Podstawowe nauki Biblijne

Boski plan stworzenia człowieka doskonałego

Treścią Biblii od początku do końca jest czas i sposób, w jaki Bóg realizuje cel ogłoszony w związku ze stworzeniem Adama: "Uczyńmy człowieka na nasz obraz według naszego podobieństwa" (Rdz. 1:26). Adam jednak nie został stworzony doskonałym, a jedynie bardzo dobrym, i nie na obraz Boga, ale na Jego podobieństwo (Rdz. 1:27,31). Jako taki, upadł. Grzech pierworodny ujawnił dwa braki, które doprowadziły do upadku: poleganie na błędzie zamiast prawdy i strach przed śmiercią, który okazał się silniejszy od posłuszeństwa Bogu. Te dwa braki jednocześnie stanowiły o niedoskonałości Adama. Bóg jednak przewidział służbę Mesjasza, który miał te braki uzupełnić, a tym samym udostępnić ludzkości możliwość osiągnięcia stanu doskonałego. Bożym wybrańcem do tej misji okazał się być Jezus z Nazaretu. Po pierwsze, Jezus 'po to się narodził i po to przyszedł na świat, aby dać świadectwo prawdzie' (Jn. 18:37), a więc wyleczyć pierwszy brak człowieka. Po drugie, swoją niezachwianą wiernością aż do męczeńskiej śmierci dał przykład doskonałego posłuszeństwa, a swoim zmartwychwstaniem okazał, że Bóg ma władzę nad śmiercią, aby z niej swoich wiernych wybawić (Rzym. 5:18,19). W ten sposób 'wyzwolił tych, którzy z powodu lęku przed śmiercią przez całe życie podlegali niewoli' (Hbr. 2:15).

W tym sensie ofiara Jezusa stanowi anti-lytron - cenę równoważną za przestępstwo Adama (okup). Jezus pokazuje bowiem własym przykładem, jak powinien postąpić Adam, aby nie upaść. On jest tym, do którego Bóg mówi 'uczyńmy', ponieważ doskonałość osiągamy, przemieniając się na obraz Jezusa Chrystusa (Rzym. 8:29). Aby wykorzystać cenę odkupienia, niezbędna jest wiara. Greckie pistis, które tłumaczymy jako 'wiara' oznacza przekonanie oraz zaufanie. Treścią przekonania jest znajomość prawdy, którą ogłosił Pan; istotą zaufania jest zgodne z tą prawdą postępowanie. Wiara jest zatem narzędziem, dzięki któremu wykorzystujemy wartość ofiary Chrystusa w celu rzeczywistego usprawiedliwienia - osiągnięcia doskonałości umysłu i charakteru. Bóg przewidział jednak, że cena odkupienia stosowana będzie za ludzkość w dwóch etapach (wiekach). W pierwszym etapie, tj. w wieku Ewangelii, który rozpoczął się wraz z pierwszym przyjściem Chrystusa, ludzkości pozostawiona jest wolność wiary. Ci, którzy nie wierzą w Jezusa, nie wykorzystują tym samym wartości jego ofiary dla swojego zbawienia. Ci, którzy wierzą, już dzisiaj przemieniają się na obraz Chrystusa, aby stać się doskonałymi.

Proces wykorzystania okupu Biblia nazywa sądem. Cztery podstawowe czynności z nim związane to nauczanie, próbowanie, karcenie i wyrok. Wiek Ewangelii jest zatem czasem, "aby sąd rozpoczął się od domu Bożego" (1 Pt. 4:17). Fakt, iż niewierzący w tym czasie nie korzystają z ofiary Pana, bynajmniej nie oznacza, że im ona 'przepadnie', ponieważ Bóg przewidział drugi etap, w którym dzieło stwarzania człowieka na Boży obraz zostanie dokończone - wiek królestwa Chrystusa, który rozpocznie się wraz z jego drugim przyjściem (powrotem). Wówczas wszyscy, którzy odeszli, zmartwychwstaną i otrzymają pełną możliwość wykorzystania wartości ofiary Chrystusa, aby przez nią osiągnąć doskonałość. Warunki, które wówczas dla nich stworzy Chrystus, będą w pełni sprzyjające, 'nawet głupcy nie zbłądzą' (Iz. 35:8-10). Wtedy ogół ludzkości odbędzie swój sąd. Dlaczego zatem Bóg przewidział etap pierwszy w czasie wieku Ewangelii? Wybrani, którzy podejmują swój sąd w tym czasie, mają szczególną nadzieję związaną z jego pozytywnym wynikiem, a mianowicie obecnie kompletowane jest grono osób, które zmartwychwstaną do chwały Boskiej natury i razem z Jezusem Chrystusem zasiądą na królewskich tronach, aby sądzić zmartychwstałą ludzkość.

Nowy Testament poświęca wiele miejsca procesowi, który prowadzi do usprawiedliwienia. Wykorzystuje w tym celu analogię z rozwojem biologicznym. Człowiek nie 'zaczyna się' jako w pełni ukształtowana istota, ale powstaje w wyniku zapłodnienia i rozwija się przez dziewięć miesięcy w łonie matki, aż ukształtowane zostaną wszystkie organy niezbędne do samodzielnego życia. Podobnie rozwój duchowy. Zanim "dojdziemy wszyscy do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary dojrzałości pełni Chrystusa" (Ef. 4:13), nasienie Słowa Bożego musi zapoczątkować nowe stworzenie - umysł odnowiony w znajomości prawdy. Wzrost w znajomości, któremu towarzyszyć będzie praktyka, spowoduje wzrost ciała charakteru, a ten z kolei umożliwi dalszy wzrost w znajomości. Tak wzrasta wewnętrzny człowiek, który w momencie narodzenia się (z ducha) posiada dojrzałość niezbędną do dalszego samodzielnego funkcjonowania, aby poznawać "szerokość, długość, głębokość i wysokość" prawdy (Ef. 3:18). Zrodzenie z ducha jest dla wierzących niezbędnym warunkiem pieczętującym ich nadzieję zmartwychwstania do natury duchowej i nieśmiertelności.

Powyższe z konieczności stanowi zaledwie zarys nauczania Biblii. Poniżej publikuję listę podstawowych pojęć, które zawierają linki do tekstów oferujących dodatkowe wyjaśnienia. Zawsze jednak drogą do pełni wiary dla każdego indywidualnie pozostaje "Całe Pismo [które] jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości; Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany" (2 Tm. 3:16,17).

Podstawowe pojęcia Biblii