Księga 1 Królów rozpoczyna swój opis historii Izraela wraz z końcem rządów Dawida. Rozdział 2 opisuje jego śmierć i początek rządów Salomona. Rozdziały 3-10 opisują rządy Salomona, koncentrując się na jego mądrości, bogactwie i potędze, ze szczególnym uwzględnieniem opisu zbudowanej przez niego świątyni. Niewierność króla przymierzu z Bogiem jest przyczyną rozpadu królestwa na dwie części: dwupokoleniowe królestwo Judy i Beniamina oraz dziesięciopokoleniowe królestwo Izraela. Od tego momentu księga relacjonuje równolegle wydarzenia rządów kolejnych królów judzkich i izraelskich:
Rozdział 1
Treść: starość Dawida, Szunemitka Abiszag wyznaczona do posługiwania królowi (1-4); Adoniasz, syn Chaggity, obwołuje się królem nad Izraelem (5-10); prorok Natan udaremnia spisek: poleca Batszebie powiadomić Dawida, a następnie sam rozmawia z królem (11-27); Dawid potwierdza prawo Salomona do tronu (28-31); Salomon namaszczony na króla (32-40); Adoniasz zostaje powiadomiony o objęciu tronu przez Salomona, korzy się przed Salomonem, a ten oszczędza mu życie (41-53).
Rozdział 2
Treść: ostatnia wola i śmierć Dawida po 40 latach rządów (1-11); Adoniasz prosi Dawida za pośrednictwem Batszeby o rękę Abiszag, w odpowiedzi Salomon wydaje nań wyrok śmierci (12-25); arcykapłan Abiatar odsunięty od posługi kapłańskiej (26,27); Salomon wypełnia testament Dawida: śmierć Joaba (28-34), śmierć Szimejego (36-46); Benajasz, syn Jojady, postanowiony dowódcą wojska w miejsce Joaba, Sadok postanowiony arcykapłanem w miejsce Abiatara (35).
Rozdział 3
Treść: Salomon pojął za żonę córkę faraona (1); składanie ofiar dla Pana na wyżynach (2,3); Salomon prosi Boga o mądrość, w zamian otrzymuje również obietnicę sławy i bogactwa (4-15); Salomon rozstrzyga sprawę między dwiema kobietami, z których każda chce być uznana za matkę chłopca (16-28).
Rozdział 4
Treść: opis przydziałów stanowisk w administracji królewskiej (1-19); dobrobyt za czasów Salomona (20).
Rozdział 5
Treść: pokojowe rządy Salomona, królestwa zależne i ich daniny (1-8); podziw dla mądrości Salomona (9-14); komunikacja Salomona z Hiramem, królem Tyru, przygotowania do budowy świątyni (15-32).
Rozdział 6
Treść: siedem lat budowy świątyni Salomona; opis świątyni, jej pomieszczeń i materiałów użytych do budowy (1-37).
1 Krl. 6:1
"W roku czterysta osiemdziesiątym po wyjściu synów Izraela z ziemi Egiptu, w czwartym roku panowania Salomona nad Izraelem, w miesiącu Ziw, to jest drugim miesiącu, Salomon rozpoczął budować dom PANA" (UBG)
Komentarz: werset 1 Krl. 6:1 jest szczególnie interesujący z punktu widzenia chronologicznego. Duża kontrowersja kryje się w liczbie 480 lat od Exodusu do rozpoczęcia budowy świątyni Pana. Moim wnioskiem, który uzasadniam w komentarzu rozszerzonym, jest zaistnienie w tym miejscu błędu podczas przepisywania manuskryptu. Ponieważ w epoce machabejskiej do zapisywania cyfr posługiwano się literami alfabetu (1 litera = 1 cyfra), zaistnienie takiej pomyłki nie było niemożliwe. Istnienie takich pomyłek w tekście Starego Testamentu jest zresztą potwierdzonym faktem. Problem leży w tym, że przyjęcie liczby 480 lat pozostawia na okres sędziów 350 lat, co jest bezpośrednio sprzeczne z innymi świadectwami Pisma Świętego, m.in. Sdz. 11:26 i Dzieje 13:19,20. Osiem podokresów, które wymienia księga Sędziów: 1) niewola u Ammonitów (Sdz. 10:8) - 18 lat, 2) Jefte sędzią (Sdz. 12:7) - 6 lat, 3) Ibcan sędzią (Sdz. 12:8,9) - 7 lat, 4) Elon sędzią (Sdz. 12:11) - 10 lat, 5) Abdon sędzią (Sdz. 12:13,14) - 8 lat, 6) niewola u Filistynów (Sdz. 13:1) - 40 lat, 7) Samson sędzią (Sdz. 15:20, 16:31) - 20 lat, 8) Heli sędzią (1 Sm. 4:18) - 40 lat, razem 149 lat - musiałoby się zmieścić w latach 50. Ponieważ tak duża liczba kontekstowych świadectw Biblii sprzeciwia się liczbie 480 lat podanej w 1 Krl. 6:1, nieuniknionym i jedynym możliwym wnioskiem jest zaistnienie w tym miejscu pomyłki pisarskiej.
Zobacz rozszerzony komentarz do 1 Krl. 6:1
Kontekstowe tematy Biblijne do rozdziału 6:
Rozdział 7
Treść: budowa i opis pałaców Salomona (1-12); odlewy w brązie, które wykonał Hiram przy budowie świątyni: kolumny przy wejściu (13-22), miedziana umywalnia ("morze", 23-26), 10 mis (27-39); podsumowanie prac Hirama (40-47); złote sprzęty świątyni (48-51).
Rozdział 8
Treść: sprowadzenie Arki Przymierza do świątyni (1-13); przemowa króla skierowana do ludu (14-21); modlitwa Salomona (22-53); błogosławieństwo ludu (54-61); poświęcenie świątyni (62-66).
Rozdział 9
Treść: Pan objawia się Salomonowi, zachęca do wierności przymierzu i ostrzega przed odstępstwem, którego ostateczną konsekwencją będzie zburzenie świątyni (1-9); Hiram otrzymuje dwadzieścia miast jako zapłatę za pomoc przy budowie świątyni i pałacu królewskiego (10-14); rdzenni mieszkańcy Kanaanu stają się robotnikami przymusowymi (20-22); zakres robót przymusowych (15-19,23,24); flota i gromadzenie bogactwa (26-28); ofiary składane przez Salomona (25).
Rozdział 10
Treść: wizyta królowej Saby (1-13); opis bogactwa Salomona (14-29).
Rozdział 11
Treść: tysiąc żon Salomona (1-3); żony wzięte z narodów Kanaanu odwracają serce króla od Pana (4-8); Bóg dwukrotnie ostrzega Salomona przed kultem obcych bogów, po czym zapowiada rozpad królestwa (9-13); wrogowie Salomona: Hadad Edomita i Rezon (14-25); Jeroboam, syn Nebata z plemienia Efraima, urzędnik królewski, spotyka w drodze proroka Achiasza, która rozrywa płaszcz na pół i zapowiada oddanie Jeroboamowi dziesięć plemion Izraela (26-40); śmierć Salomona po 40 latach rządów, władzę obejmuje jego syn Roboam (41-43).
Rozdział 12
Treść: Jeroboam negocjuje z Roboamem zmniejszenie obciążeń w imieniu Izraela (1-11); Roboam odrzuca żądanie ludu i grozi zwiększeniem obciążeń (12-15); bunt 10 pokoleń i obwołanie królem Jeroboama (16-20); Bóg odwodzi Roboama od wojny z Izraelem przez proroka Szemajasza (21-24); Jeroboam stawia złote cielce w Betel i Dan, żeby Żydzi z 10 pokoleń nie chodzili do Jerozolimy, ustanawia kapłanów spoza pokolenia Lewiego i ogłasza nowe święta (25-33).
Rozdział 13
Treść: prorok Boży odwiedza Jeroboama w Betel przy ołtarzu i prorokuje przeciw niemu, zapowiada działalność Jozjasza (1-20); prorok korzysta z gościny pomimo zakazu Pana i umiera, zaatakowany w drodze powrotnej przez lwa (21-32); Jeroboam nadal sprzeciwia się nakazom Pana (33,34).
Rozdział 14
Treść: choroba i śmierć Abiasza, syna Jeroboama (1,17,18); żona Jeroboama idzie do proroka Achiasza po radę w sprawie syna, a ten zapowiada jego śmierć oraz zakończenie rodu Jeroboama za niewierność (2-16); Jeroboam panował 22 lata, po nim władzę objął jego syn Nadab (20); pogańskie praktyki Judy za rządów Roboama (21-24); wojna z faraonem Sziszakiem i splądrowanie Jerozolimy (25-28); 17 lat rządów Roboama, władzę po nim przejął jego syn Abijjam (21,29-31).
Rozdział 15
Treść: 3 lata rządów Abijjama w Judzie (1-8); 41 lat rządów Asy w Judzie, jego posłuszeństwo przymierzu z Bogiem, wojna z królem Izraela i sojusz z Ben-Hadadem, królem Aramu (9-24); rządy Nadaba w Izraelu, spisek Baszy, który zabija Nadaba i morduje cały ród Jeroboama (25-32); rządy Baszy (33-34).
Rozdział 16
Treść: Bóg przeklina ród Baszy za niewierność popełnianą na wzór grzechów Jeroboama, śmierć Baszy (1-6); rządy i śmierć Eli, syna Baszy, z rąk Zimriego, który zostaje królem w jego miejsce (7-14); 7 dni rządów i śmierć Zimriego (15-20); walka o władzę w Izraelu, śmierć Tibniego i rządy jego rywala, Omriego (21-28); rządy Achaba, małżeństwo z Jezebel i kult Baala (29-33); odbudowa Jerycha (34).
Rozdział 17
Treść: Eliasz zapowiada Achabowi suszę w kraju, sam ukrywa się przy potoku Kerit, gdzie karmią go kruki (1-7); gościna Eliasza u wdowy z Sarepty, Bóg zapowiada, że dzban mąki i baryłka oliwy nie wyczerpią się (8-16); wzbudzenie z martwych syna wdowy (17-24).
1 Krl. 17:1
"Wtedy Eliasz Tiszbita, jeden z mieszkańców Gileadu, powiedział do Achaba: Jak żyje PAN, Bóg Izraela, przed którym stoję, nie będzie w tych latach ani rosy, ani deszczu jak tylko na moje słowo" (UBG)
Komentarz: okres 3,5-letniej suszy w Izraelu za czasów króla Achaba typicznie zapowiadał suszę, która miała mieć miejsce w Izraelu duchowym - pozbawienie Kościoła podstaw Słowa Bożego w postaci nauki o pojednaniu. Susza trwała 3,5 roku; w antytypie 1260 lat. Okres ten rozpoczął się w 318 roku tzw. kontrowersją ariańską, a zakończył w 1578 roku, kiedy to Faust Socyn (przedstawiciel antytypicznego Eliasza) w swojej Dysputacji o Chrystusie Zbawicielu przywrócił domowi wiary zrozumienie podstawowych nauk związanych z pojednaniem ("na moje słowo").
1 Krl. 17:2-7
"I doszło do niego słowo PANA: (3) Odejdź stąd, skieruj się na wschód i skryj się przy potoku Kerit, który jest przed Jordanem. (4) I będziesz pił z potoku, krukom zaś rozkazałem, aby cię tam żywiły. (5) Poszedł więc i uczynił według słowa PANA: Poszedł i zamieszkał przy potoku Kerit, leżącym przed Jordanem. (6) A kruki przynosiły mu chleb i mięso rano oraz chleb i mięso wieczorem, wodę zaś pił z potoku. (7) Lecz po pewnym czasie potok wysechł, gdyż nie było deszczu w tej ziemi" (UBG)
Komentarz: Jordan znaczy "osądzony, potępiony", Kerit natomiast oznacza "przecięcie, rozdzielenie". Po upadku kotrowersji ariańskiej jej zwolennicy udają się na miejsce odosobnienia: dosłownie, ponieważ są wypędzani ze swoich domów, i w przenośni, ponieważ podtrzymywanie doktryny ariańskiej oddziela ich od głównego nurtu chrześcijaństwa. Biblijna nauka o naturze Zbawiciela - przed i w czasie jego ziemskiej służby - jest potokiem, z którego lud Pański pije w tym czasie. W innych zarysach doktryny pokarmu wierzącym dostarczają kruki - nieortodoksyjni teolodzy i nauczyciele, którzy choć nie należą do Eliasza, stoją przy wiernych jako obrońcy resztek prawdy. Enrico Riparelii tak pisze o tym w swojej książce pt. "Herezje chrześcijaństwa" (Bellona, 2008): "Pomimo zajęcia oficjalnego stanowiska przez Wielki Kościół, arianizm nie przeminął natychmiast, ale dzięki kaznodziejstwu biskupa ariańskiego Wulfila (IV w.) rozpowszechnił się wśród ludów barbarzyńskich. Wraz z ich nawróceniem się na katolicyzm, arianizm zniknął, ale przypisywanie terminu 'ariański' najróżniejszym herezjom, które podtrzymywały nieboską naturę Chrystusa czy też jego podrzędność w stosunku do Ojca, było częste w całej późniejszej historii chrześcijaństwa" (str. 25). Ostatni ariański naród, Longobardowie, został nawrócony na katolicyzm przed rokiem 700. Zatem do końca pergamońskiego okresu kościoła "potok wysechł".
1 Krl. 17:8-16
"I doszło do niego słowo PANA: (9) Wstań, idź do Sarepty sydońskiej i tam zamieszkaj. Oto rozkazałem tam pewnej kobiecie, wdowie, aby cię żywiła. (10) Wstał więc i poszedł do Sarepty. Kiedy przybył do bramy miasta, oto kobieta, wdowa, zbierała drwa. Zawołał ją i powiedział: Przynieś mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił. (11) A gdy szła, by przynieść wody, zawołał ją i powiedział: Przynieś mi też, proszę, kromkę chleba w swojej ręce. (12) I odpowiedziała: Jak żyje PAN, twój Bóg, nie mam pieczonego chleba, mam tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Oto zbieram trochę drew, potem przyjdę i przyrządzę to dla siebie i dla mojego syna. A to zjemy, potem umrzemy. (13) Wtedy Eliasz powiedział do niej: Nie bój się. Idź, uczyń, jak powiedziałaś. Najpierw jednak zrób z tego dla mnie mały podpłomyk i przynieś mi go. Dla siebie zaś i swego syna zrobisz potem. (14) Tak bowiem powiedział PAN, Bóg Izraela: Mąka w dzbanie nie skończy się i oliwy w baryłce nie braknie aż do dnia, w którym PAN spuści deszcz na ziemię. (15) Poszła więc i uczyniła według słowa Eliasza. Ona i on oraz jej dom jedli przez wiele dni. (16) Nie skończyła się mąka w dzbanie ani nie zabrakło oliwy w baryłce według słowa PANA, które wypowiedział przez Eliasza" (UBG)
Komentarz: wypełnienie 1 Krl. 17:8-16 miało miejsce w tiatyrskim okresie kościoła, tj. po roku 800, kiedy to biskup Rzymu zamanifestował pełnię doczesnej władzy, koronując na cesarza władcę Franków, Karola Wielkiego. W tym okresie Pan poprzez pewne prawdy i zasady Słowa Bożego kieruje antytyp Eliasza do antytypicznej Sarepty, gdzie spotyka wdowę - stronnictwo protestujących przeciw papieskiemu absolutyzmowi. Są oni wdową, ponieważ są pozbawieni poparcia społecznego, a przeciwko sobie mają nie tylko potężną organizację kościelną, ale i podporządkowanych jej władców. Sarepta oznacza miejsce wytapiania, co podkreśla trudną sytuację protestujących. Fakt, iż Eliasz spotyka wdowę w bramie, przedstawia fakt, że stronnictwo obejmowało wyższe warstwy społeczne, w tym władców, którzy nie godzili się z narzuconym im prymatem papieża. Eliasz prosi wdowę, aby najpierw dla niego przyniosła chleb i wodę. Tak poświęcony lud Pański, przyłączając się do stronnictwa protestującego, pragnie zapoznać się z ich argumentami i sposobami działania. Wdowa jest gotowa na śmierć po ostatnim posiłku, ponieważ stronnictwo protestujące czuje się wówczas zbyt osłabione, aby wygrać spór z papiestwem, będącym wówczas u szczytu władzy. Eliasz zapewnia jednak, że "Mąka w dzbanie nie skończy się i oliwy w baryłce nie braknie", ponieważ argumenty opozycji papieskiej mają oparcie w Piśmie św. i jako takie są trwałe. Dzban przedstawia Biblię, nieco mąki na jego dnie przedstawia niewielką ilość prawdy, jaką wówczas dysponował Eliasz i stronnictwo opozycyjne. Oliwa przedstawia ducha zrozumienia Słowa Bożego, której także wówczas nie było w obfitości. Jednak to, czym wówczas dysponowali wierzący, było wystarczające, aby podtrzymywać przy życiu stronnictwo protestujące i jej syna w poszczególnych ruchach reformatorskich.
Kontekstowe tematy Biblijne do rozdziału 17:
Rozdział 18
Treść: Eliasz spotyka Obadiasza, wiernego Panu zarządcę pałacu Achaba, i prosi o spotkanie z królem (1-16); Eliasz upomina Achaba i nakazuje zgromadzić kapłanów Baala i Aszery (17-19); znak od Boga: z nieba spada ogień i pożera ofiarę cielca, kapłani pogańscy zostają schwytani i wytraceni (20-40); koniec klęski suszy (41-46).
1 Krl. 18:20-40
"Achab posłał więc po wszystkich synów Izraela i zgromadził proroków na górze Karmel. (21) Wtedy Eliasz zbliżył się do całego ludu i powiedział: Jak długo będziecie się wahać między dwoma zdaniami? Jeśli PAN jest Bogiem, idźcie za nim, a jeśli Baal, idźcie za nim. A lud nie odpowiedział mu ani słowa. (22) Wtedy Eliasz powiedział do ludu: Tylko ja sam pozostałem jako prorok PANA; a proroków Baala jest czterystu pięćdziesięciu. (23) Niech nam dadzą dwa cielce. Niech wybiorą sobie jednego cielca, porąbią go na części i położą na drwach, ale ognia niech nie podkładają. Ja również przygotuję drugiego cielca i położę na drwach, ale ognia nie podłożę. (24) Potem wzywajcie imienia swoich bogów, a ja wezwę imienia PANA. A ten Bóg, który odpowie ogniem, niech będzie Bogiem. Cały lud odpowiedział: Dobre jest to, co powiedziałeś. (25) Eliasz powiedział więc do proroków Baala: Wybierzcie sobie jednego cielca i przygotujcie go pierwsi, bo was jest więcej. Wzywajcie imienia swoich bogów, ale ognia nie podkładajcie. (26) Wzięli więc cielca, którego im dał, a gdy go przygotowali, wzywali imienia Baala, od poranka aż do południa, mówiąc: O Baalu, wysłuchaj nas! Ale nie było głosu ani odpowiedzi. I podskakiwali wokół ołtarza, który zrobili. (27) A gdy nastało południe, Eliasz naśmiewał się z nich, mówiąc: Wołajcie głośniej, przecież to jest bóg, ale może tylko zamyślił się albo jest zajęty, albo też może jest w drodze, albo może śpi i musi się obudzić. (28) Wołali więc głośno i nacinali się według swego zwyczaju nożami i włóczniami, aż krew z nich tryskała. (29) I kiedy minęło południe, oni dalej prorokowali aż do czasu składania ofiary z pokarmów, ale nie było głosu ani odpowiedzi, ani znaku uwagi. (30) Wtedy Eliasz powiedział do całego ludu: Zbliżcie się do mnie. Cały lud zbliżył się więc do niego. On wtedy naprawił zburzony ołtarz PANA. (31) Potem Eliasz wziął dwanaście kamieni, według liczby pokoleń synów Jakuba, do którego doszło słowo PANA: Izrael będzie twoje imię. (32) I z tych kamieni zbudował ołtarz w imię PANA, i wykopał wokół ołtarza rów zdolny pomieścić dwie miary zboża. (33) Potem ułożył drwa, porąbał cielca na części i położył go na drwach. Następnie powiedział: Napełnijcie wodą cztery wiadra i wylejcie ją na ofiarę całopalną i na drwa. (34) I powiedział: Powtórzcie to. I powtórzyli. Potem powiedział: Zróbcie to trzeci raz. I zrobili to po raz trzeci. (35) I woda spłynęła dokoła ołtarza. I napełniono wodą także rów. (36) A gdy nadszedł czas składania ofiary z pokarmów, prorok Eliasz zbliżył się i powiedział: PANIE, Boże Abrahama, Izaaka i Izraela, niech dziś poznają, że ty jesteś Bogiem w Izraelu, a ja twoim sługą, i że na twoje słowo uczyniłem to wszystko. (37) Wysłuchaj mnie, PANIE, wysłuchaj mnie, aby ten lud poznał, że ty, PANIE, jesteś Bogiem i że ty z powrotem nawróciłeś jego serca. (38) Wtedy spadł ogień PANA i pochłonął ofiarę całopalną i drwa, i kamienie, i proch. A wodę, która była w rowie, wysuszył. (39) Kiedy cały lud to zobaczył, wszyscy upadli na twarz i mówili: PAN jest Bogiem! PAN jest Bogiem! (40) Wtedy Eliasz powiedział do nich: Chwytajcie proroków Baala, niech żaden z nich nie ujdzie. I schwytano ich. A Eliasz sprowadził ich do potoku Kiszon i tam ich zabił" (UBG)
Komentarz: typ opisany w 1 Krl. 18:20-40 wypełnił się z nastaniem trzeciego antytypicznego dnia suszy w Izraelu, który miał miejsce w chrześcijaństwie od 1038 roku. Przedmiotem kontrowersji, która wkrótce się rozpoczęła za sprawą Berengara z Tours, była ofiara eucharystyczna (cielec złożony na ołtarzu). Berengar udowadniał, że Chrystus nie jest obecny cieleśnie w elementach eucharystycznych, tzn. chleb pozostaje chlebem, a wino winem (spalenie cielca). Teologowie katoliccy, reprezentowani w typie przez kapłanów Baala, w znacznej większości utrzymywali, że cielec jest na ołtarzu (Chrystus jest obecny ludzkim ciałem w Eucharystii od momentu tzw. konsekracji). Jednak odrzucając nauki prawdy przedstawiane przez antytypicznego Eliasza, musieli zanegować zupełnie rolę rozumu w poznawaniu prawdy, czym unicestwili swoje nowe stworzenie (Eliasz zabijający proroków Baala nad potokiem Kiszon).
Kontekstowe tematy Biblijne do rozdziału 18:
Rozdział 19
Treść: Eliasz ucieka przed Jezebel (1-4); senne widzenie proroka, rozmowa z aniołem i podróż do góry Horeb (5-8); wizja wichury, trzęsienia ziemi i ognia (9-14); Eliasz namaszcza Chazaela na króla Aramu, Jehu na króla Izraela i Elizeusza na proroka (15-21).
1 Krl. 19:9-12
"Tam wszedł do jaskini, gdzie przenocował. A oto słowo PANA doszło do niego: Co tu robisz, Eliaszu? (10) Odpowiedział: Byłem bardzo gorliwy względem PANA, Boga zastępów. Synowie Izraela bowiem porzucili twoje przymierze, zburzyli twoje ołtarze i pomordowali mieczem twoich proroków. Ja sam tylko pozostałem i szukają mojej duszy, aby mi ją odebrać. (11) Wtedy on powiedział: Wyjdź, stań na górze przed PANEM. A oto PAN przechodził, a potężny i gwałtowny wiatr rozrywał góry i kruszył skały przed PANEM, ale PAN nie był w tym wietrze. Po wietrze było trzęsienie ziemi, ale PAN nie był i w tym trzęsieniu ziemi. (12) Po trzęsieniu ziemi był ogień, ale PAN nie był w ogniu. A po tym ogniu był cichy i delikatny głos" (UBG)
Komentarz: wizja Eliasza zapisana w 1 Krl. 19:9-12 opisuje społeczne aspekty paruzji (drugiej obecności) Chrystusa. Wiatr symbolizuje szybko rozchodzącą się informację - w tym przypadku informację o nadchodzącej apokalipsie. Trzęsienie ziemi symbolizuje panikę, w jaką wpadną narody słuchające tej wiadomości. Na końcu ogień anarchii strawi społeczeństwo w ostatnim okresie bezpośrednio poprzedzającym zderzenie ziemi z planetoidą, która wykona wyrok Pański. W apokalipsie dokona się zagłada obecnego porządku świata, aby następnie ludzkość mogła usłyszeć "cichy i delikatny głos" rozpoczynających się rządów Chrystusa.
Zobacz rozszerzony komentarz do 1 Krl. 19:9-12
Kontekstowe tematy Biblijne do rozdziału 19:
Rozdział 20
Treść: wojna Achaba z Ben-Hadadem, królem Aramu, Pan wydaje Ben-Hadada w rękę Achaba dwukrotnie, w górach i na równinie (1-34); Achab uwalnia Ben-Hadada, w związku z czym Pan zapowiada przez proroka śmierć Achaba i klęskę Izraela (35-43).
Rozdział 21
Treść: Nabot odmawia sprzedaży winnicy Achabowi, w związku z czym Jezebel knuje spisek i Nabot zostaje ukamienowany, a Achab obejmuje jego winnicę (1-16); Eliasz zapowiada śmierć Jezebel i Achaba oraz zakończenie jego rodu (17-29).
Rozdział 22
Treść: Achab namawia Jozafata, króla Judy, do walki z Aramem o Ramot w Gileadzie, prorok Micheasz jako jedyny prorokuje mu śmierć (1-28); wojna z Aramem i śmierć Achaba, początek rządów Ochozjasza w Izraelu (29-40); panowanie Jozafata, syna Asy w Judzie, jego oddanie drogom Pańskim (41-51); dwuletnie rządy Ochozjasza w Izraelu, kult Baala (52-54).