Ezechiel był kapłanem podczas pierwszego najazdu króla Babilonu na Jerozolimę. Nabuchodonozor oszczędził miasto, ale wziął do niewoli grupę więźniów, wśród których był Ezechiel. Jego księga rozpoczyna się pięć lat później. Kiedy prorok siedzi nad brzegiem kanału nieopodal obozu, Bóg ukazuje mu wizję swojej chwały i powołuje na proroka. Wyjaśnia także, dlaczego chwała Pańska, zamiast być w świątyni jerozolimskiej, przeniosła się do Babilonu. Pierwsze 11 rozdziałów proroctwa to oskarżenie pod adresem Izraela, który oddał się czczeniu pogańskich bóstw i zaniechał w konsekwencji wypełniania przymierza. Dlatego po pierwszym najeździe na Jerozolimę ma nastąpić drugi, a prorok Ezechiel ma być Boskim narzędziem ostrzegającym lud wybrany przed nadchodzącym zniszczeniem. Rozdział 11 kończy się wizją chwały Pana, która opuszcza Jerozolimę i kieruje się na wschód, do Babilonu. Bóg jednak nie opuszcza swojego ludu, ale idzie na wygnanie razem z nim, obiecując jednocześnie, że w przyszłości Izrael zostanie ponownie zebrany w swojej ziemi i otrzyma nowego ducha i "serce mięsiste" zamiast kamiennego. Kolejne rozdziały są ogłoszeniem Boskich wyroków: na Izrael (rdz. 12-24), na okoliczne narody (rdz. 25-32) i na Jerozolimę (rdz. 33). Ostatnia część proroctwa w rozdziałach 34-48 koncentruje się na nadziei i przyszłej chwale narodu wybranego:
Streszczenie i komentarze do proroctwa Ezechiela
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+
+