wstępujemy w stan usprawiedliwienia, w którym dzięki naśladownictwu Pana przez wiarę możemy wydawać owoc uczynków pomimo niedostatków naszych ciał. Myśl ta pokazana jest w Zakonie Mojżesza w warunku ofiarowania zwierzęcia 'bez skazy'. Ofiarowane ciało ma być figuralnie doskonałe, ponieważ 'mamy być doskonali, tak jak doskonały jest nasz Ojciec w niebie' (Mt. 5:48). Tak usprawiedliwione ciało może być ofiarowane w służbie Słowa, którą pozostawił nasz Pan dla swojego Kościoła, jako 'ofiara żywa, święta, przyjemna Bogu, to jest wasza rozumna służba' (Rzym. 12:1).

Zobacz także:

Data publikacji: 27-09-2018
Ostatnia aktualizacja: 01-08-2026

Jerzy Iwański
komentarzbiblijny.pl